19 juli 2011 | Bij uitgeverij Parelz verscheen vorige week de verhalenbundel Bericht uit Bloemrijk, een prachtige ode aan de onlangs overleden Nederlandse fantasyauteur W.J. Maryson.

“Ik woon in Bloemrijk, het fraaiste land van de wereld Literaturica, met majestueuze vergezichten, weerbarstige bergketens, diepe, donkere dalen en kusten van ongekende schoonheid. De kans dat ik emigreer is klein.”

Op 10 maart 2011 overleed plotseling Wim Stolk, in de wereld van de verbeeldingsliteratuur bekend onder zijn pseudoniem W.J. Maryson. Alle auteurs in de bundel Bericht uit Bloemenrijk hebben de band die zij met hem hadden in hun verhalen verwerkt, met als gemeenschappelijk uitgangspunt diezelfde fascinatie voor het Bloemrijk van de Taal.

De dertien auteurs zijn Peter Schaap, Jan J.B. Kuipers, Tais Teng en Mark J. Ruyffelaert: vrienden en vakgenoten sinds jaar en dag. Ook zijn uitgever Jürgen Snoeren levert een bijdrage. Daarnaast schreven voor hem Paul Evanby, Thirza Meta, Tisa Pescar, Sophie Lucas, Leo Elsinger, Samantha Kraak en Chris Hantzen: nieuwe vakgenoten en talenten die hij stimuleerde en inspireerde.

En natuurlijk staat er een tot op heden ongepubliceerd verhaal van W.J. Maryson zelf in. De omslag van de verhalenbundel is gebaseerd op een kunstwerk dat is gemaakt door Wims oudste dochter Marie.

        
Bericht uit Bloemrijk
Ode aan W.J. Maryson
Uitgeverij Parelz
ISBN: 978 94 9107 400 4
Paperback
Prijs: € 19,50
Verschenen: juli 2011

Bericht uit Bloemrijk:

Als ik de nacht loshaak uit mijn gedachten, die langzaam weer contour verkrijgen, ontdek ik de sporen van een droom. 
Heb ik dan gedroomd? De herinneringen hangen als rafels in de vertrekken van mijn hoofd. De vensters van mijn ogen laten het lichtvoetige aquarel van de morgen toe. Met horten en stoten herinner ik mij de beelden: ik was in het Bloemrijk van de Taal. Een verguisd land, dat van alle kanten wordt belaagd door puristen en simplisten. Dat de simplisten de wapens hebben opgepakt, begrijp ik nog wel, maar die puristen...
Weten ze dan niet dat elk woord zijn (of haar) eigen lading bezit? Dat zij, puristen, eigenlijk in het Bloemrijk zouden moeten wonen, of er minimaal tweemaal per jaar een heerlijke vakantie zouden moeten doorbrengen? 
Hoe komt het toch? 
Is het de onwil om je in te spannen? 
Die onwil, die alleen Hollywood-achtige simplificaties van verhalen een podium geeft in de wereld? 
Voor mij is die wereld een schijnwereld. Nee, ik heb het niet over schrijvers die in staat zijn om puur te schrijven met weinig woorden, met schijnbaar (...) eenvoudige taal. Over hen praat ik niet, want zij bewijzen dat ze het Bloemrijks beheersen en er zo veel mee kunnen dat ze ook mogen purificeren. Zij ontdoen hun taal op een zuivere manier van de al te kleurige blommen in hún stijl. 
De andere stijl beoefenen de bewoners van het Bloemrijk. Zij zoeken en vinden het enig juiste woord, ook al is dat toevallig een moeilijk woord, een opzoekwoord. Zij drijven op de cadans van hun taal. Ook zij componeren net zo lang aan de zin, de alinea, tot die er staat zoals hij er moet staan. Met gebruikmaking van een ruimer bemeten woordenschat, omdat onze taal die mogelijkheid biedt.

Ik woon in Bloemrijk, het fraaiste land van de wereld Literaturica, met majestueuze vergezichten, weerbarstige bergketens, diepe, donkere dalen en kusten van ongekende schoonheid.
De kans dat ik emigreer is klein.

"Bericht uit Bloemrijk" werd eerder op Ezzulia gepubliceerd als column van W.J. Maryson | kijk hier

Reageer op dit artikel

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt over de boeken van W.J. Maryson.

Kijk hier voor deze topics op het Ezzulia forum