Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Uitgelicht









Het Aandenken
(The Keepsake)


Koud Hart
(The Bone Garden)


De Mefisto Club
(The Mephisto Club)


Verdwijn
(Vanish)


Zustermoord
(Body Double)


De Zondares
(The Sinner)


De Leerling
(The Apprentice)


De Chirurg
(The Surgeon)


Alarmfase Rood
(Gravity)


Koud Bloed (Bloodstream)


Hartslag
 (Harvest)

Diagnose Besmet (Life Support)
























 





 




 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Tess Gerritsen

Door Eric Herni | Ezzulia.nl
Februari 2010

Op internet is veel informatie te vinden over bestsellerauteur Tess Gerritsen. Maar het zijn voornamelijk interviews over recent verschenen boeken waardoor alle biografische informatie over de auteur alleen in versnipperde vorm te vinden is. Voor de bezoekers van Ezzulia hebben wij grondig onderzoek gedaan naar het leven en de carričre van Tess Gerritsen en een uitvoerige biografie geschreven.

Tess Gerritsen werd geboren op 12 juni 1953 in San Diego. Haar moeder was een Chinese immigrante terwijl haar vader van Chinees/Amerikaanse afkomst was. Hij werkte voor een vliegtuigmaatschappij en was in de avonduren actief als chef-kok met een specialisatie in zeevruchten. Al vanaf haar jeugdjaren had Gerritsen de drang om te schrijven en droomde ze van haar eigen boeken in de stijl van de toen populaire serie over Nancy Drew. Ze verzamelde dode hagedissen en slangen en haar moeder sleepte haar naar vrijwel iedere horrorfilm die werd gemaakt.  Hierdoor leerde Tess al snel dat de wereld een angstige plaats kon zijn. Haar moeder geloofde ook in de  geestelijke wereld en zodoende groeide Tess Gerritsen op in een paranormaal huishouden en kwamen er veel mediums en helderzienden bij het gezin over de vloer. Misdaad intrigeerde haar vanaf het moment dat een vriend van de familie werd gearresteerd (en veroordeeld) voor moord en het de toen nog jonge Tess Gerritsen duidelijk werd dat je aan de buitenkant van iemand niet kon aflezen waartoe hij of zij uiteindelijk in staat zou blijken te zijn. Ondanks haar talent voor het schrijven zagen haar ouders dat niet als een serieuze bezigheid en stimuleerden zij hun dochter om te kiezen voor een studie in de geneeskunde. Gerritsen besloot zich in te schrijven voor een opleiding aan Stanford University, waar ze in 1975 afstudeerde in antropologie vanwege haar interesse in menselijk gedrag. In een interview vertelt Gerritsen hierover: “Ik kan mij voornamelijk de enorme uitputting herinneren. Ik moest de hele dag van alles in mijn hoofd stoppen, zodat ik ’s avonds het gevoel had dat mijn hoofd uit elkaar zou barsten. Voor ontspanning begon ik veel te lezen en dan voornamelijk science fiction, maar ook In de ban van de Ring van Tolkien.”

Vervolgens ging Gerritsen geneeskunde studeren aan de universiteit van Californië en behaalde ze in 1979 haar doctoraal. Inmiddels had ze haar aanstaande echtgenoot, Jacob Gerritsen, leren kennen en vertrokken ze samen naar Hawaď, waar ze een baan kon krijgen als internist. Jacob woonde al vanaf zijn achttiende in Amerika en was oorspronkelijk afkomstig uit Dordrecht. Maar het schrijven van verhalen was ze nog steeds niet helemaal vergeten en toen er in Honolulu een schrijfwedstrijd werd gehouden, besloot ze een eigen verhaal in te zenden. Vanuit een afstandelijk, mannelijk perspectief schreef ze met On Choosing the Right Crack Seed over haar eigen jeugd en de moeizame relatie met haar moeder, die verschillende zelfmoordpogingen had gedaan. Het bleek de perfecte manier om af te rekenen met de problemen uit haar kinderjaren en toen ze de eerste prijs won voelde Tess Gerritsen zich voor het eerst een auteur. 
 

Haar eerste roman

Eenmaal zwanger van haar eerste kind verhuisde ze met haar echtgenoot naar Maine en begon ze in haar vrije tijd serieus werk te maken van het schrijven. Voor haar eerste twee manuscripten had niemand interesse maar met haar derde poging kreeg ze een contract bij uitgeverij Harlequin, in Nederland hoofdzakelijk bekend om de zogenaamde Bouquetreeks. In 1987 verscheen de eerste, romantische thriller van Tess Gerritsen, Call After Midnight, waarna ze uiteindelijk nog acht boeken zou schrijven voor Harlequin en uitgeverij Harper. Haar inspiratie voor het schrijven vond Gerritsen in het werk van de science fiction auteurs Isaac Asimov en Ray Bradbury, dat haar leerde dat je eigen verbeelding geen grenzen kent. Van Tolkien leerde ze dat een goede auteur je een wereld in kan trekken die je nooit meer wilt verlaten terwijl Victoria Holt liet zien dat een romantisch verhaal de aantrekkelijkheid van een thriller aanzienlijk kan verhogen. Toen Gerritsen drie jaar later ook haar tweede boek, Under the Knife, aan Harlequin had verkocht, begon ze langzaam maar zeker te overwegen om haar carričre als arts in te ruilen voor het onzekere bestaan van een auteur. Financieel een groot risico, maar het zou wel betekenen dat zij thuis kon werken en daarmee tegelijk ook voor haar – inmiddels – twee kinderen kon zorgen.

Dankzij haar romantische thrillers begon Tess Gerritsen een steeds betere auteur te worden en kreeg ze ook een eigen publiek. De beslissing om te stoppen als arts was moeilijk voor haar, aangezien de mogelijkheden om weer terug te keren naar de medische wereld heel klein zouden zijn. De ontwikkelingen gingen er snel en de benodigde vaardigheden zou ze bij zelfs een kortstondige afwezigheid snel verliezen. Ook haar man zag het niet echt zitten dat zijn vrouw minder zou gaan bijdragen aan het inkomen van het gezin. Hij was getrouwd met een arts en moest erg wennen aan het feit dat hij plotseling de echtgenoot van een auteur zou zijn. Maar na een aantal pittige discussies zag hij in dat de droom van Tess Gerritsen meer was dan een plotselinge ingeving en had hij vrede met haar beslissing.
 

Overstap naar medische thrillers

Aangezien een auteur niet rijk zal worden van het schrijven van boeken bij een uitgeverij als Harlequin, besloot Tess Gerritsen in eerste instantie om te proberen als scenarioschrijver aan het werk te komen. Ze schreef drie filmscripts waarvan ze er een wist te verkopen. De film Adrift werd gemaakt met Kate Jackson in de hoofdrol en werd in 1993 uitgebracht. Ondertussen bleef ze ook doorgaan met haar romantische thrillers en verschenen achtereenvolgens Whistleblower (1992), Never Say Die (1992), Presumed Guilty (1993), Peggy Sue Got Murdered (1994), In Their Footsteps (1994), Thief of Hearts (1995) en Keeper of the Bride (1996). Inmiddels had Gerritsen het plan opgevat om een nieuwe richting in te slaan en het meer romantische werk vaarwel te zeggen en te proberen om medische thrillers te gaan schrijven. In 1996 maakte ze de overstap naar uitgeverij Pocket Books, een onderdeel van het zeer grote Simon & Schuster en debuteerde ze met de thriller Hartslag. De inspiratie voor het verhaal kreeg ze van een gepensioneerde rechercheur van de afdeling moordzaken die op reis was geweest naar Rusland. Hij vertelde dat jonge weeskinderen verdwenen van de straten van Moskou en dat de plaatselijke politie het vermoeden had dat ze werden ontvoerd en verscheept door de Russische maffia om te dienen als orgaandonors. Vol afschuw bracht Gerritsen het verhaal onder de aandacht bij haar zwager die werkzaam was bij het toonaangevende opinietijdschrift Newsweek, maar al snel bleek dat het onmogelijk was om met sluitende bewijzen te komen. Weken later zat het verhaal over de weeskinderen nog steeds in haar hoofd en besloot ze het te gebruiken voor Hartslag. Met haar eerste medische thriller bereikte Gerritsen voor het eerst de bestsellerslijst van de New York Times en brak ze door naar een groot en wereldwijd publiek.

In de volgende drie jaar schreef ze met Diagnose: Besmet, Koud Bloed en Alarmfase Rood nog drie medische thrillers die haar naam en faam alleen maar versterkten. Vooral met het laatstgenoemde boek wist Gerritsen zich volledig op de kaart te zetten en lukte het haar om commercieel succes te koppelen aan lovende recensies. Plaatsgenoot Stephen King schreef een prachtige quote welke op de voorkant van het boek verscheen en sprak zich ook in de pers lovend uit over Gerritsen. Alarmfase Rood was een thriller die zich grotendeels afspeelde op het International Space Station en voor het eerst moest ze langdurig onderzoek doen buiten haar eigen vakgebied. Ze wist er een nieuw, overwegend mannelijk publiek mee te bereiken en het succes gaf haar enorm veel vertrouwen. Door het aansnijden van nieuwe thema’s groeide ze ook als auteur en besloot ze dat het wederom tijd werd om van genre te veranderen.
 

Jane Rizzoli en Maura Isles

Tijdens de promotie van Alarmfase Rood kwam Tess Gerritsen veelvuldig in contact met haar lezers. Opvallend daarbij was de reactie van een lerares van een basisschool die haar vertelde dat ze van de boeken van Tess Gerritsen genoot, maar dat ze in principe niet zo geďnteresseerd was in al dat technische gedoe in de ruimte en liever boeken las over seriemoordenaars. Hoewel Gerritsen altijd van mening was geweest dat er al meer dan genoeg thrillers waren over seriemoordenaars en ze nooit de ambitie had gevoeld om daar een steentje toe bij te dragen, werd ze nu wel aan het denken gezet. Als leraressen van groep drie al op zoek waren naar dit soort boeken, dan moest de markt hiervoor wel heel erg groot zijn.

Tess Gerritsen maakte begin 2001 de overstap van Pocket Books naar het nog veel grotere Ballantine, een onderdeel van uitgeverij Random House. Ze kreeg het idee voor een boek over een seriemoordenaar met chirurgische vaardigheden die gebruik maakte van medische voorkennis om zijn slachtoffers te selecteren. De rechercheurs Jane Rizzoli en Thomas Moore maken in Boston jacht op een moordenaar die na een aantal vreselijke moorden door het publiek al snel De Chirurg werd genoemd. Er is een duidelijke link naar het verleden, aangezien jaren eerder in Savannah, Georgia, soortgelijke moorden werden gepleegd. De Chirurg werd ook de titel van het boek dat in augustus 2001 werd uitgebracht en hoewel politieagente Jane Rizzoli  niet het belangrijkste personage was in het verhaal, bleek Tess Gerritsen zich wel goed met haar te kunnen identificeren. De Chirurg werd weer een enorm succes en ook in het buitenland begon de reputatie van Gerritsen aanzienlijk te groeien. Ze besloot dan ook de ingeslagen weg te vervolgen en meer boeken te gaan schrijven met Jane Rizzoli  in de hoofdrol. En klein jaar later lag het tweede boek in de reeks al in de winkels en De Leerling ging verder waar De Chirurg was gestopt. Rizzoli was nog aan het herstellen van haar verwondingen als de gevreesde seriemoordenaar weer opnieuw van zich laat horen en de politie van Boston voor nieuwe problemen plaatst. Hoewel haar tweede thriller voor Ballantine er zeker mocht wezen, was het verhaal wel minder origineel dan haar voorganger en leek Gerritsen het kunstje van De Chirurg enigszins te herhalen. Maar het personage van Jane Rizzoli was wel fier overeind blijven staan en had haar kans gegrepen nu de auteur haar de hoofdrol had laten spelen. Ze riep gelijkenissen op met gevestigde heldinnen als Temperance Brennan en Kay Scarpetta, zonder dat Tess Gerritsen opvallende karaktereigenschappen had gekopieerd. De Leerling wist uiteindelijk de tiende plaats van de bestsellerslijsten te bereiken en gaf Gerritsen tevens de zekerheid dat haar boeken voor een goede balans nog een tweede hoofdpersoon nodig hadden. Deze werd gevonden in de patholoog Maura Isles, waardoor een ijzersterk duo was geboren.
 

Koningin van de medische thriller

Na het voor sommige lezers wat tegenvallende De Leerling herpakte Tess Gerritsen zich in 2003 volledig met De Zondares, een ijzersterke thriller waarin rechercheur Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles uitgroeiden tot een volwaardig duo. In De Zondares onderzoeken ze een brute moordaanslag op twee nonnen in een afgezonderd klooster. Hoewel het boek spannend was van begin tot eind wist Gerritsen ook diepgang in het verhaal aan te brengen door haar personages verder uit te werken. Ze vond binnen het verhaal ook genoeg ruimte voor sfeervolle beschrijvingen van het winterse Boston en een interessante tragedie uit het verre verleden. Tess Gerritsen had definitief haar plaats in de thrillerwereld gevonden en was uitgegroeid tot een bestsellerauteur die uit de schaduw was gekropen van vrouwelijke collega’s als Mo Hayder en Karin Slaughter.

De twee jaren die volgden deed Gerritsen haar reputatie eer aan met de thrillers Zustermoord en Verdwijn, het vierde en vijfde deel in de serie over Rizzoli en Isles. In het eerstgenoemde boek krijgt Maura Isles de verrassing van haar leven als ze na een vakantie weer thuiskomt en bij terugkomst merkt dat er allemaal politiewagens voor haar woning staan. In een met kogels doorzeefde auto is een lichaam aangetroffen die sprekend op de patholoog-anatoom lijkt en het is het begin van een zeer spannend verhaal waarin het uiterste van Isles wordt gevraagd. In Verdwijn krijgt ze het niet veel minder druk, als ze bij het openen van een lijkenzak een levende vrouw aantreft die – eenmaal in het ziekenhuis – verandert in een zeer geweldadige moordenares. Beide boeken gaan als warme broodjes over de toonbank en langzaam maar zeker lijkt de rol van Maura Isles binnen de serie steeds belangrijker te worden. In verschillende interviews gaf Gerritsen toe dat ze in Maura Isles zichzelf zag door de vele overeenkomsten. “Als je over Maura leest, dan lees je in feite over mij”, verklaarde de auteur in een interview. “Veel van de karaktereigenschappen zijn die van mijzelf, evenals een deel van haar achtergrond.” Het lugubere begin van Verdwijn was gebaseerd op een waar gegeven en Gerritsen verklaarde dat het vaker voorkomt dat lijken in het mortuarium weer tot leven komen. Haar eigen ervaringen als arts waren duidelijk een meerwaarde, wat ook tot uiting kwam bij de zeer gedetailleerd beschreven autopsies, waarbij ze ook gebruik kon maken van haar uitgebreide medische kennis. Voor Verdwijn ontving Gerritsen de fel begeerde Nero Award voor beste thriller, evenals nominaties voor de Macavity Award en de Edgar Award. Het maakte van Tess Gerritsen de koningin van de medische thrillers.

De Mefisto Club

Het grote succes van in het bijzonder Verdwijn betekende voor Tess Gerritsen dat zij zich met haar volgende boek dubbel en dwars zou moeten bewijzen. Om dit te realiseren besloot ze om gebruik te maken van haar levenslange fascinatie voor oude culturen en mythologie. Ze raakte geďntrigeerd door oude teksten van honderd jaar voor Christus waarin menselijke demonen werden beschreven, zogenaamde Nephilims, die afstammelingen zouden zijn van gevallen engelen. Ook in de Bijbel, en dan met name in het boek Genesis, werd hier melding van gemaakt. Volgens de Israëli’s leven deze wezens nog steeds onder ons en zijn zij verantwoordelijk voor alle ellende op de wereld. Voor Tess Gerritsen was het een prachtig thema voor een nieuw boek dat samenviel met haar drang om de oorsprong van het kwaad te ontdekken. Ze bedacht een sinistere groep mensen die zich de Mefisto Club noemt en die met behulp van mysterieuze religieuze symboliek proberen te bewijzen dan Satan zich onder ons bevindt. Jane Rizzoli en Maura Isles komen met deze club in aanraking als ze een moord onderzoeken op een jonge vrouw. Haar moordenaar liet het met bloed geschreven Latijnse woord ‘Peccavi’ achter: Ik heb gezondigd.

Tijdens haar voorbereidingen voor De Mefisto Club, een titel die in eerste instantie door haar uitgever was afgekeurd, was Gerritsen ook een eigen blog op internet begonnen, waarmee ze veelvuldig contact zocht met haar vele lezers. Ze vertelde er over een recent bezoek aan Nederland, waar ze vaker kwam om de familie van haar echtgenoot te bezoeken. De hoofdreden was deze keer echter haar eerste boekpromotie in Nederland. Op haar weblog vertelde de auteur dat haar Nederlandse uitgever haar een paar jaar geleden voorzichtig had gevraagd om haar meisjesnaam te gebruiken, aangezien de thrillerfans in Nederland geen boeken kochten van auteurs uit eigen land. Gerritsen weigerde aan het verzoek te voldoen maar schreef wel veel medelijden te hebben met de Nederlandse auteurs om zo gediscrimineerd te worden door het eigen publiek. Toen het promotiebezoek in Amsterdam voor Zustermoord achter de rug was (bij het vertalen was er steeds een achterstand van ruim anderhalf jaar), moest ze terug in Amerika weer de confrontatie aan met haar uitgever voor de titel van haar nieuwe boek. Haar eigen keuze, De Mefisto Club, was nog altijd niet goedgekeurd en als alternatieven werden titels als Fallen Angel en The Dark aangedragen, maar daar kon de auteur zich niet in vinden. De titel Evil kwam wel redelijk in de buurt, maar daar sprak vervolgens de Engelse uitgever zich tegen uit. De reden om niet akkoord te gaan met De Mefisto Club was dat de uitgever bang was dat de lezers deze titel niet zouden begrijpen. Niet iedereen zou weten dat de titel een verwijzing was naar Mephistopheles (ook bekend als Mephisto), een van de bekendste demonen uit de Europese literaire traditie. Uiteindelijk werd de inkoper van de grote Amerikaanse boekenketen Barnes & Noble om advies gevraagd en die was laaiend enthousiast over de titel die ook de voorkeur van Tess Gerritsen had: De Mefisto Club.
 

Een seriemoordenaar in 1830

In september 2006 lag De Mefisto Club in de Engelse en Amerikaanse boekwinkels en een week later kwam het vanuit het niets op de derde plaats terecht van de toonaangevende bestsellerslijst van New York Times. Hiermee was het boek het meest succesvolle tot dusver voor de auteur. In Engeland bereikte de gebonden editie zelfs de tweede plaats en opvallend was dat Tess Gerritsen steeds meer mannelijke lezers wist te bereiken, terwijl ze tot op dat moment voornamelijk werd gelezen door vrouwen. Tijdens de promotietour door Amerika liet ze echter weten dat ze van plan was om even afstand te nemen van haar succesvolle serie over Rizzoli en Isles en plannen had voor het schrijven van een historische thriller die zich afspeelt in het Boston van 1830. Gerritsen wilde onderzoeken hoe het was om in die tijd een arts te zijn, toen er nog geen anesthesie bestond, en waarin medische studenten in het geheim lichamen moesten opgraven om een kadaver voor anatomieklas te krijgen. Een angstaanjagende tijd, die volgens de auteur nog enger zou worden als je aan het verhaal ook nog eens een seriemoordenaar zou toevoegen.

Hoewel zowel de uitgever als haar lezers hadden gehoopt op een vervolg op De Mefisto Club sloeg Gerritsen dus duidelijk weer een andere weg in. Maar voor haar was het schrijven van een historische thriller net zo’n uitdaging als jaren eerder haar futuristische thriller Alarmfase Rood was geweest, een boek dat anders was dan al haar andere werk. Hoewel patholoog-anatoom Maura Isles wel een klein rolletje in het boek heeft, ziet de auteur het boek niet als een onderdeel van haar succesvolle serie. De elfde thriller van Tess Gerritsen verscheen uiteindelijk in september 2007 en kreeg in Nederland de titel Koud Hart mee. Hoewel het qua verkoopcijfers aardig kon meeliften op het succes van de voorgaande boeken, waren de reacties vrij gemengd. De twee verhaallijnen sloten niet echt goed op elkaar aan en ook de uiteindelijke plot zat wat wankel in elkaar. Maar desondanks kwam Koud Hart binnen op de tiende plaats van de Amerikaanse bestsellerslijst en bewees ze hiermee dat ze een zeer stabiele achterban had van fans die ongeacht de recensies gewoon haar boeken bleven kopen.

Een televisieserie over Rizzoli en Isles

Vanwege het succes van de thrillers van Tess Gerritsen begon ook de filmindustrie interesse te tonen in haar werk. Producer Bill Haber van TNT maakte begin 2008 bekend dat hij van plan was om rechercheur Jane Rizzoli
 tot leven te brengen en mogelijk een televisieserie rondom haar te maken. Ander goed nieuws was dat Gerritsen na haar zijstapje met Koud Hart de draad van haar populaire serie weer ging oppakken en dat haar nieuwe boek zelfs een vervolg op De Mefisto Club zou gaan worden. Het verscheen uiteindelijk in september 2008 in Amerika en het bleek misschien wel de meest huiveringwekkende thriller van Gerritsen tot op dit moment. In Het Aandenken wordt er in de kelder van het Crispin Museum in Boston een perfect geconserveerde mummie gevonden. De opzienbarende vondst verandert echter al snel in een luguber raadsel als Maura Isles ontdekt dat dit ‘eeuwenoude’ reliek in feite een modern moordslachtoffer is waarbij de patholoog-anatoom ook nog eens een macabere boodschap aantreft. Als even later de resten van een andere vrouw in de verborgen nissen van het museum worden aangetroffen, wordt duidelijk dat er een psychopaat rondwaart.

Het boek gaf Gerritsen volop de gelegenheid om uit haar antropologische kennis te putten en gehoor te geven aan haar voorliefde voor archeologie. Tevens liet ze in Het Aandenken het personage van Anthony Sansone terugkomen, nadat hij eerder een rol had gespeeld in De Mefisto Club. In interviews liet ze weten dat zij Sansone vaker wil laten terugkomen en zelfs denkt aan een serie boeken (naast die van Rizzoli en Isles) over de mysterieuze Mefisto Club. Ondertussen had het idee voor de televisieserie enige vertraging opgelopen vanwege de staking in Amerika van de tekstschrijvers. Maar het project was weer opgepakt en actrice Angie Harmon (Law & Order, Women’s Murder Club) had een contract op zak voor de pilotaflevering van de serie, welke vooralsnog “Rizzoli” werd genoemd. De eerste aflevering was geschreven door Janet Tamaro, die eerder ook werkzaam was voor series als Bones en Lost. Een paar weken later werd actrice Sasha Alexander (Dawson’s Creek en NCIS) aangetrokken voor de rol van Maura Isles.

Na het verschijnen van Het Aandenken hield Gerritsen een sabbatical voor wat betreft het schrijven, hoewel ze wel veelvuldig op reis was om haar boeken te promoten. Maar intussen heeft ze haar nieuwe boek ook alweer klaar, hoewel dat in Engeland en Amerika pas in de zomer gaat verschijnen. In Ice Cold raakt Maura Isles ingesneeuwd tijdens een sneeuwstorm in een moeilijk te bereiken stadje in Wyoming waar alle inwoners blijken te zijn verdwenen. Nog even wachten dus voor de Nederlandse fans van Tess Gerritsen, maar het voordeel van de tijdelijke pauze van de auteur is wel dat de vertalingen nu mogelijk sneller gaan volgen op de uitgave van haar boeken in Amerika. En dat is een hele fijne gedachte…

 

Tekst: Eric Herni  
www.ezzulia.nl  


Bronnen:

Wikipedia
Interview Writerwrite.com (11-2001)
Interview Shots Crime & Mystery Magazine (09-2002)
Interview Bookreporter (09-2006)
Weblog Tess Gerritsen
Boekenplank.nl


Kijk hier voor de startpagina van 28 dagen Tess Gerritsen
 


Bibliografie Tess Gerritsen:

1987 : Call After midnight (niet vertaald)
1990 : Under the Knife (niet vertaald)
1992 : Whistleblower (niet vertaald)
1992 : De dood in de ogen
1993 : Presumed Guilty (niet vertaald)
1994 : Peggy Sue got Murdered (niet vertaald)
1995 : In Their Footsteps (niet vertaald)
1995 : Thief of Hearts (niet vertaald)
1996 : Stille getuige

1996 : Hartslag
1997 : Diagnose Besmet
1998 : Koud Bloed
1999 : Alarmfase Rood

2001 : De Chirurg
2002 : De Leerling
2003 : De Zondares
2004 : Zustermoord
2005 : Verdwijn
2006 : De Mefisto Club
2007 : Koud Hart
2008 : Het Aandenken

 


Wil je reageren op dit artikel?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van Tess Gerritsen.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


 

 

 

Terug naar boven