“Goeie genade, wat ben ik godsgruwelijk naïef geweest. Ik ben de verkeerde kant op gegaan. Ik ben niet uit het doolhof gekomen. Ik zit er verdomme gewoon nog middenin. Wist ik maar wat ik moest doen om door de demonen met rust te worden gelaten. Maar ik heb geen flauw idee.”

Aan het woord Nina Portland, rechercheur uit het Deense Esjberg. Haar doolhof is Terra Nova en zoals een moderne Ariadne betaamt staat ze niet buiten het doolhof de draadvast te houden die haar met de knappe held Theseus verbindt, die in het doolhof het monster bevecht. Nee, Nina staat zelf middenin het doolhof en heeft geen flauw idee waar het monster zich heeft verstopt.

Althans zo begint dit derde vertaalde boek Spookschip van de Deense auteur Jens Henrik Jensen. Eerder verscheen van zijn hand al een tweetal boeken met in de hoofdrol CIA-agent Jan Jordi Kazanski. Jensen gebruikt de wereld van geheime diensten en hun zelf gecreëerde spel als setting voor dit verhaal met de alleenstaande moeder Nina Portland in de hoofdrol.

Terra Nova is de naam van het spel dat is bedacht door de tovenaar Merlijn van de Britse geheime dienst en waarin Nina de rol van pion krijgt. Een pion die onder zetdwang over het internationale speelbord wordt geschoven maar die uiteindelijk promoveert tot Dame. Nina blijkt een dame te zijn om rekening mee te houden en Merlijn kan tenslotte ook niet ander dan haar de uitgang van het doolhof tonen.

Spookschip is een aardig en onderhoudend boek dat gebaseerd op ware gebeurtenissen een boeiende thriller oplevert. Hierbij creëert Jens Henrik Jensen met rechercheur Nina Portland een geloofwaardige en sympathieke hoofdpersoon. Een strijdbare en stevig rokende dame die naast haar werk ook voldoende tijd vrijmaakt voor haar elfjarige zoon en haar familie. Er is zelfs nog wat tijd over om haar jaloerse vriend te verleiden. Verweven met het verhaal nagelt Jensen nog wat sociale misstanden in de Deense samenleving aan het kruis. Een vertrouwde combinatie bij Scandinavische auteurs.

Wie meer Portland wil zal moeten wachten tot zij terugkeert in de vertaling van het in 2007 verschenen tweede boek Kulmanden. Van mij persoonlijk mag vertaler Kor de Vries al wel beginnen.