Home
Aanbevelingen
Interviews
Kort & Krachtig
Lezers interviews
Columns
Korte verhalen
Fantasy
Uitgelicht
Awards
Nieuws
Recensies
Leestip van Beldaran
Leesclub
Prijsvragen
Zoeken
Links
Colofon
Het Forum
Terug naar boven

Bezoek ook het forum van Ezzulia.  Registreer je als vaste bezoeker, waarna ook de verborgen onderdelen beschikbaar worden.

Gemiddeld twee interviews per week !

kijk hier voor het overzicht

Regelmatig columns van bekende auteurs

kijk hier voor het overzicht

Welke fantasy boeken komen uit in een Nederlandse vertaling?

kijk hier voor het overzicht

Recensies van recent verschenen boeken in verschillende genres

kijk hier voor het overzicht

Ezzulia interview
Thom Arisman

Door Kim Moelands | Ezzulia.nl
 

11 november 2009 | Freelancejournalist Thom Arisman schrijft in het tijdschrift Flair de razend populaire column 'Thom', over zijn leven als single, met alle bijbehorende ups en downs. Hij is openhartig, geestig én heeft inzicht in de vrouwelijke psyche. Twee jaar geleden debuteerde hij met het succesvolle Thom.Single.Man, welke een jaar later werd gevolgd door het eveneens goed ontvangen Mr. Single. Inmiddels ligt ook zijn derde boek de winkels, Single van beroep.

Kim Moelands volgt Thom Arisman al langer en werd in een - ook op Ezzulia geplaatste column - al eens door de auteur op een lijstje van mogelijke huwelijkskandidaten geplaatst. Tijd dus voor een interview.
 

"Ik wil geen bekende kop zijn. Dat lijkt me vreselijk"

Je boeken Mr. Single, Thom.Single.Man. en Single van beroep worden allemaal gebracht als autobiografisch, maar hoe autobiografisch zijn ze daadwerkelijk?

Ze zijn zo autobiografisch als ik maar kan verzinnen. En nu bloedserieus: alles wat ik beschrijf, is gebaseerd op de werkelijkheid. Natuurlijk geef ik er een fijne draai aan, natuurlijk verander ik soms situaties en natuurlijk verander ik hier en daar een naam, maar verder schrijf ik gewoon op wat ik meemaak. Ik speel in zoverre een rol dat ik dingen opzoek. Als ik weet dat er ergens wat leuke hoofdstukken zijn te halen, op een datingsite of een singlesfeest bijvoorbeeld, dan ga ik daar naartoe. Zou ik er niet over schrijven, dan weet ik niet of ik daar naartoe zou gaan. Ik vind het namelijk een heel gedoe om steeds maar weer op pad te gaan: je moet je scheren, je moet een schone onderbroek aantrekken, verse sokken, deo onder je oksels, je moet vriendelijk zijn tegen soms afschuwelijke single vrouwen; veel liever zou ik lekker op mijn bank blijven hangen. Van nature ben ik namelijk ongelooflijk lui.
 

Jezelf blootgeven aan ‘de wereld’ is doodeng, je gaat als het ware in je blote kont de straat op. Waar ligt voor jou de grens in hoe open je wilt zijn?

Ik weet heel goed wat ik deel met de wereld en wat ik voor mezelf hou. Ik kan dat niet goed uitleggen, dat is een gevoel. Het klinkt waarschijnlijk belachelijk uit mijn mond, maar ik hou er helemaal niet van als alles maar op straat ligt. Ik durf zelfs te beweren dat ik heel discreet ben. Als ik een affaire heb en de mejuffrouw in kwestie wil niet dat ik over haar schrijf, dan doe ik dat niet. Natuurlijk onthoud ik wel alles, zodat ik er misschien later nog eens op terug kom. Maar dan plaats ik het in een andere situatie.
 

Vind je het spannend om je boeken de wereld in te sturen omdat er zo’n grote persoonlijke factor in zit?

Ik denk dat alle boeken van schrijvers persoonlijk zijn. Ik ken geen schrijver die niet iets van zichzelf in zijn boeken stopt. Maar inderdaad, ik heb het wel erg veel over mezelf. En daar word ik soms ook doodziek van. Weer dat gezeik van die eikel, denk ik dan. Maar blijkbaar vinden de lezers het leuk, dus ik zeik gezellig door. Tegen kritiek kan ik godzijdank heel goed. Laatste schreef een lul van een recensent iets onaardigs over Mr. Single en ik heb alleen maar zijn arm gebroken. Wel zijn rechter, zodat ie een tijdje niet kon schrijven. Nee, kritiek doet me niets.
 

In Single van beroep schrijf je dat je wel klaar bent met jezelf en je nu gaat storten op fictieschrijven. Is dat echt zo of zit er stiekem toch nog een vierde ‘Thomboek’ in?

Een van mijn beste eigenschappen is dat ik de ene dag heel stellig iets kan beweren om daar de volgende dag weer op terug te komen. Ik ben dus zeer flexibel en dat vind ik een mooie karaktertrek. Ik zeg dit omdat ik toevallig zojuist met mijn redacteur heb gesproken en we tot de conclusie zijn gekomen dat het eigenlijk superjammer is dat de Nederlandse lezers mijn columns in de Vlaamse Flair niet kunnen lezen. In alle bescheidenheid durf ik te beweren dat deze Vlaamse columns leuker en scherper zijn dan die in de Nederlandse Flair, omdat ik van mijn Vlaamse vriendinnen mag schrijven wat ik wil. Ik krijg er alle vrijheid. En dat komt mijn zelfvertrouwen en dus mijn schrijven zeer ten goede. Dus wie weet komt er nog een Thomboek.
 

Single van beroep lijkt cynischer te zijn geschreven dan Thom.Single.Man. Heeft het iets te maken met het ‘klaar zijn met jezelf’ en heb je aan het schrijven van Single van beroep minder plezier beleefd dan aan je vorige twee boeken?

Ik denk dat je doelt op het laatste gedeelte? Nadat ik voor het eerst in jaren weer eens knetterverliefd was en dat ik van de ene op de ander dag keihard werd gedumpt? Tja, toen voelde ik me knap miserabel. Ik wist toen ook ineens weer wat liefdesverdriet met je doet, want dat was ik glad vergeten. Of ik daardoor cynischer ben gaan schrijven, weet ik niet, omdat ik natuurlijk altijd al een tikje cynisch ben geweest, ook in mijn boeken. Maar weet je, ik vind het eigenlijk wel een mooie ontwikkeling die ik in mijn drie boeken doormaak. In Thom.Single.Man. is alles lang leve de singlelol, in Mr. Single begin ik wat te twijfelen aan het singleleven en in Single van beroep weet ik dat ik zo niet de rest van mijn leven wil doorgaan. Dus godzijdank sta ik niet stil. Vind ik wel goed nieuws. Ik vond Single van beroep in die zin moeilijk om te schrijven, omdat ik voor het eerst in jaren in een flinke dip zat. Ik kan altijd heel erg om mezelf lachen, ik neem mezelf ook absoluut niet serieus, maar toen mijn hart was verpulverd, was het lachen me wel vergaan en werd ik zo serieus als de pest. Het schrijven over die periode vond ik niet gemakkelijk, omdat ik wilde dat het niet te zwaar werd, maar ook niet te luchtig. Tegelijkertijd vond ik het ook weer fascinerend: eens kijken hoe ik hiermee deal.
 

Wat vind je ervan dat je wordt gezien als de mannelijke Bridget Jones?

Ik vind Bridget Jones nogal een karikatuur eigenlijk. Aan de andere kant: misschien zijn vrouwen echt zo. En Bridget Jones is natuurlijk een bedacht personage, terwijl ik toch echt een mens van vlees en bloed ben. Maar die vergelijking heeft natuurlijk ook te maken met het gekke feit dat ik zo’n beetje de enige man ben die over zijn single leven schrijft. Tja, dan ben je al snel de mannelijke Bridget Jones. Zo gaan die dingen. Ach, zolang ik niet met Mega Mindy word vergeleken, vind ik het best.
 

Je hebt je identiteit tot nu toe zorgvuldig verborgen weten te houden en veel vrouwen vinden dat ontzettend aantrekkelijk. Is Thom Arisman de verpersoonlijking van ‘playing hard to get’?

Weet je aan welk type vrouw ik een bloedhekel heb? Aan van die ‘playing hard to get’-types. Ik word daar zo moe van. Kinderachtig gedoe. Dus nee, ik mag hopen dat ik daar zeker niet de verpersoonlijking van ben. Mijn ‘mystery identity’ is vooral praktisch van aard: als iedereen mijn kop zou kennen, zou ik mijn werk niet meer kunnen doen. En geloof het of niet: ik wil geen bekende kop zijn. Dat lijkt me vreselijk. Ga je bijvoorbeeld uit, word je de hele tijd herkend. Moet je de hele tijd met wildvreemde mensen praten. Pure horror lijkt me dat. Daarnaast vind ik het ook wel een geinig idee dat bijna niemand weet hoe ik eruitzie. Maar eigenlijk hoop ik dat de vrouwen niet mij, maar mijn schrijfsels aantrekkelijk vinden. Het gaat vooral om mijn werk, niet om mij. Ik vind mezelf niet belangrijk, mijn boeken en mijn columns wel.

Je hebt het single zijn zo’n beetje tot een beroep verheven als we je boeken moeten geloven. Denk je dat je ooit kunt omschakelen naar het type ‘huisje-boompje-beestje’ en zo ja, wat is daar voor nodig?

Ik denk niet dat dat leven voor mij is weggelegd. Ik weet het eigenlijk wel zeker. Ik heb het nog niet helemaal geaccepteerd, maar het begint wel tot me door te dringen. Wel hoop ik nog altijd die ene vrouw te ontmoeten die in het leven staat zoals ik. Ik vraag me alleen af: hoe sta ik in het leven? Wat wil ik? Ik weet het niet. Het ene moment wil ik huisje-boompje-baby, het andere moet ik er niet aan denken. Ik worstel gewoon nog even door. Misschien valt alles op z’n plek als ik die Ene, die Ware tegenkom. Want dat heb ik nog niet opgegeven. Zonder hoop geen leven hè.
 

Hoe ziet jouw droomvrouw eruit en aan welke eisen moet ze voldoen?

Met een stel borsten ben ik al enorm blij. Het liefst hangborsten, want borsten moeten hangen. En ze moet geen driekwartbroeken dragen en Uggs. Een combinatie van die twee is dodelijk. Hoewel die dingen natuurlijk uit kunnen. Maar weet je, mijn droomvrouw is de vrouw die mij accepteert zoals ik ben. Die me niet probeert te veranderen. Of redden, want dat schijnen ook veel vrouwen te willen doen: mij redden. Bespaar je de moeite, ik ben reddeloos verloren. Ik op mijn beurt zou haar ook accepteren zoals ze is. Dat is mijn droomvrouw. Tot nu toe heb ik steeds geprobeerd om vrouwen te veranderen, en zij mij, dus de droomvrouw ben ik nog niet tegengekomen. Ik vind wel dat het tijd wordt, want ik verdien het. Ik ben namelijk best een goed mens. Meestal.
 

Je bent een enorme liefhebber van literatuur en films. Wat is het mooiste boek dat je ooit hebt gelezen en wat is de mooiste film die je ooit hebt gezien en waarom?

Geen leven zonder boeken en films. Er zijn zo waanzinnig veel goede romans en films, maar laat ik me beperken tot de liefde, na squashen toch het belangrijkste in het leven. De mooiste liefdesroman vind ik Claire van John Burnham Schwartz, de mooiste liefdesfilm Betty Blue. Lees en kijk zelf maar, dan snap je waarom.
 

Je werkt momenteel aan een roman. Wat is voor jou de charme van het fictie-schrijven? Gebruik je in je roman ook een heel andere schrijfstijl of schrijf je daar ook recht voor zijn raap en met humor?

Nee, het wordt een bloedserieus, taai, vaag, saai, wollig, onbegrijpelijk, humorloos boek, want ik wil ook wel eens een prijs winnen. Natuurlijk schrijf ik de roman in mijn eigen onbenullige stijltje, ik kan niet anders. Maar er zit wel veel non-fictie in, want van verzinnen hou ik niet zo: de werkelijkheid vind ik gewoon veel boeiender. Komt bij: ik hou niet van overduidelijk verzonnen verhalen. Die zijn vaak zo ongeloofwaardig en dan haak ik snel af. Momenteel ben ik bezig met het gedeelte waarin het hoofdpersonage, ene Thom A, zijn piemel weer eens kwijt is. De kat van de buren heeft het ding begraven in de tuin, maar dat weet Thom A nog niet. Je reinste non-fictie dus.
 

Gaat fictie schrijven je makkelijker af?

Ja. Vooral omdat ik er non-fictie van heb gemaakt.
 

Als je roman wordt gepubliceerd, ga je dan je echte identiteit wel bekend maken? Ga je je identiteit aan alle Thom fans bekend maken als een soort ultiem afscheidscadeau of blijft Thom voor altijd een man zonder gezicht?

Deze vraag komt altijd langs, hè. Ik weet het echt niet. Er zal vast een tijd komen dat ik volop de publiciteit inga, want ik kan onmogelijk nee blijven zeggen tegen De Wereld Draait Door. Is onbeschoft, kan ik gewoon niet maken. Maar wanneer dat zal zijn, geen idee. Maar misschien verdwijn ik van de ene op de andere dag ook wel in het Grote Niets. Los ik op. Zou maar zo kunnen.
 

We plaatsen bij Ezzulia altijd een foto van de geïnterviewde auteurs bij onze interviews. Dat wordt bij jou een beetje lastig... Heb je een suggestie voor een foto die we als vervanging kunnen plaatsen? Ik zal niet de flauwe vraag stellen met welk dier of welk fruitstuk je jezelf identificeert, maar er is vast wel een ‘Thomlike’ plaatje te verzinnen.

Een foto van Kluun zou wel leuk zijn bij een interview met mij. Ik word zo vaak met hem vergeleken, maar ik snap daar echt niets van. We schrijven over compleet verschillende zaken, we hebben compleet verschillende stijlen. Bovendien verkoopt hij als een tiet en ik als een tepeltje. Maar een foto van Helena Christensen mag ook, want dat vind ik de mooiste vrouw aller tijden. Vaak denk ik dat zij mijn perfect match is. Punt is alleen: hoe bereik ik haar?

Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Thom Arisman.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

Terug naar boven