Skip to: site menu | section menu | main content
ZO VADER
Auteur: René Appel
Uitgever: Anthos
© | René Appel (alle rechten voorbehouden)
21 juli 2007 | Op de website van Ezzulia plaatsen wij regelmatig
korte verhalen. De meeste hiervan worden exclusief voor Ezzulia geschreven en
zijn nergens anders te vinden. Deze keer een verhaal van René Appel
(Hoogkarspel, 1945), dat eerder in het onderwijstijdschrift Didaktief (zomer
2006) heeft gestaan.
ZO VADER
‘Lees nou eerst die tekst maar ’s goed door.
Dan komen de vragen straks wel.’ Gerard liep door de klas. Met zijn voet schoof
hij een in het gangpad liggende Eastpac tussen de tafeltjes. Kristel keek hem
aan alsof hij haar persoonlijk beledigde door met zijn schoen haar rugzak te
bezoedelen.
‘Pet af,
Yoram, je kent de regels.’
Diep zuchtend
haalde Yoram de pet van zijn hoofd. Het was bijna onbegonnen werk om sommige
afspraken te handhaven, zoals die over het verbod op het dragen van petten in de
klas. Enkele van Gerards collega’s vonden het verspilling van energie om op dit
soort dingen te letten, zodat degenen die dit wel deden, bij de leerlingen
bekend stonden als fanatieke, kommaneukende uitslovers. Hetzelfde probleem was
er met het al of niet aanhouden van jassen. Bij Joris, voorheen boventallig
gymnastiekleraar en nu inrichtingsmanager, had Gerard al een paar keer gepleit
voor een rij kapstokken aan de achterkant van de klaslokalen. De leerlingen die
niet over een kluisje beschikten, konden daaraan dan hun jas ophangen. Joris had
pseudo-belangstellend naar zijn argumenten geluisterd, maar Gerard wist dat zijn
aandacht veel meer uitging naar meer spectaculaire projecten als de nieuwe
inrichting van de computerlokalen (‘honderd procent een must’), de renovatie van
de entree van de school (‘leerlingen moeten denken van: ja, hier wil ik zijn,
hier begint de weg naar mijn toekomst!’) en de verbouwing van de praktijklokalen
(‘absoluut noodzakelijk om het Nieuwe Leren gestalte te geven’).
‘Gewoon
lezen, Rico, dat kan je toch nog wel?’
Als antwoord
ging Rico nog iets meer onderuit hangen. Nog even en hij schoof volledig onder
het tafeltje. Soms wenste Gerard dat die uiterst trage, maar onstuitbaar
lijkende beweging zich door zou zetten: een leerling, die langzaam weggleed en
onder de vloer verdween. Als hij maar lang genoeg wachtte, zou de klas
uiteindelijk leeg zijn. Priscilla was bezig een sms’je te versturen.
‘Geen
mobieltjes,’ zei Gerard, ‘weg met dat ding, Priscilla.’
‘Maar het is
voor m’n moeder.’
‘Na de les.
Dan heb je tijd genoeg.’
‘Ja, maar ik
heb…’
Gerard stak
zijn hand uit naar het mobieltje. Dat eeuwige ge-jamaar, daar werd hij af en toe
horendol van.
‘Effe
versturen.’ Ze drukte nog een paar toetsen in, stopte de gsm in de zak van haar
jas die over de leuning van haar stoel hing en keek Gerard aan met de
verleidelijkste glimlach waar ze over beschikte. ‘Zo goed, meneer?’
Gerard bleef
door de klas lopen. Sommige leerlingen zaten te lezen, bij anderen vroeg hij het
zich af, maar ze hadden in ieder geval de krant voor zich. Fouad leek te slapen;
waarschijnlijk tot gisteravond laat als pizzakoerier gewerkt.
Vanmorgen op
het station had Gerard een stapel Metro’s meegenomen. Dat deed hij wel vaker.
Het was een aardige afwisseling van de lessen uit het boek, die door hun opzet
erg voorspelbaar waren. Bovendien begonnen al die lessen met een opdracht die in
groepjes moest worden uitgevoerd, en dat was op de dinsdag na het paasweekend
geen aanbevelenswaardige werkvorm. Je hoefde weinig fantasie te hebben om te
bedenken waar de leerlingen het in die groepjes vooral over zouden hebben.
In de Metro
ging het om een kort stuk op de voorpagina (‘Nederlander leeft steeds
ongezonder’) en een vervolgartikel midden in de krant met als kop: ‘Vet rond je
navel, dat is oppassen’. Bij de kiosk op het station had Gerard nog even in zijn
handen gestaan met NRC.next. Op de voorpagina stond ‘trek ff lkkr wat uit dan!’
en het bijbehorende artikel ging onder meer over strippen en masturberen voor de
webcam bij msn-contacten. Dat artikel had hij kunnen kopiëren, maar het zou
waarschijnlijk vooral tot geile praatjes, onbegrensd rumoer en opgefokte
hilariteit hebben geleid. Nee, dan maar liever die ongezonde leefwijze, ook
maatschappelijk relevant, zeker als je zag wat die kids in de pauze allemaal
versnoepten en hoeveel geld ze spendeerden in de Snackcorner twee straten
verderop. Een inhoudelijk relevante les tekstbegrip, dat had hij voor ogen.
‘Niet de
sportpagina’s, Jimmy. Pagina één en dan het vervolg op pagina veertien. De rest
lees je maar in de pauze.’
Jimmy wierp
hem een vernietigende blik toe. Eigenlijk zou hij Jim moeten heten, want op
vijftienjarige leeftijd was hij al bijna één meter negentig, en hij had het
stevige postuur van iemand die regelmatig de sportschool bezoekt. Eigenlijk was
hij de jonge pendant van zijn vader, die dan ook Jim als voornaam had. Jim
Terhaaf, die ergens handel in dreef. Waarin wist Gerard niet. Wel dat het goed
verdiende.
Een paar
weken geleden had Jimmy op zijn linkeronderarm
fuck you laten tatoeëren. Gerard
staarde nu naar die letters. Hij kon zich niet aan de indruk onttrekken dat de
verwensing vooral voor hem was bedoeld. Vorig jaar had hij Jimmy ook al in de
klas gehad, en hun onderlinge relatie was verre van positief, om het zachtjes
uit te drukken. Steeds gedonder, altijd aangebrande conflicten, de ene
brutaliteit na de andere onbeschofte opmerking. En Jimmy was typisch zo’n jongen
die de hele klas meekreeg. Deze 3T-A was verder een redelijke groep, maar Jimmy
wist te vaak de lont in het kruitvat te steken.
Gerard liep
verder tussen de tafeltjes door. Latifa zat braaf te lezen, zoals ze alles braaf
deed. Wat er op de briefjes stond die ze af en toe wisselde met Samira, wilde
Gerard niet eens weten. Hij maande Merel een muziektijdschrift in haar rugzak te
stoppen. Achterwaarts bewoog hij zich door het lokaal.
Tot hij
plotseling struikelde. Nog net zag hij hoe Jimmy zijn been schielijk weer
introk. Leunend op twee tafeltjes kwam Gerard overeind. Zijn stuitje deed gemeen
pijn. Hij keek in het lachende, licht bepuiste gezicht van Jimmy.
‘Gevallen,
meneer?’
De hele klas
lachte met Jimmy mee. Gerard liep naar zijn tafeltje voorin het lokaal. Hij
zuchtte een paar keer diep. ‘Goed,’ zei hij toen, ‘jullie hebben het artikel
allemaal kunnen lezen. De eerste vraag die ik zou willen stellen, is…’ Hij keek
de klas rond. Enkele leerlingen staarden hem aan alsof ze hem zo ervan af konden
brengen de vraag tot hen te richten. Anderen bladerden nog in de krant. Jimmy
fluisterde Mehmet iets in zijn oor. ‘Jimmy,’ ging Gerard door. ‘Wat is de
belangrijkste boodschap van het artikel.’
Jimmy
grinnikte even. ‘Gelul,’ zei hij toen.