Skip to: site menu | section menu | main content
Claudia
Piņeiro
De regels van het spel
Claudia Piņeiro: De regels
van het spel
BETTY BOOP
Gerd Boeren |
www.ezzulia.nl
Gek hoe de menselijke geest werkt. Zien we
“Signatuur Noir” op een boek staan, delen we het meteen bij de thrillers in.
Vaag herinneren we ons een bespreking in de VN Detective- en Thrillergids, ons
oog valt op de quote “alsof het een spannende film is” en onze geest telt een en
ander bij elkaar: De regels van het spel is een thriller, zoveel is zeker.
Niet dat deze indeling echt belangrijk is, maar tijdens het lezen wordt alras
duidelijk dat onze geest, of komaan, de uitgeverij, ons op het verkeerde been
zette. De regels van het spel is geen echte thriller, al heeft
het er wel een enkel element van. Het onontbeerlijke lijk bijvoorbeeld. Dat
blijkt van meneer Chazarreta te zijn die met doorgesneden keel in een
zwaarbewaakte villa ligt. ‘Net goed,’ denkt 99% van de Argentijnse bevolking,
want al heeft een rechtbank het nooit hard kunnen maken, de goegemeente zweert
erbij dat Chazarreta enkele jaren geleden zijn echtgenote liet vermoorden.
Journalist Jaime Brena van de krant El Tribuno werkte destijds aan die zaak en
hij zou de draad graag weer opnemen. Helaas is hij van de afdeling Misdaad
verbannen en op Samenleving gezet. Dat mag gerust gezien worden als een
pesterijtje van de baas. Jaime Brena heeft een keer te veel tegen zere schenen
geschopt. Precies die baas, Lorenzo Rinaldi, zet een jonge, onervaren journalist
– de jongen van Misdaad – op de zaak, maar laat hem wel bijstaan door voormalig
thrillerschrijfster Nurit Iscar. Lorenzo plant Nurit in de zwaarbewaakte
community waar Chazarreta de dood vond. Zij moet zich onder de bewoners mengen
en haar impressies neerpennen.
Nurit, de jongen van Misdaad en Jaime Brena vinden elkaar in een gezamenlijke
passie om de raadselen rond de dood van Chazarreta te ontsluieren. Hun
interactie is snel en intelligent. Piņeiro gebruikt geen aanhalingstekens,
streepjes of nieuwe lijnen om dialogen aan te geven. Ze staan gewoon in
doorlopende tekst, vraag, antwoord, woord, wederwoord. Door deze techniek maakt
Piņeiro de lezer tot bevoorrecht getuige van het wedervaren van dit bijzondere
trio. Aan het einde van het boek hebben ze niet alleen de moord ontrafeld, maar
zijn ze ook heel dicht bij elkaar gekomen. Vooral Nurit Iscar en Jaime Brena
zijn als karakters erg goed uitgediept.
Nurit is een vrouw van middelbare leeftijd die op het jaren ’60-figuurtje Betty
Boop lijkt. Ze heeft twee grote zonen en scheidde van haar man na een opwindend,
maar helaas kortdurend avontuur. Nu staat ze er alleen voor. Haar laatste boek
kreeg vernietigende kritieken en van de weeromstuit hing ze haar carričre als
thrillerschrijfster aan de wilgen. Nu schrijft ze als ghostwriter boeken van
anderen, maar intussen is ze de vaak voorkomende “unieke zielenroerselen”
grondig beu. Het opdrachtje van El Tribuno is zeer welgekomen.
Jaime Brena twijfelt of hij zijn vrijwillige pensionering moet aanvragen of
niet. Hij is een journalist in hart en nieren, maar heeft het wel gehad met de
onbenullige onderwerpen die hij tegenwoordig op zijn bord krijgt. De eenzaamheid
na het werk schrikt hem af. Misschien dat een hond iets voor hem is…
De gebeurtenissen in De regels van het spel razen voorbij. Het
is een boeiend, intelligent, grappig en snel boek. De plot is misschien wat
mager en eerder ongeloofwaardig, maar raar maar waar, dat doet er niet zo heel
veel toe. Vandaar die vier sterren. Met een adembenemende plot waren dat er met
volle overtuiging vijf geweest.
De regels van het spel
Auteur: Claudia Piņeiro
Oorspronkelijke titel: Betibú
Uitgeverij Signatuur Noir
Vertaling: Mia Buursma & Ans van Kersbergen
ISBN: 978 90 5672 435 1
Paperback
Prijs: € 18,95
Verschenen: juni 2012
Wil je reageren op deze recensie of heb je een
mening over de boeken van Claudia Piņeiro?
Klik
hier voor het speciale topic op het forum van Ezzulia.
