Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Verhalen

DE RIETVELD VAN DE ARBEIDERSKLASSE

Auteur: Eline Stiekema
Website: http://schrijfbeest.web-log.nl/
© 2009 | Eline Stiekema (alle rechten voorbehouden)


Deze stoel moest zijn meesterwerk worden, besloot Jaap terwijl hij planken zaagde. Hij had in zijn vijftigjarige carrière als oude dikke timmerman nog nooit een fatsoenlijke stoel af gekregen. Boekenkasten, tafels, dat ging allemaal wel. Maar stoelen waren een soort blinde vlek. Die werden altijd scheef. Hij was dan ook niet zo'n beste timmerman, onze Jaap. Zijn weinige klanten kochten bij hem uit medelijden. De tafels en boekenkasten die hij afleverde werden meestal al snel vervangen door exemplaren van Ikea, die geen splinters vertoonden en niet gevaarlijk wiebelden. Jaap had hier natuurlijk geen idee van. Dat was maar goed ook. Hij zou nooit de moed gehad hebben zich aan die stoel te zetten.
Hij had al helemaal in zijn hoofd hoe de stoel moest worden. Een beetje a la Rietveld, maar stoerder, robuuster. Een soort Rietveld van de arbeidersklasse. Dat zou een mooie bijnaam zijn, mijmerde Jaap. 'Hij deed het helemaal uit zijn hoofd,' zouden ze zeggen. 'Tekeningen, daar deed hij niet aan. Zo bijzonder. Waar vind je ze nog, mannen die eenvoudig op hun gezonde verstand vertrouwen?'
Jaap was er trots op dat hij al zijn meubels uit het blote hoofd fabriceerde. Het maakte hem uniek. Ongetwijfeld was dat precies de reden dat zijn meubels geen van allen een lang leven beschoren waren. Maar aangezien Jaap daar geen weet van had en veel klanten nog eens terugkwamen bij de sympathieke, mollige timmerman met de droevige ogen, beschouwde hij het niet maken van tekeningen als zijn succesformule.
Hij zaagde de planken op allemaal ongeveer dezelfde lengte en begon met een aantal latjes, ook allemaal ongeveer even lang. Hij legde ze naast elkaar. Eén stak er een stukje bovenuit, een andere was juist wat korter. Ach ja. Je moest niet bang zijn om een beetje impressionistisch te werk te gaan. Dat gaf het product juist charme, echtheid. Jaap gruwde van al dat voorgeproduceerde spul. Die dingen hadden geen ziel. Als een plastic plaspop in vergelijking met een levende baby.
Hij zag de stoel groeien, steeds meer lijkend op wat hij in zijn hoofd had gehad, maar toch ook weer niet, want wat je daadwerkelijk maakt ziet er altijd een beetje anders uit dan wat je je had voorgesteld. Maar het idee was er. Het idee van een soort robuuste variant van Rietveld. Robuust, maar toch fragiel. De stoel wiebelde nogal. Dat wiebelen had hij niet ingecalculeerd. Maar nu het er eenmaal was, zag Jaap dat het iets toevoegde. De stoel leek zijn eigen stevige uiterlijk in twijfel te trekken, wat iets ontroerends had, voor een stoel helemaal. Het probleem was alleen dat het wiebelen moeilijk kon worden overgebracht. Hij maakte een aantal foto's van de stoel, maar ze gaven geen van allen het beeld dat hij wilde.
Hoe deed je dat trouwens, beroemd worden met een stoel? Hoe had Rietveld dat aangepakt? Had hij foto's naar kunstbladen gestuurd? Of had hij de stoel geëxposeerd? Jaap moest tot zijn schaamte constateren dat hij het niet precies wist. Hij besloot de stoel in zijn etalage tentoon te stellen. In ieder geval voorlopig. Hij twijfelde nog of hij er een bordje bij moest zetten, met wat tekst en uitleg of alleen een naam. Maar hij kon niets goeds bedenken, schrijven was nooit zijn sterkste punt geweest, dus hij besloot de stoel voor zichzelf te laten spreken.
De stoel trok de aandacht van Koos de Bruin, die in dezelfde straat een broodjeszaak had en weleens iets van Jaap kocht omdat hij hem zo'n aardige kerel vond. Deze stoel raakte hem in het bijzonder. Zo onbeholpen in elkaar getimmerd, zo pontificaal tentoongesteld. Hij zou het niet kunnen verdragen deze stoel daar elke dag te moeten zien staan als hij naar zijn winkel liep.
'Zo, Jaap,' zei Koos toen hij naar binnen stapte. 'Ik zie dat je een mooie stoel in de aanbieding hebt?'
'Zeker,' antwoordde Jaap en even flitste het door zijn hoofd: als Koos de stoel koopt, zou ik er dan nog wel beroemd mee kunnen worden? Maar tegen het bedrag dat Koos noemde kon hij toch onmogelijk nee zeggen. Bovendien, hij had de foto's nog. Dat hij de stoel zo snel kon verkopen, onderstreepte dat het zijn meesterwerk was.
Jaap keek Koos na terwijl die met de stoel de straat uit liep. Hij zag hoe een fietser plotseling de hoek om kwam en langs de stoel schampte. Een van de latjes schoot los. Jaap schrok, hij wilde Koos roepen, zeggen dat hij de stoel meteen even zou repareren. Maar tot zijn verbazing vloekte Koos niet eens, hij haalde zijn schouders op en nam de stoel in zijn andere hand. Zo liep hij verder. Jaap keek hem na tot hij de hoek om sloeg en sloot toen met een ongemakkelijk gevoel de deur.

 

Geplaatst: 20 juni 2009
 


Wil je reageren op dit korte verhaal?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor dit korte verhaal van Eline Stiekema.

Kijk hiervoor op ons forum.

 

 

Terug naar boven