Skip to: site menu | section menu | main content
2 juli 2010 | De Leestip van Beldaran
De maan wordt roder, voller, dreigender. De krachten van de Maanhoedster groeien
elke nacht, onzichtbaar voor het blote oog.
Na zijn aanvaarding door Nimhènih de AardVrouwe vertrekt Levorin naar de
Klaterbergen, in het gezelschap van Tynaela en Eblian. De snelste weg is via een
Stenen Deur, die echter niet helemaal is wat hij oogt te zijn.
Kapitein Thraës wordt tegen zijn zin door generaal Masani naar de Pas van
Thulaman gezonden, in het Oostelijke Continent. De legermacht van drie
compagnieën wordt evenwel staande gehouden aan de grens met het keizerrijk
Javora en ontboden in de gouverneursburcht op de Thargavlakte.
Sayath wordt na een pijnlijke confrontatie met haar vader voor een bijzonder
zware keuze gesteld. Verteerd door frustratie en wanhoop, door de pijn die haar
vaders khalard haar toebrengt, neemt ze een beslissing die niet alleen haarzelf
maar ook anderen treft.
De Westersgezinde Ivatha Shihardi ziet in dat de Ivatha’li hun krachten moeten
bundelen om de boekenstormen in het Oostelijke Continent het hoofd te bieden.
Alleen, zal Ivatha Maólin bijtijds die mening delen?
Alvitiria wendt intussen haar eigen oude magie aan, de feàrna, om het Patroon
dat haar met haar Lotsverbondenen verbindt, te versterken. Daartoe dient ze haar
eigen essentie uit de Witte Wortelboom te laten wegsijpelen.
Vai’Sayan piekert in zijn Zwarte Wortelboom. Zich onbewust van het gekonkel van
zijn Discipelen gaat hij er vanuit dat hij precies weet wat hij aan zijn
ondergeschikten heeft. Juist daarin zou hij zich wel eens cruciaal kunnen
vergissen.
Fayle waarschuwt Kashtor’Mae dat het nakende gevecht niet tegen Vai’Sayan zal
gestreden worden, maar tegen de Maanhoedster wier haat voor de wereld alleen
maar intenser wordt. Meer nog, het zou een strijd zijn die het Licht niet alleen
aankan. De hulp van de Nacht zal moeten worden ingeroepen.
‘De wereld brak. De aardkorst beefde en
scheurde, bossen werden ontworteld of verzwolgen door huizenhoge golven, vuur
vloeide als bloed uit de wonden die door Mashangers keuze waren veroorzaakt.
Zeríans essentie huilde in de Tussenwereld. Haar interventie had gewerkt, zoveel
wist ze intussen. Ze was, zoals ze had bedoeld, geïncarneerd in een jong
lichaam, een sterke vrouw met een schrandere geest en brede visie op de wereld.
Ze had getracht de opkomende duisternis die Vai’Sayan over de wereld afriep, te
stuiten, maar ze had geen rekening mee gehouden dat het kind van wie eertijds
sprake was in de oude profetie, effectief tot het breken van de wereld zou
leiden. Ze had nooit beseft dat zowel zijn moeder als zijn vader de jongen zou
dwingen om een van hen te kiezen, en dat Zerían zelf in het middelpunt van de
strijd zou staan.’
Kijk
hier
voor de Leestip van Beldaran op het forum.