Skip to: site menu | section menu | main content
Michael
White
De moordkunstenaar
Michael White: De
moordkunstenaar
VERPLICHTE NUMMERS
Eric Herni |
www.ezzulia.nl
Uitgeverij Van Holkema & Warendorf doet al vanaf de vertaling van Equinox in 2006 verwoede pogingen om de boeken van Michael White te promoten. En dat is natuurlijk ook één van de primaire taken van een uitgeverij, maar ondanks al hun inspanningen lukt het tot dusver niet om voor deze Britse auteur in Nederland daadwerkelijk de status van bestsellerauteur te verkrijgen. Bij Equinox werd de term ‘beste thriller van het jaar’ veelvuldig gebruikt, maar bleek het uiteindelijk om een uiterst middelmatig verhaal te gaan. Het Medici geheim (2008) was alles behalve beter en ook met De Borgia Ring (2009) sloeg White een paar keer op knullige wijze de plank volledig mis. Inmiddels ligt het vierde boek van de auteur in de Nederlandse boekwinkels en met de bovenstaande titels nog redelijk vers in het geheugen moet je van goeden huize komen om De moordkunstenaar daadwerkelijk op te pakken als een boek dat je moét gaan lezen. Toegegeven, het ziet er best wel uit als een goede thriller, voornamelijk dankzij de grafische vormgever die zijn best deed om er een Dan Brown tintje aan te geven. Maar het verhaal wil wederom de middelmaat niet ontstijgen. Het zit vol clichés, verplichte nummertjes, kunstmatig opgebouwde schokeffecten en een ontknoping die je ver van tevoren al ziet aankomen.
Is De moordkunstenaar een slecht boek? Nou, het is absoluut wéér niet de topper geworden waar de uitgever nog altijd op hoopt. En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat ze dat van Michael White kunnen verwachten. De man kan vlot schrijven, kan best wel wat spelen met woorden en soms een paar mooie zinnen op papier krijgen. Maar het lukt hem maar niet om een origineel verhaal te bedenken. Hij doet steeds weer pogingen om iets spannends te verzinnen en dan te schakelen tussen heden en (een ver) verleden. In De moordkunstenaar gaat het om een seriemoordenaar die zijn slachtoffers op verschrikkelijke wijze verminkt en ze vervolgens zo positioneert dat ze verwijzen naar werken van beroemde surrealistische schilders. Maar er lijkt ook een verband te zijn met een serie onopgeloste moorden in London aan het eind van de 19e eeuw. Oftewel: Jack the Ripper doet ook weer mee en inspecteur Jack Pendragon moet het allemaal zien op te lossen. Een leuk gegeven misschien, maar het is allemaal al een paar keer eerder gedaan. En erger voor White is dat het allemaal al veel en veel beter is gedaan.
Het verhaal leest razendsnel en met je verstand
op nul is het ook in een aantal uur uit te lezen. Misschien dat sommige lezers
daar genoegen mee nemen en het om die reden een goed of zeer goed boek vinden.
Maar feitelijk is dat niet voldoende. Een goede thriller moet je op het puntje
van te stoel weten te houden, je meerdere malen in verwarring brengen, emoties
op je overbrengen en je het liefst ook incidenteel naar adem doen snakken. Dat
laatste lukt White alleen maar door een paar gruwelijkheden uiterst
beeldend te verwoorden, maar dat is mijns inziens niet waar je als lezer nou
speciaal op zit te wachten.
De
moordkunstenaar
Auteur: Michael White
Oorspronkelijke titel: The Art of Murder
Uitgeverij Van Holkema & Warendorf
Vertaling: Parma van Loon
ISBN: 978 90 475 1753 5
Paperback
Prijs: € 17,99
Verschenen: februari 2011
Wil je reageren op deze recensie of heb je een
mening over de boeken van Michael White?
Klik
hier voor het speciale topic op het forum van Ezzulia.
