Skip to: site menu | section menu | main content
FLITS
Auteur: Paul Goeken
Uitgever: AW Bruna
Meest recente boek: Spaanse Furie
© 2007 | Paul Goeken (alle rechten voorbehouden)
Op de website van Ezzulia gaan wij regelmatig korte verhalen publiceren. De meeste hiervan worden exclusief voor Ezzulia geschreven en zijn nergens anders te vinden. Het eerste korte verhaal is Flits, geschreven door Paul Goeken, auteur bij uitgeverij AW Bruna, en verantwoordelijk voor de bestsellers De Orde, Camouflage en het onlangs verschenen Spaanse Furie.
Azuurblauw was allang
in marineblauw overgegaan toen Carmelo Tagliaferro op zijn polscomputer keek.
Tweeënveertig meter, bijna acht minuten duiktijd. Verre van snel, maar dat was
ook niet de bedoeling. Hij moest nog ruim veertig meter dieper, daar z’n kunstje
uithalen, waarna de opstijging kon beginnen. Rustig afdalen was dus een pre;
vooral niet als een steen naar beneden vallen.
Men had hem vanwege twee redenen voor deze klus gevraagd. Ten eerste was hij een
vakman en ten tweede dook er niemand in de directe omgeving van Barletta met
trimix.
‘Men’ was Giovanni Bottari, één der kopstukken van sacra corona unita,
zoals de maffia in campania Puglia beter bekend stond.
Natuurlijk was ‘de slager van Bari’ niet zelf gekomen. Daar had hij zijn
mannetjes voor. Fernando en Luciano, sportduikers die ooit in zijn shop wat
apparatuur hadden gekocht, kwamen de boodschap brengen.
‘Wat een belachelijke klus,’ murmelde hij in zijn automaat terwijl hij de grens
van zestig meter passeerde. Op zeventig meter was het laatste restje blauw door
de duistere oneindigheid opgeslokt. Doordat het Middellandse Zeewater in
Zuid-Italië bijzonder helder was, kliefde het licht van zijn lamp moeiteloos
door het gitzwarte gordijn rondom hem.
Geheel op z’n gemak landde Carmelo met beide knieën in het zand. De opstandige
wolkjes negeerde hij. Binnen een handvol seconden zou deze ministorm gaan
liggen, wist hij uit ervaring.
Recht voor hem lag het restant van wat eens een sloep was geweest. Het hout was
in een verregaande staat van ontbinding. In deze kille omgeving zorgde het voor
een naargeestig decor. Hij stelde zijn camera in en schoot drie foto’s.
Aansluitend haalde hij uit zijn trimvest de geplastificeerde voorpagina van de
Gazzetta dello sport met daarop de onderstreepte datum van vandaag.
Wederom drie foto’s. Voorzichtig zwom hij naar het vergane wrak en propte de
sportkrant tussen nerven die inmiddels tot spleten waren getransformeerd.
Vier kiekjes later haalde hij de krant weg en gaf een stevige tik tegen het
hout. Zonder merkbare weerstand barstte het omhulsel, waarna hij een stukje hout
ter grootte van zijn hand in zijn trimvest stopte. Hij liet de flitser wederom
vier keer afgaan, zodat zijn sloopwerkzaamheden eveneens vastgelegd werden.
Terwijl hij rustig opsteeg bromde Carmelo ‘mafkees’. In zijn ogen was zijn
aanwezigheid hier te gek voor woorden. Het geld was goed – duizend euro vooraf
en hetzelfde bedrag na afloop – daar niet van. Maar de reden van zijn capriolen
op een godverlaten diepte was echt bizar.
Een weddenschap.