Ezzulia interview
Tisa Pescar
Door Carien Touwen | Ezzulia.nl
10 augustus 2009 | Tisa Pescar (1967) debuteerde in 2003 met de bovennatuurlijke thriller Varcolac. Vijf jaar later werd het boek opnieuw uitgebracht als Jachtmaan, bij de Belgische uitgeverij Kramat. In juni 2009 verscheen haar boek Wolfmaan, een opzichzelfstaand vervolg waarin we lezen hoe het verder gaat met haar intrigerende karakters Cat, Maire, Eris, Radu en Pascal. Het is tien jaar later en hun leven in het afgelegen huis op het Franse platteland wordt woest verstoord als er elke avond een dreigende foto wordt bezorgd. Een gruwelijk monster is uit op wraak en in de hoop dat dit helpt, roept Cat bovennatuurlijke hulp in. Achtervolgd door geesten uit het verleden raken de vijf huisgenoten verstrikt in een race tegen de maancyclus.
Met Wolfmaan heeft Tisa Pescar
wederom een zeer bijzondere thriller geschreven. De auteur werkt op dit moment
aan het derde deel van deze MaanMysteries. Genoeg aanleiding om haar eens te
ondervragen over de bijzondere thema’s die in haar bovennatuurlijke thrillers
voorkomen.
"Ik heb een hekel aan bezitterigheid en jaloezie"
Kun je je even voorstellen aan de lezers van Ezzulia? Wie is Tisa Pescar en waarom schrijf je onder pseudoniem?
Ik ben geboren in Rotterdam en woon samen met mijn man en zeventienjarige
dochter in een dijkhuisje, waar ik in alle rust aan mijn boeken kan werken.
Schrijven is mijn hoofdactiviteit. Ik ben daar gemiddeld vier dagen per week mee
bezig. Daarnaast werk ik twee dagen per week met mensen die een verstandelijke
beperking hebben. Op die manier kan ik voorkomen dat ik de grootste kluizenaar
op aarde word. Ik schrijf onder pseudoniem om mijn privé-zaken gescheiden te
kunnen houden van mijn schrijfactiviteiten. Inmiddels is het wel zo dat veel
mensen, waaronder mijn uitgever, me met de naam Tisa aanspreken. Daardoor
is die naam meer een tweede roepnaam geworden dan een pseudoniem.
Heb je altijd al schrijver willen worden?
Ik schrijf al vanaf het moment dat ik kon schrijven, puur voor mijn eigen
plezier. Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om ooit een boek te gaan
uitgeven. Verhalen kwamen nooit af, omdat ik volkomen onbeslagen ten ijs ging.
Pas toen ik zover was dat ik een heel plot had uitgewerkt voor ik met schrijven
begon, lukte het me een compleet verhaal op papier te krijgen. Dat was de eerste
versie van Jachtmaan. Omdat ik het zonde vond het manuscript in een la te
gooien en er nooit meer naar te kijken, heb ik het naar een uitgever gestuurd.
Tot mijn verrassing was er interesse. Inmiddels ben ik wel ambitieuzer geworden,
hoor. Nu ik eenmaal zover ben dat er boeken zijn uitgegeven, wil ik graag
gelezen worden en het volgende boek straks ook in mijn kast zien staan.
Daarnaast zou ik graag in het Engelse taalgebied uitgeven.
Je schrijft met de MaanMysteries een boekenserie die gebaseerd is op hekserij en oude Oost-Europese legendes, zoals die over vampieren en weerwolven. Hoe ben je hier in geïnteresseerd geraakt? Hoe heb je het onderzoek hiernaar gedaan, heb je bijvoorbeeld ook veel bibliotheken afgestruind zoals Radu dat deed in Jachtmaan? Geloof je dat weerwolven en vampieren ook echt bestaan of hebben bestaan?
Ik geloof absoluut niet dat weerwolven en vampiers echt bestaan. Tenminste, niet in de vorm zoals ze in mijn boeken beschreven zijn. Wel zijn er mensen die zichzelf vampier(ist) of weerwolf noemen, maar in dat geval gaat het om een levensstijl, niet om een genetische afwijking waarmee men zich als soort onderscheidt van de mens.
Mystiek, cultuur en ‘het ongrijpbare’ zijn dingen waarin ik als kind al
geïnteresseerd was. Als tiener heb ik alle boeken over land- en volkenkunde en
(para)psychologie gelezen die er in de bibliotheek te vinden waren. Later ben ik
me ook gaan verdiepen in zaken als hekserij, kruidenkunde, bijgeloof en Europese
folklore. Vanuit die interesses ben ik gaan schrijven. Wel moet ik zeggen dat de
bovennatuurlijke elementen in mijn boeken niet het belangrijkste onderdeel van
de verhalen vormen.
Heb je zelf ooit hekserij beoefend, al dan niet als onderzoek voor je boeken?
Voor mijn onderzoek ga ik altijd op zoek naar mensen die uit ervaring over
bepaalde onderwerpen kunnen vertellen. Indien mogelijk probeer ik dingen zelf
uit, want wat ik zelf ervaren heb, kan ik gemakkelijker overbrengen. Dat geldt
hier dus ook.
Het genre van jouw boeken wordt bovennatuurlijke thriller genoemd, iets wat veel mensen misschien te snel overslaan met het idee dat ze daar niet van houden. Toch is het bovennatuurlijke in jouw verhalen niet overheersend aanwezig, veel meer centraal staan de relaties tussen mensen. Waarom zouden mensen die dit genre niet kennen en hier misschien zelfs met een boog omheen lopen, jouw boeken moeten lezen?
Omdat het zonde is om te zeggen dat je iets niet lust voor je het geproefd hebt.
Vooroordelen kloppen negen van de tien keer niet. Dat is ook met MaanMysteries
gebleken. Veel mensen die in eerste instantie dachten dat de boeken niets voor
hen waren, hebben ze achter elkaar uitgelezen. Blijkbaar zit er voldoende vaart,
spanning en diepgang in om de aandacht vast te houden. De boeken staan ook erg
dicht bij de werkelijkheid, zowel qua sfeer als setting. De verhalen spelen zich
af in Frankrijk, in deze tijd, in onze gewone wereld. Daar is niets vreemds aan.
Mijn lezerspubliek is dan ook heel breed. Lezers zijn vrijwel allemaal van
mening dat de boeken, ondanks de bovennatuurlijke elementen, niet in het hokje
fantasy thuishoren. De uitgever, die dat ook vindt, heeft er heel bewust voor
gekozen ze als thriller uit te geven.
De vijf hoofdkarakters Radu, Pascal, Maire, Eris en Cat wonen samen in één huis en hebben vrijwel allemaal polygame relaties met elkaar, relaties die tijdens het lezen van Jachtmaan en Wolfmaan heel natuurlijk en normaal overkomen. Is polygamie voor jou een belangrijk thema? Hoe ben je erop gekomen om dit thema te gebruiken in je boeken?
Ik vind dat het accent erg vaak bij monogame, heteroseksuele relaties ligt,
terwijl er zoveel andere relatievormen zijn die ook heel goed kunnen
functioneren. Daarbij heb ik een hekel aan bezitterigheid en jaloezie. Ik denk
dat iedere soort liefdesrelatie tussen volwassenen kan werken, zolang mensen
maar eerlijk tegen elkaar zijn, geen dubbele agenda’s hebben en respectvol met
elkaar omgaan. Ik vraag me ook af of monogamie wel de meest vanzelfsprekende
manier is om liefdesrelaties te onderhouden. Als mensen van nature monogaam
zijn, waarom wordt er dan zoveel vreemdgegaan? Misschien is polygamie veel
natuurlijker, maar wordt het in onze westerse wereld niet als normale
relatiestructuur geaccepteerd omdat we onszelf door de eeuwen heen iets anders
hebben aangeleerd. Wie zal het zeggen?
Ik las dat je voor het onderzoek hiernaar in een commune in Frankrijk hebt gewoond. Hoe heb je dat ervaren?
Ik heb het daar enorm naar mijn zin gehad. Deze commune bestaat uit drie mannen
en dertien vrouwen die, net als de personages in mijn boeken, polygame relaties
met elkaar hebben en al ruim twintig jaar op deze manier samenwonen. Een deel
van hen is lesbisch of biseksueel. Wat mij vooral opviel, was het totaal
ontbreken van onderlinge jaloezie. Iedereen werd in zijn of haar waarde gelaten
en had de ruimte om echt zichzelf te zijn. Problemen, op welk vlak dan ook,
werden niet van tafel geveegd maar meteen met zijn allen aangepakt. In ieder
geval was de sfeer heel prettig en ontspannen. Ik kon daar ook heel gemakkelijk
aan mijn boek werken. Het gebeurde soms dat iedereen thuis was en toch zijn
eigen gang ging, zodat ik soms wel twee uur achtereen niemand tegenkwam. Andere
dingen werden juist weer wel samen gedaan.
Hoe ben je op het verhaalidee voor Wolfmaan gekomen, is dit verhaal ontstaan vanuit het eerste boek Jachtmaan of had je het idee voor een serie al vooraf helemaal uitgedacht?
Hoe ik erop gekomen ben, weet ik echt niet meer. Ideeën komen vaak zomaar uit de
lucht vallen. Dan weet ik zelf niet waar ik het vandaan haal. Ik had de serie in
ieder geval niet van tevoren uitgedacht. In eerste instantie had ik niet eens de
intentie Jachtmaan uit te geven. De reden dat het toch een serie geworden
is, komt doordat ik het na één boek jammer vond om al afscheid van de personages
te nemen. Behalve dat lieten lezers weten dat ze heel graag wilden horen hoe het
na Jachtmaan verder gaat.
Jachtmaan is geschreven vanuit het perspectief van Maire, Wolfmaan vanuit het perspectief van Cat. Hierdoor krijgt de lezer telkens een ander beeld van de vijf hoofdpersonen. Waarom heb je hiervoor gekozen? Is het je bedoeling om vanuit elk van de vijf personages een keer een boek te schrijven?
In het derde deel, Heksenmaan, waar ik nu aan werk, is een van de mannen verteller. Of alle personages als verteller aan bod gaan komen weet ik nog niet. Het wisselen van perspectief heb ik wel heel bewust gedaan. Ten eerste omdat het schrijven van MaanMysteries voor mijzelf interessant en een uitdaging blijft, als ik steeds in de huid van iemand anders moet kruipen. Behalve dat blijft de serie op deze manier hopelijk afwisselend genoeg om lezers te boeien en leer je de personages op verschillende manieren kennen. Zo is Cat bijvoorbeeld veel minder rustig van binnen dan Maire in Jachtmaan denkt. Ook moet ik de vertelstijl steeds aanpassen. Cat zou andere woorden gebruiken om iets te vertellen dan Maire en het zwaartepunt van gebeurtenissen ergens anders leggen. Daar moet ik tijdens het schrijven rekening mee houden.
Alle hoofdkarakters uit Wolfmaan hebben eigen pagina’s op Hyves gekregen. Wat wil je hiermee bereiken en in hoeverre zijn de verwachtingen die je hiervan had uitgekomen?
Het leek me een originele manier om mijn boeken onder de aandacht te brengen.
Ook kan ik mijn personages op Hyves levendiger maken en verder uitwerken. Als
iemand een krabbel schrijft, zal daar toch een bij dat personage passend
antwoord op moeten komen. De blogs van mijn personages zijn ook
schrijfoefeningen voor mij. Over het algemeen lijken lezers het erg leuk te
vinden om de personages op Hyves in hun vriendenkring op te nemen. De reacties
zijn tot nu toe steeds positief geweest.
Jachtmaan is een herschreven versie van Varcolac, jouw eerste boek dat al in 2003 verscheen. Hoe is het zo gekomen dat dit boek opnieuw, onder een andere titel en bij een Belgische uitgeverij is uitgebracht?
Varcolac is uitgekomen bij Boekenplan, een POD uitgever. Ik merkte dat ik
via POD niet verder kwam, omdat een POD uitgave al snel wordt afgedaan als: ‘het
zal wel een slecht boek zijn’. Als schrijver word je dus niet serieus genomen
wanneer je boeken via POD gepubliceerd worden. Ik wilde verder komen dan het
handjevol lezers in mijn vriendenkring. Dat was voor mij de hoofdreden om een
reguliere uitgever te gaan zoeken. Kramat sprak me eigenlijk meteen aan en mijn
vorige uitgever gaf me de ruimte om over te stappen. Op die manier ben ik in
België terechtgekomen.
Je doet veel samen met de Vlaamse schrijfster Mel Hartman. Jullie doen bijvoorbeeld gezamenlijk de promoties van jullie boeken en werken daarnaast samen aan een boek. Hoe is deze samenwerking ontstaan? Kun je wat meer over de inhoud van dit boek vertellen en wanneer het verschijnt?
Mel en ik kwamen elkaar tegen via Kramat en het klikte meteen. Omdat het
ons allebei leuk leek samen te schrijven, zijn we ideeën gaan uitwerken. In wat
voor boek onze samenwerking precies zal resulteren, is nog niet duidelijk. Het
is ook nog even afwachten of de uitgever zich in het uiteindelijke resultaat kan
vinden. Wanneer er een gezamenlijk boek zal verschijnen, kan ik op dit moment
dus nog niet zeggen. Niet in de laatste plaats omdat Mel en ik beiden ook
nog aan afzonderlijke projecten werken, die veel tijd opslokken. Wel hebben we
een kort verhaal af, dat enkel nog wat bijgeschaafd moet worden. Twee andere
manuscripten zullen de drukpers waarschijnlijk niet gaan halen, omdat we er zelf
niet honderd procent tevreden over zijn.
Hoe schrijven jullie precies samen?
We wonen een dikke twee uur rijden van elkaar en zijn dus voornamelijk
aangewezen op e-mail en Skype. We hebben al verschillende manieren van samen
schrijven uitgeprobeerd, zoals om beurten een hoofdstuk en om beurten een paar
zinnen. Een plan van aanpak is er niet echt. Wel zetten we een rode draad uit
voor een plot, maar ook die is niet vaststaand. Eigenlijk zijn we de aftastfase
nog niet helemaal voorbij. Het eerdergenoemde korte verhaal hebben we trouwens
wel geschreven terwijl we naast elkaar achter de computer zaten.
Kun je wat meer vertellen over Heksenmaan, het derde deel van de maanserie waaraan je momenteel schrijft?
In Heksenmaan, dat zich afspeelt in hartje winter, komen de geheimen die
mijn personages verborgen houden en hun zorgvuldig van de buitenwereld
afgeschermde manier van leven in het geding. Gaandeweg kom je nog meer te weten
over Cat en krijg je een idee in wat voor familie zij is opgegroeid. Die familie
wijkt nogal af van wat standaard is. Ook wordt er weer meer duidelijk rondom de
onderlinge relaties tussen personages en leer je Dumi en Mila beter kennen, twee
personages die ik in Wolfmaan geïntroduceerd heb. Veel meer kan ik er op
dit moment nog niet over zeggen, anders ga ik spoilers voor Wolfmaan
produceren.
Wat kunnen we nog meer van je verwachten in de toekomst? Blijf je bijvoorbeeld alleen in het genre bovennatuurlijke thriller schrijven of zijn er ook andere dingen die je wilt proberen?
Ik ben bezig met het uitwerken van een plot voor een thriller zonder bovennatuurlijke elementen. Ik moet wel erg veel onderzoek voor dit boek doen, dus ik verwacht op zijn vroegst in 2010 te kunnen beginnen met schrijven. Daarnaast heb ik speciaal voor de verhalenbundel Time Out, die in augustus 2009 uitkomt bij Kramat, een uitstapje gemaakt naar het SF-genre. Ook schrijf ik korte verhalen met en zonder bovennatuurlijke elementen, songteksten en columns.
Wolfmaan
Auteur:Tisa Pescar
Uitgeverij Kramat
ISBN:
978 90 7955 217 7
Paperback
Prijs:
19,95
Alweer bijna tien jaar
geleden werd de vloek, die op Car, Maire, Eris, Radu en Pascal rustte,
doorbroken. Het leven in hun afgelegen huis in het Franse bos lijkt in
rustig vaarwater te zijn gekomen. Maar schijn bedriegt. Elke avond
worden er foto's aan hun adres afgeleverd, getuigend van de zieke geest
van een onmenselijk monster dat uit is op wraak. Dat deze wraakzucht
levens zal gaan kosten lijkt onvermijdelijk. Wat is het op de foto's dat
de huisgenoten in woede doet ontsteken? En wat is ernstig genoeg om Cat
ertoe te brengen gevaarlijke bovennatuurlijke krachten om hulp te
vragen? Gaandeweg geeft het eeuwenoude document geheimen prijs, waar de
vrienden liever niets van hadden willen weten. Hen wordt echter geen
keus gelaten. Achtervolgd door geesten uit het verleden, raken zij in de
ban van een zenuwslopende race tegen de klok, of liever gezegd... tegen
de maancyclus.
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Tisa Pescar.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.