Skip to: site menu | section menu | main content
Camilla Way
Hartje Zomer
Camilla Way:
Hartje Zomer
OVERTUIGEND BEKLEMMEND DEBUUT
Jessie van Loon |
www.ezzulia.nl
“Tegen het einde van die zomer waren er drie van ons dood.” Zo begint Anita Naidu, de enige overlevende van het drama, haar relaas. Al snel is niet alleen duidelijk wie de slachtoffers zijn, maar ook wie verantwoordelijk is voor deze moorden. Een auteur moet van goeden huize komen om daarna nog tweehonderd pagina’s lang de spanning erin te houden, maar Camilla Way weet de lezer tot de laatste bladzijde te boeien en te verrassen.
In Hartje zomer – jammer dat het Nederlands geen even dubbelzinnig equivalent kent voor The Dead of Summer zoals de oorspronkelijke titel luidt – kun je onmogelijk ontkomen aan een beklemmend gevoel van naderend onheil.
Een aantal hoofdstukken opent met een fragment uit de getuigenverklaring die Anita heeft afgelegd voor het OM nadat ‘het’ gebeurd was. De rest van het boek wordt gevormd door een lange monoloog van de inmiddels twintigjarige Anita tegen dr. Barton, de psychiater die haar zeven jaar geleden verhoorde. Waar en waarom de twee elkaar nu opnieuw spreken, is in het begin onduidelijk.
Anita vertelt op vlakke toon over de zomer van 1986 met een ijzingwekkende kalmte en berusting; de dingen liepen zoals ze liepen, het gebeurde gewoon. Desondanks weet ze de lezer ervan te overtuigen dat die zomer, ondanks de dramatische afloop ervan, de mooiste was van haar leven.
De zomervakantie is in zicht als de dertienjarige Anita Naidu met haar vader, zussen en broer vanuit Leeds naar het Zuid-Londense voorstadje Brockley verhuist. Haar moeder is een jaar geleden overleden. De laatste weken van het schooljaar brengt Anita door op Lewisham High. Ze belandt er naast ‘een dikke zwarte jongen die Denis heette’ en veel omgaat met Kyle, de ondoorgrondelijke buurjongen van Anita. Er ontstaat een merkwaardige band tussen Anita en beide jongens die meer met loyaliteit te maken heeft dan met vriendschap. In de vakantie gaat het drietal bijna dagelijks naar de oevers van de Theems op zoek naar verborgen tunnels, naar Greenwich en Point Hill, of struinen ze de straten af van Lewisham.
In Hartje zomer vertelt Anita ook over de soms plotseling opduikende, gewelddadige kant van Kyle, haar eigen reactie op de uitbarstingen van haar buurjongen, over haar eenzaamheid en de manier waarop ze zichzelf meent te herkennen in Kyle. Bovendien vraagt Anita zich af wat Kyle weet over de verdwijning van zijn jongere zusje Katie die al meer dan een jaar vermist is.
Het schrijversmotto ‘show them, don’t tell’ heeft Way knap en tot in de puntjes uitgewerkt; alle details die Anita het vermelden waard vindt, ondersteunen het verhaal waarin geen woord teveel staat en dat hierdoor zichzelf vertelt. Ways metaforen zijn trefzeker: zo klinkt in de gedetailleerde beschrijvingen van kleine veranderingen in de lucht de verveling van de drie pubers tijdens de eindeloze vakantiedagen glashelder door. Nooit eerder heb ik een duidelijker beeld gekregen van de wisselende kleuren tijdens de schemering dan in Ways subtiel uitgewerkte metafoor van een vrouw die haar make-up aanbrengt.
Intrigerend zijn de langzaam toenemende verschillen tussen de twee verhaallijnen die dezelfde zomer beschrijven: het getuigenverslag uit 1986 en het verhaal van Anita zoals ze het nu vertelt. Eén slordigheidje zou kunnen, maar wanneer het aantal inconsequenties groeit, word je als lezer achterdochtig, tot je niet meer om de vraag heen kunt: heeft de tijd de herinneringen gekleurd of is er iets anders aan de hand? Op dit punt aanbeland, trekt Way de lezer mee in de stroom van gebeurtenissen in aanloop naar een letterlijk dodelijke climax. Ineens komt er vaart in het verhaal. Sommige lezers zullen hierdoor in een vroeg stadium afhaken, want het ontbreken van vaart in een verhaal wordt vaak gezien als zwaktebod. In Hartje zomer is dit juist een van de sterkste punten: Camilla Way heeft haar schrijfstijl, en zo je wilt de vaart van het verhaal, bewust aangepast aan het tempo van de vertelster en de gebeurtenissen.
Het is jammer dat het Engels soms hinderlijk door de vertaling heen klinkt. Zo spreken we in het Nederlands van een getuigenverhoor, niet van een ‘interview met een getuige’. Vreemd dat een redacteur dergelijke vertaalfouten over het hoofd ziet.
Camilla Way (1973) groeide op vlakbij de plek waar Hartje zomer zich afspeelt. In het dagelijks leven werkt ze op de redactie van een mannenglossy. Het boek heeft het stempel ‘literaire thriller’ meegekregen, een in mijn ogen tegenwoordig soms al te snel afgegeven predikaat. In dit geval is het echter een aardige typering van wat de lezer te wachten staat, al is Hartje zomer in mijn ogen eerder een intelligente psychologische roman doordrenkt met spanning. Het boek werd genomineerd voor de New Blood Dagger Award 2007, de jaarlijkse debutantenprijs van de Crime Writers’ Association. Terecht, want in een volstrekt eigen stijl en met een originele visie heeft Camilla Way een overtuigend beklemmend debuut neergezet.
Hartje zomer
Auteur: Camilla Way
Oorspronkelijke titel: The Dead of Summer
Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf
ISBN 978 90 269 8578 2
Paperback
Prijs 16,95
Wil je reageren op deze recensie of heb je een
mening over de boeken van Camilla Way?
Klik
hier voor het speciale topic op het forum van Ezzulia.
