Home
Aanbevelingen
Interviews
Kort & Krachtig
Lezers interviews
Columns
Korte verhalen
Fantasy
Uitgelicht
Awards
Nieuws
Recensies
Leestip van Beldaran
Leesclub
Prijsvragen
Zoeken
Links
Colofon
Het Forum
Terug naar boven

Bezoek ook het forum van Ezzulia.  Registreer je als vaste bezoeker, waarna ook de verborgen onderdelen beschikbaar worden.

ZO VADER

Pagina 2 van 3

Auteur: René Appel
Uitgever: Anthos

© René Appel (alle rechten voorbehouden)

Ze zaten tegenover elkaar. Gerard keek op zijn horloge. Kwart over vier. Desnoods bleef hij hier zitten tot de school werd gesloten. Jimmy hing half over het tafeltje heen. Gerard had geprobeerd een gesprek met hem te beginnen over wat hij eigenlijk wilde op school, welke opleiding hij later wilde volgen, hoe hij zijn toekomst zag, maar de reacties bestonden vooral uit schouder ophalen en een nors herhaald ‘Weet ik niet’.
            Gerard ging verder over de les van die ochtend. Hij legde nog eens uit wat de bedoeling was. ‘En het soort antwoorden dat jij gaf, kan ik echt niet accepteren.’
            ‘Maar ik vond het ook bullshit,’ zei Jimmy.
            ‘Ik vroeg niet naar jouw persoonlijke mening, dat weet je verdomd goed. Het ging om wat er in dat artikel stond.’
            ‘Dat begreep ik niet. Mag ik nou weg?’
            ‘Je mag weg als je eerst je excuses aanbiedt.’
            ‘Waarom moet dat?’
            ‘Omdat je je onbeschoft hebt gedragen, omdat je voortdurend de les verstoort. Ik had heus wel in de gaten dat jij me hebt laten struikelen.’
            Er verscheen een miniem lachje op Jimmy’s gezicht. Gerard besloot weer een tijdje te zwijgen. Hij keek Jimmy aan, maar die sloeg zijn ogen neer.
            ‘Ik moet nou echt weg,’ zei Jimmy, en hij stond op.
            Gerard ging ook staan. ‘Zitten blijven!’ Zijn stem sloeg bijna over. Hij voelde de ademhaling jachtig door zijn keel gaan.
            Jimmy deed of hij hem niet had gehoord en maakte aanstalten het lokaal te verlaten. Gerard posteerde zich voor hem. Zijn benen waren wankel, het bloed steeg naar zijn hoofd. Ruim anderhalf jaar ergernis kwam bovendrijven. Wat er ook gebeurde, maar Jimmy zou eerst zijn excuses maken. Dat was het enige dat nu nog telde. Kalm blijven, kalm blijven, hield Gerard zich voor, maar het beeld van Jimmy vervaagde, en was een moment later weer haarscherp.
            ‘Je moet…’ begon hij.
            Jimmy wilde hem wegduwen, maar Gerard bleef standvastig staan.
            ‘Sodemieter nou op, man,’ zei Jimmy, ‘met dat gezeik altijd van je!’ Het leek of hij door Gerard heen wilde lopen. Die probeerde in een plotselinge opwelling Jimmy van zich af te duwen met alle kracht die hij in zich had. Jimmy viel achterover en sloeg met zijn rechterarm tegen een tafeltje.

 ‘Dat was wel een bijzonder ongelukkige manier van optreden,’ zei Leo.
            Gerard keek de vmbo-manager aan. ‘Ik kon er niks aan doen. Hij viel.’
            ‘Jij gooide hem achterover.’
            ‘Dat zegt hij. Ik duwde hem terug naar zijn plaats. We waren nog niet uitgepraat en…’
            ‘Een gebroken arm,’ onderbrak Leo. ‘Ik hoop dat ze er geen werk van maken, want dat zou geen goeie zaak zijn voor de school.’
            ‘Hij gedroeg zich agressief,’ zei Gerard, ‘en ik reageerde daar alleen maar op.’
            ‘Ja, ja, je reageerde alleen maar.’ Leo keek hem schamper aan boven zijn leesbril. ‘Dat was dan wel een beetje over the top, een beetje erg over the top, als je het mij vraagt. Nou ja, we moeten het beste er maar van hopen.’
            ‘Dus we wachten af?’
            ‘Ja, ik weet niet wat zijn ouders gaan doen. Of ze een klacht indienen... Z’n vader schijnt nogal berucht te zijn. Die is hier al ’s eerder stennis komen schoppen. Ik hoop niet dat dat nog ’s gebeurt.’

[lees verder] [<<]