Skip to: site menu | section menu | main content
Kim Moelands
Ademloos
Kim Moelands:
Ademloos
EEN MOOI MONUMENT
Peter Kuijt |
www.ezzulia.nl
Journaliste en recensente Kim Moelands wordt vrijdag 3 oktober 33 jaar. En daarmee belandt ze in de gevarenzone. Want Moelands lijdt aan Cystic Fibrosis (CF), beter bekend als - de letterlijk adembenemende - taaislijmziekte. Het gaat om een ernstige aangeboren aandoening waarbij slijm dat op diverse plaatsen in het lichaam wordt afgescheiden, abnormaal taai is. De gemiddelde leeftijdsverwachting van CF-patiënten is ongeveer 35 tot veertig jaar. Dan ben je total loss verklaard, meldt Moelands in haar boek Ademloos. Zelf belandde ze tijdens het schrijven van dit boek twee maal in het ziekenhuis, onder meer met een longinfectie.
Haar vriend
Ron, die ze leerde kennen op een weekend voor jonge CF-patiënten, kwam op zijn
33ste al niet meer 'door de APK'. Hij stierf drie jaar geleden in een Haags
ziekenhuis. Er kwam een einde aan een decennium totaal geluk, stelt Moelands.
,,Hij was mijn thuis, nu ben ik dakloos.''
Minutieus beschrijft Moelands in Ademloos Rons laatste dagen in
het ziekenhuis. Hoe hij vecht tegen de alles om zich heen wegvretende ziekte, de
ultieme reddingspogingen van kundige artsen, maar ook het lompe gestoethaspel
van sommige verplegers, 'empatisch als een ijsklontje'. Moelands vertelt
nauwgezet hoe zij en Ron zich voorbereiden op het onvermijdelijke. Dat Ron iets
blauws aan wil in zijn kist. Nee, zijn bril hoeft niet op, want slapende mensen
zien toch niets? Gehoorzaam belooft ze Rons laatste wens te zullen uitvoeren:
zijn as moet worden verstrooid op zee. Het zijn van die momenten dat de lezer
zich bijna te veel voelt, een voyeur die twee geliefden bespiedt.
Met een verbazingwekkende precisie verhaalt Moelands over wat er na Rons overlijden gebeurt. Hoe Ron opgebaard ligt in hun huis. Ze ziet de schoteltjes met gemalen koffie in de vensterbank, want dat schijnt goed tegen de lijkenlucht te werken. Maar ook hoe Rons ouders claimen het meeste verdriet om zijn dood te hebben. Niemand mag dicht bij de kist komen en later eisen ze zelfs Rons as op.
Moelands probeert na de crematie uit het zwarte gat te klauteren. Dat gaat met ups maar met nog veel meer downs. Haar eigen fysieke gesteldheid helpt daar ook niet bepaald aan mee. Het gemis van Ron veroorzaakt een heftige fantoompijn. Ze heeft zelfs huilende borsten van verdriet, stelt haar antroposofische huisarts tot haar ontzetting vast als ze klaagt over een overvloedige melkproductie.
Maar stapje
voor stapje begint ze weer haar leven op orde te krijgen. Ze neemt Balou, een
zwerfhond uit Bosnië, in huis, weet via een medium contact te leggen met haar
grote liefde en een nieuwe liefde komt zelfs ter sprake.
Kim Moelands kan schrijven. Zelfs beter dan menig auteur van wie zij de
boeken bespreekt. Hoe ernstig de situaties soms ook zijn, ze brengt het
doorgaans met een verfijnd gevoel voor humor. Ze paart een scherp
observatievermogen aan een soepel doch indringende stijl. Wellicht zal een te
aardse scepticus moeite hebben met haar gesprekken met de overleden Ron via een
medium. Het zij zo. Heel af en toe zakt Ademloos ook iets in tot het
niveau van 'Lief Dagboek', maar het boek is overwegend een roetsjbaan vol diep
beleefde, eerlijke emoties. Buiten adem constateert de lezer aan het eind dat
Ademloos een ode aan het leven is. Een mooi document over de liefde die
zelfs de verste grenzen overschrijdt. Een mooi monument ook voor Ron. En voor
Kim Moelands.
Kim Moelands:
Ademloos
PLUK DE DAG EN DURF TE LEVEN !
Josefin Hoenders |
www.ezzulia.nl
With arms wide open
Under the sunlight
Welcome to this place
I'll show you everything
With arms wide open
Met open armen verwelkomt de 32-jarige Kim Moelands haar lezers. In Ademloos maakt ze hen op een unieke manier deelgenoot van haar leven. En haar lijden. Want Kim heeft Cystic Fibrosis, oftewel taaislijmziekte, wat betekent dat haar longen voortdurend met slijm vollopen. Kun je het je voorstellen? Maar dan ook echt? Waarschijnlijk niet. Het is de tragiek van de mens, dat we nooit echt helemaal met andermans pijn kunnen meevoelen. Als je zelf hoge koorts hebt, voel je je hondsberoerd, maar eenmaal opgeknapt kun je de pijn haast niet meer oproepen. Hoe zou je je dan in iemand kunnen verplaatsen die elke dag bijna geen lucht krijgt en regelmatig met een zuurstoftank door het huis schuifelt?
Gelukkig is Kim Moelands een goede schrijfster.
Kim slikt elke dag 40 pillen en sport veel om haar longen zo schoon mogelijk te houden. En ondertussen wacht ze op een orgaandonor, die zo meelevend is om na zijn dood zijn longen beschikbaar te stellen. Maar de wachtlijsten zijn lang, en het tekort aan orgaandonoren is groot. De kans dat er op tijd nieuwe longen zijn, is klein. Maar gelukkig is Kim van de stroming: "zolang er leven is, is er hoop" en heeft ze haar gevoel voor humor niet verloren. Leven zal ze, ook al is het misschien maar kort! Ze rondt een studie af, schrijft voor het tijdschrift Linda, zet zich in voor DutchyPuppy, recenseert boeken en interviewt vele schrijvers. Met haar grote liefde Ron, die ook Cystic Fibrosis heeft, kan ze de wereld aan en samen zijn ze sterk genoeg om Magere Hein op een veilige afstand te houden. Tot die ene fatale dag, waarop Ron een griepje krijgt.
Met een zeer heldere, krachtige pen beschrijft Kim de laatste dagen met Ron en de lange eenzame maanden na zijn dood. Nooit eerder heeft iemand mij zo dicht bij een afscheid toegelaten, nooit eerder heeft iemand me zo eerlijk verteld hoe eenzaam en angstaanjagend het is om achter te blijven. Met tranen in mijn ogen heb ik Ademloos gelezen, af en toe zelf naar adem snakkend.
Voor mij zijn Ron en Kim twee levenskunstenaars, die in de ruim drie decennia dat ze hier op aarde zijn (geweest), zo ontzettend veel uit hun leven hebben weten te halen. Veel meer, dan de gemiddelde voortsukkelende aardbewoner, die denkt dat ie het eeuwige leven heeft en dus alle tijd van de wereld. Kim en Ron verwelkomen alle goede dagen en maken het beste van de slechte. Ademloos is een ode aan de liefde en aan het leven.
Een Chinees gezegde is: Verheugt u op het leven, het is al later dan u denkt. Kim's boodschap is net zo helder: Pluk de dag en durf te leven! En daar zou ik graag van willen maken: Pluk de dag, durf te leven en vul een donorcodicil in.
Kim Moelands:
Ademloos
PLUK DE DAG EN DURF TE LEVEN !
Chrisje Van Hoecke |
www.ezzulia.nl
Kim Moelands wilde met haar solodebuut een monument oprichten voor haar overleden liefde Ron, voor haar vrienden en familie die hen door dik en dun hadden gesteund, maar vooral voor de liefde en het leven. Ze schrijft dat ze geen slachtoffer wil zijn, maar ten volle wil genieten van de streng gelimiteerde tijd die haar lichaam en haar ziekte haar laten.
En zo werd Ademloos een boek dat de lezer meesleept van de éne sterke emotie naar de andere. Van hartverscheurend verdriet via explosieve ingehouden boosheid tot klaterend en schaterend geluk, het hele pallet wordt gebruikt om het betoverende portret van het leven en deze levenslustige vrouw te schilderen. Niet (of net wél) voor gevoelige zielen. Het is een levensverhaal dat helemaal uit de band springt door de kracht, de liefde voor het leven en voor de liefde.
Een speciaal compliment voor de bedenker van de cover ook. In een tijd waarin omslagontwerpers zich graag verschuilen in makkelijke commerciële trends, bedacht Sander Verheijen een beeld dat zó totaal en geheel perfect weergeeft wat de inhoud van het boek bevat. Het kan niet anders of het kwam recht uit zijn hart.
Een boek dat zeker thuishoort op Pakjesavond
of onder de kerstboom. Doe er een doos Kleenex bij. Voor de ontroering, maar ook
voor de vreugdetraantjes…
Ademloos
Auteur: Kim Moelands
Uitgeverij Mistral
ISBN 978 90 499 5094 1
Paperback
Prijs 17,95
Wil je reageren op deze recensie of heb je een
mening over de boeken van Kim Moelands?
Klik
hier voor het speciale topic op het forum van Ezzulia.
