Een ecothriller van eigen bodem, waarvan je vreest dat het geen fictie is. Op 22 oktober 2007 verschijnt Het Kyoto-complot, een spannend boek over klimaatverandering en zorgwekkend verzet tegen klimaatbeleid, geschreven door Ruben van Dijk. Dat is nét na de bekendmaking van de Nobelprijs voor de Vrede, die dit jaar naar Al Gore en het IPPC gaat.  

Al Gore was inspiratiebron voor de auteur van Het Kyoto-complot en wordt ook op het boekomslag geciteerd. Gore stelde in een ingezonden artikel in nrc.next op 3 juli 2007 onomwonden dat ‘het Kyoto-protocol in de Verenigde Staten is gedemoniseerd’.
Ook het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPPC) ontvangt de Nobelprijs voor de Vrede. In Het Kyoto-complot wordt meermalen expliciet uit rapporten van het IPPC geciteerd.

Explosief
Deze ecothriller is dus bijzonder actueel. De inhoud van Het Kyoto-complot in het kort: Tim – student bedrijfskunde in Nijmegen – wordt door een beveiligingsbedrijf in Rotterdam gevraagd te infiltreren in de Nijmeegse milieubeweging. Hij moet de identiteit achterhalen van degene die vanuit de Rotterdamse havens informatie over de olie-industrie lekt naar een groep milieuterroristen. Maar in werkelijkheid is er een heel andere reden voor zijn opdracht.
In de Verenigde Staten wordt George W. Bush door de olie-industrie zwaar onder druk gezet om het Kyoto-verdrag niet te ondertekenen. De eisers hebben belastend materiaal over de president dat zij publiek dreigen te maken als hij niet inbindt. Maar een Nederlandse journaliste komt er via een klokkenluider achter dat een Rotterdams bedrijf betrokken is bij het internationale complot om het Kyoto-verdrag te torpederen.
Wanneer Tim de klokkenluider ontmaskert, komt de man korte tijd later om het leven bij een auto-ongeluk. Het is voor Tim het signaal om zich aan te sluiten bij de milieubeweging en de ware toedracht boven water te halen. En de waarheid over het Kyoto-complot zal zeer explosief blijken te zijn…

Serieuze waarschuwing
Het Kyoto-complot is meer dan een spannend boek. Het laat zich lezen als een serieuze en goed gedocumenteerde waarschuwing voor politici, maatschappelijke organisaties en burgers die zich inzetten voor klimaatbeleid. Veel van wat in Het Kyoto-complot als fictie wordt gepresenteerd, blijkt op feiten te berusten. Van de weigering van president Bush om maatregelen te nemen tegen het broeikaseffect tot de verstrengeling van de olie-industrie, overheden en particuliere beveiligingsbureaus waarbij van democratische controle geen sprake meer is.

Volgens Ruben van Dijk, die onder een pseudoniem werkt en afkomstig is uit de wereld van politiek en milieu, is het Nederlandse klimaatbeleid veel te naïef. ‘Er wordt consequent de indruk gewekt dat alles goed komt als iedereen vrijwillig een steentje bijdraagt. Dat is een te eenzijdige benadering die, aantoonbaar, niet in overeenstemming met de feiten is. We kunnen onze ogen niet langer sluiten voor de andere kant van het klimaatprobleem, oftewel voor politieke en economische obstructie door tegenstanders van klimaatbeleid’, aldus de auteur.