Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Verhalen

DE ZWARTE MAP

Auteur: Nicolet Steemers
Uitgever: L.J. Veen

| Nicolet Steemers (alle rechten voorbehouden)


23 december 2007 | Op de website van Ezzulia plaatsen wij regelmatig korte verhalen. De meeste hiervan worden exclusief voor Ezzulia geschreven en zijn nergens anders te vinden. Deze keer een verhaal van Nicolet Steemers, auteur van de thrillers Het Hart en de Moordkuil en het onlangs verschenen Zachte Heelmeesters.


De Zwarte Map

Pieter zit achter zijn computer als ik thuiskom. Zijn gezicht wordt hel verlicht door de bureaulamp boven hem. Hij tuurt door samengeknepen ogen naar het beeldscherm.
'Hallo', zeg ik.
'Ha', antwoordt hij zonder op te kijken. 'Was alles goed?'
Ik zet de plastic tas met brood, groente en medicijnen in de hoek tegen de piano.
'Kon niet beter. Boven verwachting. Net als de vorige keer. Volgens van der Zwaag hoef ik me me nergens zorgen over te maken.'
'Zei ik toch.'
'Je had weer eens gelijk.'
'Hmm.'
Ik blijf een moment naar hem kijken. Teksten rollen over het scherm, zwart op wit.'
Als ik een stap in zijn richting doe, klikt hij naar een ander scherm dat grafieken weergeeft waarin verschillende lijnen elkaar kruisen.
'Werk?'
'Hmm.'
Ik draai me om, pak de boodschappentas weer op en loop ermee naar de keuken. Te snel. Groene vlekken dansen voor mijn ogen, met kleine rode puntjes erin. Mijn eigen firmament met lichtjes van sterren die al lang niet meer bestaan. Oud nieuws. Geen reden tot sentimentaliteit. Een compleet melkwegstelsel kan door een zwart gat worden opgezogen terwijl geen mens er iets van merkt. Die onverschilligheid is natuurlijk wederkerig. Mensen sterven als meteorieten die in de dampkring terecht komen. Het ene moment ben je samengebundelde energie, het volgende doof je uit. Voor mij blijft de vraag: is het een goed idee om de laatste maanden van mijn leven reizend door te brengen? Ik heb altijd graag andere landen bezocht. Maar heeft het zin om de aarde beter te leren kennen als je je er direct daarna in moet laten begraven? Het lijkt allemaal zo betekenisloos. Ik lijk zo betekenisloos. Daar zou ik me nog wel overheen kunnen zetten, maar dan is er nog het praktische probleem: hoe krijg ik Pieter mee op reis zonder zijn argwaan te wekken?
Ik haal de bloemkool uit de tas en leg hem op het aanrecht. De groente is keihard en er ligt een flonkerend laagje overheen. Net ijskristallen. Ik klem hem tegen mijn buik en draag hem door de kamer.
'Is het je ooit opgevallen hoe mooi een bloemkool eigenlijk is?' 
Mijn man werpt er een vluchtige blik op.
'Hebben ze je weer teveel van die oranje pilletjes gegeven? Je vertoont neigingen tot overdrijving, schat.'
Schouderophalend loop ik terug naar de keuken. 'Dat jij geen oog hebt voor schoonheid, betekent niet dat ik hysterisch ben.'
'Als je erg je best doet, wil ik zo wel zeggen dat hij heerlijk smaakt. Tenminste, als je er een goede saus bij maakt, anders is dat spul niet binnen te houden. Wat ik vragen wilde: heb jij mijn zwarte map soms weer opgeruimd?'
Ik snijd de bladeren en de stronk weg en houd de roomwitte bol onder de kraan. Hersenen. Smetteloze hersenen met een stevige bite. Geen tumor te bekennen. Gezonde groente die ik Pieter met een gerust hart voor kan zetten.
'Schat?'
'Ja?'
'Je luistert niet. Heb jij mijn zwarte map gezien?'
'Nee. Dat zei ik toch.'
'Dat zei je niet. Waar zit je met je gedachten? Als je die aanvallen van schoonmaakwoede echt niet kunt beteugelen, wil je dan in ieder geval proberen om alles wat je afstoft op dezelfde plaats terug te leggen?'
'Ik heb al in geen weken stof afgenomen.'
Hij aait de bureaulamp met een wijsvinger. 'Hm. Nu je het zegt. Ik kan hier een boodschappenlijst op maken. Maar wat heb je er dan mee gedaan?'
'Niks. Zal ik een kaas- of een tomatensaus bij de bloemkool maken?'

 

[lees verder]

 

Terug naar boven