Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Uitgelicht








 





 




 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

De Theunis & den Tex tapes  
Charles den Tex & Ton Theunis over privacy

Door Charles den Tex & Ton Theunis | Ezzulia.nl


18 november 2008 | Precies een maand geleden hadden wij op Ezzulia een interview met Charles den Tex en Ton Theunis over hun meest recente boek, respectievelijk CEL en De Kluizenaar. Twee boeken met hetzelfde thema: inbreuk op privacy.

Na het interview gingen beide auteurs per email nog even verder met de discussie. En aangezien er op internet totaal geen veiligheid bestaat, kwam Ezzulia deze mailwisseling op het spoor...
 


"Big Brother is niet opgewassen tegen zijn taak"


Van: Charles den Tex
Aan: Ton Theunis
Betreft: Privacy

Ton,

Na de vragen van Ezzulia, nu nog een vraag van mij.

Waar denk jij dat de grootste privacybedreiging precies in zit? Hoe zou jij die omschrijven?  

Charles
 


Van: Ton Theunis
Aan: Charles den Tex
Betreft: Re.: Privacy

Hallo Charles, 

Zoutzuur is gevaarlijk en hetzelfde geldt voor fosforzuur. Beide goedjes samen lijken me nog enger. Zo is het volgens mij ook met het grootste gevaar. 

Het verzamelen van miljarden verschillende data is op zich al gevaarlijk, want een misrekening (lees mijn volgende...) is door politie en justitie zo gemaakt. Als je daar echter aan toe voegt dat de controle op het hanteren van die data en oog voor proportionaliteit steeds verder afkalven, dan maken we een maatschappelijk monster op het ogenblik. 

Waakzaamheid kan ons redden, Charles. Maar het afgestompte deel der natie laat zich maar wat graag in slaap sussen. Van de overheid heb je niets te vrezen, zelf heb je niets te verbergen en ga nu maar gerust slapen. De regering houdt de wacht.

Heb je trouwens meegekregen dat mensen die willen gaan sporten in Amsterdam binnenkort verplicht(!) een pasje door een sleuf moeten halen anders komen ze de sporthallen niet meer in? Het gezwel woekert voort, zullen we maar zeggen... 

Hartelijks,

Ton Theunis

 


Van: Charles den Tex
Aan: Ton Theunis
Betreft: Re.: Privacy

Ha Ton, 

De verzamelwoede is ook wat mij - niet zozeer angst aanjaagt - maar intrigeert. Dat is ook waar mijn artikeltje in de NRC over ging. Het geloof van overheid en bedrijfsleven in het aanleggen van almaar meer en almaar grotere bestanden met data over en van mensen is verbijsterend. Tot op zekere hoogte is dat geloof technology driven, iedereen wil de grootste computer met het beste programma en elk jaar kunnen die computers meer gegevens verwerken. Dat is natuurlijk fascinerend voor een beetje vent. En er zijn veel ventjes die over dit soort dingen beslissen (de vrouwen in die posities zijn ook ventjes). Maar daarnaast is het ook een echt geloof: hoe meer we weten hoe beter we kunnen beslissen, kiezen, detecteren of beoordelen. Het is bijna niet uit te leggen dat het zo niet werkt. Als je iets niet begrijpt dan zal geen enkele hoeveelheid gegevens je een inzicht verschaffen.

Ondertussen kan inderdaad niemand meer garanderen dat mijn gegevens niet worden misbruikt. In tegendeel, we gaan ervan uit dat ze worden misbruikt. Adressenbestanden worden verhandeld - kennelijk is dat niet verboden. Vroeger was een handtekening nodig om een zakelijke overeenkomst aan te gaan, tegenwoordig niet meer. Wie op een onbewaakt ogenblik wordt gebeld door een de telefonische verkoopdienst van de een of andere telecom-aanbieder - Hallo, ik ben Victor en ik bel u over uw abonnement bij KPN (Victor is van Tele2 of een andere aanbieder) - moet enorm oppassen, want voor hij het weet is hij van telecombedrijf veranderd. Daar hoeft helemaal geen handtekening meer aan te pas te komen. Maar je moet wel alle betreffende informatie geven. Het is een absurde situatie waarin niemand weet wie hij nu eigenlijk aan de lijn heeft. Victor. Ja, Victor. Geloof jij het?

Victor. 

Groet,


Charles

 


Van: Ton Theunis
Aan: Charles den Tex
Betreft: Re.: Privacy

Zo is dat. Maar weet je wat me ook zo tegen de borst stuit? Het feit dat je niet meer kunt zeggen dat je het gewoon niet doet! Ik was net op een station om een mijner kinderen op de trein te zetten. Nu hebben pubers tegenwoordig structureel meer geld dan schrijvers, maar deze jongeman niet. Vandaar dat ik naar de flappentap hol, daar geld uit haal in de wetenschap dat een onverlaat mij daar zojuist bij heeft gefilmd, en hem de flapjes overhandig want met een kwartje de wereld rond is er bij de NS niet meer bij tegenwoordig. Hij zegt nog: 'Volgens mij kun je er geen geld in doen.' Maar de oude garde schudt het hoofd. 'Natuurlijk wel. Je zal toch nog wel contant mogen betalen?'   

Nee, Charles! Dat kon dus niet. Het moest met een pasje en anders reist u maar niet. Daar sta je in de stromende regen want zo'n Almeerse automaat staat natuurlijk niet onder een afdakje, want dat is te duur. En aldaar mijmerend kom je tot de conclusie dat je binnenkort weer iets moet omdat een idioot heeft bedacht dat verworvenheden uit het verleden geen garanties bieden voor de toekomst, overigens een zojuist door mij bedachte slogan dat verplicht onder ieder partijprogramma van de PvdA dient te worden geplaatst... 

De hartelijkste! 


TT

  


Van: Charles den Tex
Aan: Ton Theunis
Betreft: Re.: Privacy

Bij de laatste verkiezingen het ik voor de laatste keer op de PVDA gestemd. Dat kan ook niet anders, want daarna zijn er geen verkiezingen meer geweest, maar ik bedoel dat met een blik op de toekomst. Wat ik dan wel moet stemmen is me nog niet helemaal duidelijk, maar dat was niet het onderwerp van deze gedachtewisseling.

Ik kwam ooit op het stationnetje van Vlaardingen (geloof ik) en dat was een van de eerste die werden omgebouwd tot een volledig geautomatiseerd station. Zo een met slagbomen, paslezers, knopjes waar je op kunt duwen, microfoontjes waar je in kunt spreken en speakertjes waaruit je nooit antwoord krijgt. Het probleem is niet Big Brother is watching you. Big Brother is er, maar is niet opgewassen tegen zijn taak. Alle systemen worden in stelling gebracht, iedereen moet meewerken met de voorschriften, maar wat we dan hebben???? En hoe we daar mee moeten omgaan????

Straks bevinden we ons nog in de bijna onvoorstelbare situatie dat de grote banken en de grote verzekeraars het beste op onze persoonlijke gegevens kunnen passen en dat zij dus onze vrienden zijn - in plaats van onze vijanden, wat ik altijd heb gedacht.

Groet,


Charles

 


Van: Ton Theunis
Aan: Charles den Tex
Betreft: Re.: Privacy

Wat we in elk geval tot stand brengen is een bevolking die langzaamaan over de schouder zal gaan kijken bij alles wat ze doet. Mag ik hier wel parkeren? En zonder te betalen? Want 'ze' zien alles. Zal ik nog wel een pakje sigaretten kopen, want dan krijg ik weer een brief van de verzekering dat is vastgesteld dat ik ongezond leef? Dat soort dingen voorzie ik in de toekomst.

Een tegennatuurlijk fenomeen want privacy hoort bij de menselijke natuur. Het past net zo in ons intuïtieve leven als woede, liefde en haat.  

Bovendien is deze ontwikkeling broodroof. Ons brood, Charles. Want elke moord wordt in de toekomst opgelost; er is geen lol meer aan, als ik Hirsch Ballin mag geloven. De Cock moet zijn scherpzinnigheid nog uit een borrel halen, maar Grissom vindt het bewijs inmiddels als in elke stofzuigerzak, vloerbedekking, elk preservatief en wat men verder ook aantreft op de plaats delict. Ons publiek raakt daar straks zo aan gewend en door verwend dat men bij alles wat we bedenken de schouders op zal halen met de woorden 'Dat zou Joost Tonino in tien minuten hebben opgelost...'  

Maar een andere vraag; Had jij nou het gevoel, toen je CEL schreef, dat er over je schouder meegelezen werd?

 

Ton Theunis

 


Van: Charles den Tex
Aan: Ton Theunis
Betreft: Re.: Privacy

Nee, dat had ik helemaal niet. Maar het hielp waarschijnlijk dat ik ergens in midden Frankrijk zat waar de ADSL nog maar nauwelijks was doorgedrongen (nu inmiddels wel) waardoor mijn computer slechts sporadisch online was.

Niemand wist wat ik aan het schrijven was, behalve mijn vrouw en die mocht pas lezen toen het af was.

Ik heb trouwens nooit het gevoel dat iemand aan het meelezen is. Op de een of andere manier dringt dat nog niet door. Nu ook, bij deze mailcorrespondentie, heb ik dat gevoel ook niet. Wel dat er berichten opgeslagen en bewaard worden, maar niet dat er wordt meegelezen. Dat is namelijk nog iets heel anders.
Heb jij dat gevoel wel?

Als je een boek aan het schrijven bent? 

Groeten,
 

Charles

 


Van: Ton Theunis
Aan: Charles den Tex
Betreft: Re.: Privacy

Nou, in de tijd dat ik echt onthullende boeken schreef, van '92 tot en met '94, had ik dat gevoel af en toe wel, maar vermoedelijk was dat nou weer helemaal ten onrechte want men was toen nog niet zo ver dat alles te vangen en te vinden was; tenminste, dat neem ik dan maar aan.

Maar afgeluisterd werd er wel en ik openbaarde natuurlijk wel het een en ander dat sommige justitiabelen onwelgevallig was.  

Bovendien had ik indertijd zelf de opdracht om de telefoongesprekken van de heer Van Hout in de petoet af te luisteren, al gebeurde dat officieel natuurlijk niet en wist hij best dat het officieus wel plaatsvond. De cryptische gesprekken tussen hem en Peter R. met betrekking tot het boek over de ontvoering van Heineken en Doderer kan ik me nog wel herinneren (al had ik geen idee waar ze het toen over hadden).  

Tijdens mijn werk in de rechtbank Amsterdam kreeg ik 'ambtshalve' met telefoontaps van doen en kwam het tracen van GSM's net in zwang. Ik heb toen nog een hele paper daarover voor de rechterlijke macht geschreven. 

Destijds gebeurde er dus ook al van alles, maar er was controle op door een rechter-commissaris en zo. Nu is alle controle zoek, dus denk jij dan dat het niet gebeurt of minder is geworden? Daar geloof ik niks van. 

Misschien ben je wel door de Franse Securité getaped, Charles. Dan word je ook nog een beroemde Franse schrijver... Typ jij liever in de scherpe hitte of in de koude van de winter?

 

Ton Theunis

  


Van: Charles den Tex
Aan: Ton Theunis
Betreft: Re.: Privacy

Ha Ton, 

Ik heb natuurlijk nooit echt onthullende boeken geschreven, daarin zit het verschil. Ik heb ook nooit iemand afgeluisterd, behalve met mijn oor aan een deur. Op de een of andere manier ben ik wel meer dan eens mijn tijd vooruit geweest. Mijn eerste boek DUMP verscheen in 1995. Het ging over het dumpen en verhandelen van chemisch afval. Ik weet nog dat ik later in dat jaar werd uitgenodigd door de Amsterdamse afdeling van D66 voor een discussie over het milieu, omdat allerlei mensen me opeens aanzagen voor een milieu-expert. Die avond vond ik tegenover me een meneer van de gemeente Amsterdam (met zijn assistent) en die had geen goed woord voor me over. Ik was typisch zo'n schrijver aan indianenverhalen waar mensen maar verkeerde ideeën van kregen. Wij in Nederland hadden dat allemaal goed geregeld en de mensen konden in Nederland vertrouwen op hun ambtenaren en ga zo maar door.

Dat was ruim na de tijd dat ambtenaren nog ontslagen werden als ze zeiden dat er in de Volgermeerpolder vieze dingen lagen, maar echt bij de tijd was men nog niet. Vier jaar later leende mijn schoonzus het boek uit aan een collega van haar. Zij werkte toen op het hoofdkantoor van de Politie Rijnland of zoiets, in Leiden in elk geval. De man, een rechercheur, nam het boek mee op vakantie en toen hij terug kwam nam hij haar apart om te vragen of zij de schrijver kende.

"Ja', zei ze, 'dat is mijn zwager.'

En of zij dan wist hoe ik dat allemaal wist, want wat er in mijn boek stond, dat wisten eigenlijk alleen de mensen van zijn team en van zijn team had niemand geluld. Hij bleek toen leider van het team dat de firma Zegwaard (in Alphen) had aangepakt voor het grootschalig dumpen en verhandelen van chemisch afval.

Zo zijn er nog wel meer dingen waar gebleken van wat ik heb geschreven. De software die wordt gebruikt in Meneer Miller (om computers van een afstand te schakelen en de gecombineerde rekenkracht te gebruiken) blijkt ook al in gebruik nu. Maar ik heb nog steeds niet het idee dat ik in de gaten word gehouden.

Mijn stelregel is deze: Als ik het kan bedenken, dan heeft iemand anders het al gedaan. Tot op heden is die nog niet ontkracht. 

Om antwoord te geven op je vraag: de scherpe hitte. Heerlijk. De macht van Meneer Miller heb ik geschreven in het Spaanse Callosa d'en Saria, in het achterland van Benidorm, in juli en augustus, temperaturen boven de 40 graden. Ik zat daar in een kamer op de eerste verdieping met een groot ovalen raam dat niet open kon. Naast mijn bureau stond een fan op een standaard. Die zette ik aan als ik binnen kwam en uit als ik ophield. Ik schreef er van zeven uur 's ochtends tot half een 's middag. Dan was het echt niet meer te harden van de hitte. Maar ik vond het heerlijk. Midden in de zomer schrijven vind ik prettig omdat de dag dan zo vroeg begint. Je kunt om half zes al aan je bureau zitten en dan is het al licht.

Daar hou ik van.

Groet,


Charles

 

 

Kijk hier voor een interview met Charles den Tex en Ton Theunis over privacy.

 


Nawoord:

 

Van: Jürgen Joosten
Aan: Eric Herni
Betreft: Wat ik nu heb gevonden !

Hoi Eric,

Ik vond in Almere, vlak bij de woning van Ton Theunis, een USB-stick met allemaal emailberichten. Zo te zien correspondentie van Theunis met Charles den Tex.

Is dat misschien iets voor Ezzulia?

 

Van: Eric Herni
Aan: Jürgen Joosten
Betreft: Re.: Wat ik nu heb gevonden !

Hé, dat is leuk !

Stuur maar door naar mij en dan kijk ik wel. Misschien wel grappig om te plaatsen. Toch wel een leuk onderwerp en het zal die Theunis leren om wat beter op zijn spullen te letten !

 

Van: Jürgen Joosten
Aan: Eric Herni
Betreft: Re.: Wat ik nu heb gevonden !

Niet zeggen dat ik je die USB-stick heb gegeven hoor !

 

Van: Eric Herni
Aan: Jürgen Joosten
Betreft: Re.: Wat ik nu heb gevonden !

Nee, natuurlijk niet Jürgen.
Vertrouw mij nu maar....

 


 

Wil je reageren op dit artikel?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie van Ton Theunis en Charles den Tex over privacy.


Kijk hiervoor op ons boekenforum.
 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.


 

 

 

 

 

 

Terug naar boven