VOORPUBLICATIE
Harry, de verbeterde versie
Door: Mark
Sarvas
1 september 2008 | Waarin onze held een sandwich bestelt en te laat op een afspraak komt
Harry Rent zat vroeger altijd met zijn
trouwring te spelen, en nu speelt hij met de lege plek die de ring heeft
achtergelaten.
Hij laat het topje van zijn duim langs de onderkant van zijn ringvinger
glijden. Hij friemelt eraan als hij voor een verkeerslicht moet stoppen. Hij
friemelt eraan als hij zijn aantrekkelijke assistente via de intercom vraagt de
volgende patiënt naar binnen te sturen. Hij friemelt eraan als hij in een winkel
op zijn wisselgeld staat te wachten. Hij friemelt eraan, gedachteloos maar ook
bewust. Bewust – om vast te stellen dat hij echt weg is. Waarom hij het ook
gedachteloos doet, weet hij eigenlijk nog niet.
Nu zit hij aan de bar van een eetcafé en friemelt. Hij is – weliswaar
vaag – verwonderd dat het ontbreken van de ring al zo natuurlijk aanvoelt. De
rest van zijn beschikbare hersencapaciteit is verdeeld tussen wanhoop omdat hij
in zijn nieuwe grijze Italiaanse pak helemaal niet op het zwierige fotomodel in
het tijdschrift lijkt – het pak hangt slap om zijn lijf als de kamgaren geworden
verslagenheid – en zijn pogingen om zijn razende zenuwen te negeren terwijl hij
op zijn kruk zit te spelen met een ring die er niet meer is en te wachten tot
zijn serveerster eindelijk aandacht voor hem heeft.
Er bestaat een zeer goede kans dat hij door deze ongeplande lunchpauze
te laat komt, en dat vindt hij wel erg, maar hij kan zich er ook niet toe zetten
om zichzelf de pauze te ontzeggen. (Zelfs niet als hij aan de grafstem denkt
waarmee de zalvende Tony Glide hem meedeelde dat ‘Flavin & Makepeace een
organisatie is waarop je de klok gelijk kunt zetten’ en beseft dat punctualiteit
geboden is.) Daar denkt hij aan, het dringt tot hem door dat hij het erg zou
moeten vinden en hij vraagt zich af waarom dat niet het geval is. Dat heeft hij
vaak, die vreemde cirkelredenaties – Harry de Staartbijter, die zichzelf naar
zichzelf naar zichzelf ziet kijken en vaak pas vele minuten later weer bij zijn
positieven komt, wazig en met dikke tong alsof hij uit een diepe slaap ontwaakt.
Dan vraagt hij zich af wat er in vredesnaam is gebeurd en begrijpt dat er weer
een stukje tijd voorgoed verdwenen is.
Dat heeft hij nu weer; het enige waar hij het aan merkt, wat hem
terugbrengt naar het hier-en-nu, is de pluim parfum die de vertrekkende
serveerster achterlaat, en hij beseft dat hij zijn claus weer eens heeft gemist
omdat hij ergens in Harry-land was verdwaald. Hij zucht, de radeloosheid hoopt
zich op, het voortschrijden van de tijd begint op hem te drukken en hij kijkt
weer even vluchtig naar de kaart, een zinloze jacht op iets eetbaars. Maar de
geforceerd opgewekte sfeer van Café Retro met zijn witgekalkte oppervlakken die
de jaren vijftig in herinnering moeten brengen, laat hem al net zo koud als de
platen van Chuck Berry in de jukebox en de kaart, die voornamelijk bestaat uit
gefrituurde en gezoete troep.
Hij weegt de merites van de ‘Kitchen Sink Chili’ af tegen die van de
‘Atomic Sloppy Burger’ en leest zorgvuldig om de caramelvlekken heen die een
minder welgemanierde voorganger op de kaart heeft achtergelaten, maar dan steekt
plotseling een oerinstinct de kop op – neusvleugels sperren zich open,
adrenaline begint te stromen, nekhaartjes gaan overeind staan, pupillen
verwijden zich en een onfeilbaar fluisterstemmetje in zijn oor beveelt: Kijk
op, Harry. Hoofd omhoog, man. Dit is je kans. En het hoofd gaat omhoog, want
wie is Harry dat hij zo’n fundamenteel, tijdloos bevel zou kunnen negeren?
‘Hebt u al een keus kunnen maken? Of wilt u er nog even over nadenken?’
Dat is Molly. Ravenzwart haar, rijzig postuur, tweeëntwintig; dit
baantje bij Café Retro is een van de manieren waarop ze haar studie betaalt. Ze
werkt aan haar afstudeerscriptie postkoloniale wetenschappen. De titel van haar
scriptie luidt Paternalisme in hedendaagse fictie: waarom zou de blanke man
in godsnaam uitmaken wat ‘literatuur’ is? en volgens iedereen leest het
eerste concept als een trein. Ze heeft een vriendje, Bruce, dat haar
verwaarloost en dat ze van minstens één andere vriendin verdenkt. Ze begint
Bruce trouwens aardig zat te worden – die pose van getatoeëerde arbeidersjongen
die niet wil deugen was voor een paar maanden best leuk, maar ze heeft inmiddels
zoveel Franse films in haar eentje moeten uitzitten dat het tijd wordt voor een
koersverandering. Ze heeft een moeizaam contact met haar moeder, die in Seattle
woont en haar alleen op woensdagmorgen mag bellen, wat Molly met opzet zo heeft
gedecreteerd omdat ze die ochtend om tien uur les moet geven. En ze is zich er
maar al te sterk van bewust dat de man vóór haar, die zo vreemd aan zijn
linkerhand zit te frunniken en waarschijnlijk oud genoeg is om haar vader te
zijn, op haar valt, maar hij is niet de eerste, en in het verleden zijn zulke
mannen vaak een goudmijn aan fooien gebleken. Harry weet daar allemaal
natuurlijk niets van. Hij ziet alleen Molly de serveerster, die op zijn
bestelling staat te wachten.
Voor een paar maanden best leuk, maar ze heeft inmiddels zoveel Franse films in
haar eentje moeten uitzitten dat het tijd wordt voor een koersverandering. Ze
heeft een moeizaam contact met haar moeder, die in Seattle woont en haar alleen
op woensdagmorgen mag bellen, wat Molly met opzet zo heeft gedecreteerd omdat ze
die ochtend om tien uur les moet geven. En ze is zich er maar al te sterk van
bewust dat de man vóór haar, die zo vreemd aan zijn linkerhand zit te frunniken
en waarschijnlijk oud genoeg is om haar vader te zijn, op haar valt, maar hij is
niet de eerste, en in het verleden zijn zulke mannen vaak een goudmijn aan
fooien gebleken. Harry weet daar allemaal natuurlijk niets van. Hij ziet alleen
Molly de serveerster, die op zijn bestelling staat te wachten.
Copyright Nederlandse vertaling © 2008 Gerda Baardman, Wim Scherpenisse en J.M.
Meulenhoff bv, Amsterdam
Verder lezen?
Volg dit verhaal van Mark Sarvas dat
op meerdere website te lezen zal zijn. Nieuwsgierig naar het vervolg? Zie:
www.literairnederland.nl
Mark Sarvas, Harry, de verbeterde versie
Een inktzwarte komedie en een weergaloos debuut
Maak kennis met Harry Rent, een vat vol tegenstrijdigheden: aardig en voorkomend, manipulatief op het gewetenloze af, onhandig maar charmant, een man die zich onbegrepen voelt – vooral door zichzelf. Als kersverse weduwnaar moet Harry Rent zijn vrouw nog begraven wanneer hij Molly ontmoet, een jonge, sexy serveerster. Maar Harry is niet iemand die de koe bij de horens vat en dus verzint hij een uiterst ingewikkeld en merkwaardig plan om Molly voor zich te winnen. Een plan dat vanzelfsprekend gedoemd is te mislukken. Terwijl Harry bezig is aan zijn missie en worstelt met zijn gebreken, misplaatste fantasieën en pijnlijke herinneringen aan het verleden, komt hij langzaam tot een dieper inzicht: dat de oude Harry niet langer voldoet.
Harry, de verbeterde versie is het hilarische en tegelijkertijd ontroerende relaas van een man die zichzelf probeert opnieuw uit te vinden. In een serie filmische scènes brengt Mark Sarvas een moderne antiheld tot leven die doet denken aan Rabbit Angstrom van John Updike, aan de films van Woody Allen of de personages uit Vreugdevuur der ijdelheden van Tom Wolfe en De correcties van Jonathan Franzen.
Mark Sarvas is de oprichter van het populaire litblog The Elegant Variation, dat door de Guardian, Forbes en Entertainment Weekly is uitgeroepen tot een van de beste blogs ter wereld. Sarvas is scriptschrijver, recensent voor The New York Times Book Review en publiceerde eerder in diverse literaire tijdschriften. Hij woont in Hollywood.
Oorspronkelijke titel Harry Revised
Vertaling Gerda Baardman en Wim Scherpenisse
Ontwerp Roald Triebels
nur 302
Paperback, 13,5 x 21 cm
ca. 284 blz.
ca. € 18,90
September 2008
Wil je reageren op dit artikel?
Op het forum van Ezzulia is een apart topic aangemaakt over de boeken van Mark Sarvas.
Kijk hier voor dit speciale topic op het Ezzulia forum.