Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews


Nieuwe recensies op de Ezzulia website:

Kate Williams:
De genoegens van mannen


Een ingenieus, goed in elkaar zittend boek, met een accuraat tijdsbeeld, pakkende personages en een ontknoping die er even inhakt


Kate Morgenroth:
In het hart




Het is een opvallend boek, zeker gezien de bijzondere constructie van het verhaal


Marlies Slegers:
I Love Liv




Het boek leest zich alsof je er zelf bij bent, het is eigenlijk een soort Bridget Jones voor pubermeisjes


Simone van der Vlugt:
De ooggetuige




Dankzij De ooggetuige zal ze er zeker weer veel nieuwe fans hebben bij gekregen


Michael Berg:
Nacht in Parijs




Nacht in Parijs voldoet niet aan de verwachtingen. Laten we dus maar hopen dat zijn volgende thriller weer een stand-alone zal zijn


J.J. Voskuil:
De buurman




De buurman is een heerlijk boek


Simone van der Vlugt:
Rode sneeuw in december




Naar mijn mening is Rode sneeuw in december het beste boek dat Simone van der Vlugt ooit heeft geschreven


Charles den Tex:
De vriend




Deze vooralsnog standalone thriller zit goed in elkaar


Michael Crichton:
Micro




De film wordt vast beter. Als Preston zich maar niet met het script bemoeit


Anders de la Motte:
Game




Anders de la Motte is een vaardig spelleider en brengt de lezer naar het next level in Scandicrime


Hjorth Rosenfeldt:
De discipel




Net zoals Wat verborgen is is het vervolg van De Bergmankronieken vaardig geschreven


Suzanne Hazenberg:
Eet




De angst van de slachtoffers is wel uitermate beklemmend beschreven


Tom Rob Smith:
Agent 6




Met deze trilogie leverde Smith een huzarenstuk af


Sharon Bolton:
Zielsgeheim




Een spannend en verrassend boek over een bekend thema


Lotte & SÝren Hammer:
Misbruik




Een veelbelovend debuut, met toch een paar beginnersfoutjes


Kristina Ohlsson:
Verzwegen




Rondom het thema mensensmokkel bouwt ze een slim plot waarbij na jaren de tijd voor vergelding is aangebroken


Arne Dahl:
Requiem




Wederom een zeer geslaagde thriller van Arne Dahl die na elf boeken klaar is met het a-team 



































































 




















































 

 

 


 

Ezzulia interview
Tessa Schram & Natascha van Weezel

Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
(Twitter: @Tasz)
 


2 juli 2012 |  Deze week gaat de eindexamenfilm Lost and Found in premiŤre in theater Eye in Amsterdam. Een productie van onder andere Tessa Schram, bekend als actrice van onder meer: Pietje Bell 2, Kruimeltje en Grijpstra en de Gier, en Natascha van Weezel, schrijfster van het boek Magere jaren. Met de productie studeren zowel Tessa als Natascha deze week af aan de Amsterdamse filmacademie. Tessa als regisseur en Natascha als scriptschrijver, een discipline op het gebied van schrijven, waaraan Ezzulia tot op heden nog niet veel aandacht heeft besteed.

Daar brengen we vanaf nu verandering in en daarom had ik afgelopen weekend een interview met Tessa Schram en Natascha van Weezel over scriptschrijven, hoe een script om te zetten in beeld en natuurlijk het eindresultaat: de film Lost and Found die dinsdag in premiŤre gaat en op donderdag en vrijdag gratis te bezichtigen is voor het publiek.

 


"Soms heb je het nodig om aan alles te twijfelen voordat je een goed verhaal schrijft"


Tessa en Natascha, kunnen jullie iets over jezelf vertellen?

Tessa: Ik ben 23 jaar en studeer momenteel af als regisseur aan de Nederlandse Film en Televisie Academie te Amsterdam. Ik hou van verschillende soorten films, maar het liefste maak ik films die maatschappelijk relevant zijn.

Natascha: Ik ben Natascha van Weezel, 25 jaar, en studeer deze week af aan de Nederlandse Film- en televisie academie, waar ik vier jaar lang de opleiding tot scenarioschrijver heb gevolgd.

 

Jullie hebben gezamenlijk een eindexamenfilm gemaakt, genaamd Lost and Found. Hoe zijn jullie tot dit project gekomen en hoe hebben jullie elkaar hierin gevonden?

Natascha: Ik werkte twee jaar geleden als vrijwilliger in een Alzheimer kliniek in Israel, een land waar ik al vaker was geweest, omdat mijn familie daar woont. Er hing daar een bord in de gang met de tekst: ‘And remember me, but not forget.’ Ik vond het nogal raar dat juist die woorden waren geschreven op een plek waar iedereen alles vergeet. Iemand vertelde me dat bijna alle patiŽnten Holocaust overlevenden waren… Toen kreeg het opeens een andere betekenis voor mij. Ik ben zelf het kleinkind van vier grootouders die de Holocaust overleefd hebben en wilde altijd iets met dit thema doen. Toen ik terug kwam in Nederland vertelde ik aan Tessa wat ik meegemaakt had. We hadden al eerder samengewerkt en het leek haar een heel mooi idee om hier een film over te maken.

Tessa: Dat was best grappig eigenlijk. In het derde schooljaar, zaten Natascha en ik in de Bagels & Beans om het over onze derdejaars film te hebben, maar toen legde Natascha ook het idee van Lost and Found op tafel. We hebben die hele middag alleen maar daarover gepraat. Dat was in september 2010. Inmiddels is het juli 2012 en gaat onze film volgende week in premiŤre. Hoewel ik zelf nog nooit in Israel was geweest, vond ik het idee van een jongen die op zoek is naar zijn identiteit, maar daarvoor zijn oma in Israel nodig heeft die haar identiteit aan het verliezen is ten gevolge van de ziekte van Alzheimer, echt prachtig. Het greep me en het heeft me sindsdien niet meer losgelaten.

 

In Lost and Found probeert Thom zijn grootmoeder in Israel te vinden, om op die manier iets over zijn moeder en haar verleden te weten te komen. Het verhaal zou zo een fragment uit een groter geheel kunnen zijn, hoe is deze film tot stand gekomen?

Tessa: Dit kan Natascha het beste vertellen. Zij heeft namelijk een zomer lang vrijwilligers werk gedaan in een Alzheimer Centrum in Tel Aviv waar ze op het idee gekomen is. Haar interesse in de derde generatie, waar nog vrij weinig over gemaakt is, in combinatie met het feit dat ze zelf de kleindochter is van vier Holocaust overlevenden, maakt dat dit verhaal zo interessant, vernieuwend en bijzonder is.

Natascha: Haha…nou het is grappig dat je het zegt, want aanvankelijk was de film een stuk langer en begon het ook in Nederland ( nu hebben we ons beperkt tot Israel). Maar we waren gebonden aan een tijd van 25 minuten, dus dan probeer je toch zoveel mogelijk tot de kern te komen.

 

Natascha, jij hebt het script geschreven. Hoe gaat dit precies in zijn werk?

Natascha: Toen ik het idee bedacht ben ik gaan puzzelen met elementen. Ik wilde iets met een kleinkind van Holocaust overlevenden doen, iets met Alzheimer en iets met Israel. Dan ga je nadenken wat het mooiste verhaal op zou kunnen leveren. Je begint met het schrijven van synopsissen, de film in 1 pagina. Als daar een goede tussen zit kan je aan de eerste versie van het scenario beginnen, het hele verhaal uitgeschreven met gebeurtenissen en dialogen. Na elke versie bespreek je het met het hele team, wat kan er anders, wat is al goed? Vanaf augustus 2011 t/m januari 2012 heb ik non stop aan scenarioversies geschreven met hulp van een coach, vijftien in totaal, totdat ik dacht: ja, dit is een film die ik zelf graag zou willen zien.

 

In een script hou je je voornamelijk bezig met de dialogen, de sfeer wordt bepaald door het beeld. Het een vult het ander aan en omgekeerd. Hoe werkt dit precies bij jullie?

Tessa: Dit proces was erg lastig eigenlijk. Omdat Thom niet het verleden van zijn moeder kan herleven moet hij via derden horen wat er in het verleden gebeurd is. Dit maakt dat onze film uit veel dialogen bestaat. We hebben denk ik het geluk dat deze film zich in Israel afspeelt, wat het beeldend sowieso al interessanter maakt. We hebben het in de scenariofase voornamelijk gehad over het contrast tussen de drukte van de stad en de stilte in het Alzheimer centrum. Het contrast tussen de oude en nieuwe gebouwen, die het verschil aangeeft tussen het heden en verleden/leren kennen en vergeten. Waarschijnlijk zal de gemiddelde kijker daar binnen de film niet zo op letten, maar het zijn zeker dingen waar we over na hebben gedacht en hopelijk komen ze onderbewust toch binnen en geven ze het verhaal meer gevoel en diepte mee. Daarnaast hebben we ons gewoon goed op de hoofdrolspelers gefocust, hun emoties, die vertellen het verhaal.

Natascha: In de zomer van 2011 hebben we daarbij ook nog eens zes weken in Israel gewoond. Tessa kon het land in zich opnemen en ik ben daar begonnen met schrijven. Ik denk dat dit heel goed is geweest, omdat we allebei wisten hoe het er ongeveer uit zou moeten gaan zien. In een scenario schrijf je dialogen en handelingen, maar hoe het uiteindelijk wordt en welke stijl de film krijgt, bepaalt de regisseur. Tessa en ik begrijpen elkaar heel goed en weten van elkaar wat we mooi vinden.
 


Wie heeft het verhaal bedacht?

Natascha: Ik heb het verhaal bedacht, maar het is een product geworden van Tessa, Eva (de producent) en mij samen. We hebben er zo veel over gepraat met z’n drieŽn.

 

Tessa, ook jij rond met deze film je studie op de Filmacademie af. Hoe was het om te regisseren in plaats van te acteren?

Tessa: Heel fijn! Ja regisseren wil ik de rest van mijn leven doen. Acteren is ook een enorm leuk vak, maar wat ik zo bijzonder en leuk vind aan het regisseren van een film, is dat je bij het hele proces aanwezig bent. Van ontwikkeling van het scenario, tot het casten van de acteurs, tot het bedenken van de beelden met de cameraman, het bekijken van locaties, het repeteren, het draaien zelf, het monteren en het bewerken van het geluid en muziek, etc. Natuurlijk kan je dit vak niet uitoefenen zonder de hulp van een extreem goed team, maar je bent als regisseur echt de artistieke eindverantwoordelijke van een film. Mensen kijken jou erop aan of het product slecht is of goed. Het is een heel ander soort concentratie dan voor de camera en je bent er van begin tot eind veel langer mee bezig.

 

Natascha, wat waren voor jou de uitdagingen bij het scriptschrijven van dit verhaal?

Natascha: Oh, zoveel. Ik wilde zo graag dat deze film goed zou worden, dat er ook meteen heel veel druk op stond. Vooral in het begin vond ik het eng en moeilijk om precies op te schrijven wat ik in mijn hoofd had. Je kan een gedachte hebben, maar als je dat moet vertalen in een handeling kan dat nog best lastig zijn. Het verhaal is heel persoonlijk voor mij en ik moest constant uitkijken dat ik wel genoeg afstand nam. Ook was het lastig om een balans te vinden tussen subtiliteit en erg expliciet zijn. We wilden belangrijke informatie overdragen aan de kijker, maar we wilden het ook niet opdringen. Op een gegeven moment kwam ik gelukkig in de flow van het schrijven en ging het allemaal redelijk vanzelf. Soms heb je het nodig om aan alles te twijfelen voordat je een goed verhaal schrijft.

 

Natascha, waar moet volgens jou een goed script aan voldoen?

Natascha: Naast een kloppende lay-out, structuren en gelaagde personages geloof ik heel erg in urgentie van een verhaal. Waarom moet deze scriptschrijver juist nu dit specifieke scenario schrijven? Ik heb zo vaak films gezien waarvan ik denk: ja wel leuk, maar het is echt een ‘verhaaltje’, het is gewoon bedacht om maar wat te schrijven. Ik voel daar weinig bij. Ik bedoel niet dat elke scenarist over de klimaat verandering of honger in Afrika moet schrijven, als er maar een persoonlijke noodzaak en emotie inzit.

 

En een goede scriptschrijver?

Natascha: Die moet zijn hart en ziel in een verhaal leggen.

 

Natascha, heb je ook al eens andere dingen geschreven?

Natascha: Ja, ik heb in 2007 mijn boek Magere Jaren gepubliceerd. Dat is een dagboek over de tijd dat ik aan anorexia nervosa leed. Na de academie ga ik beginnen aan mijn volgende boek, een non-fictie project over de derde generatie. Ik heb al een stuk of 10 kleinkinderen van Holocaust overlevenden geÔnterviewd. Een heel spannend project wordt het. Verder werk ik af en toe als freelance journaliste.

Natascha, veel (beginnende) auteurs wordt het aangeraden om een cursus scriptschrijver te worden, om op die manier beter te worden in het schrijven van dialogen. Wat is jouw mening hierover?

Natascha: Dat hangt er vanaf. Als je echt scenarioschrijver wil worden zou ik het zeker aanraden. Maar als je liever boeken of artikelen wil schrijven zou ik het zeker niet doen. Scenarioschrijven is een totaal andere discipline met eigen regels. Waar het in literatuur gaat om het formuleren van mooie zinnen, moet je je tijdens het scenarioschrijven juist richten op de informatie zo simpel en effectief mogelijk overbrengen.

Omdat ik eerder andere dingen schreef was dat voor mij soms best lastig. Het heeft lang geduurd voordat ik me er aan over kon geven dat een scenario niet per se uit mooie woorden hoeft te bestaan en juist wel uit formules.

 

Tessa, hoe lastig was het voor jou als regisseur om het script in beelden om te zetten? Zeker gezien het zware thema en de beperkte tijd.

Tessa: Daar moet je erg lang over nadenken. Ik heb samen met mijn cameraman veel voorbeelden gekeken van andere films en we hebben een storyboard gemaakt van de hele film. Een storyboard is het verhaal in kleine tekeningen verteld, waardoor je visueel al een beeld krijgt hoe het eruit gaat komen te zien. We hebben uiteindelijk gekozen voor een sobere vertelling, zonder teveel poespas. Rustige kaders, veel op de hoofdpersoon, waardoor hopelijk de kijker beter mee kan gaan in de emotie van de film. In dit geval moest het verhaal het zelf doen en wil je met de camera niet teveel de emotie ‘duwen’. Hierdoor komt het zware thema beter tot z’n recht. Af en toe hebben we in het scenario ook wat lichte grapjes toegevoegd, zodat de film niet te zwaar werd.

 

Lost and Found gaat vanaf dinsdag 3 juli in premiŤre in theater Eye in Amsterdam en is op donderdag 5 juli en vrijdag 6 juli vrij toegankelijk te bezichtigen voor het publiek met nog eens vijf extra voorstellingen! Zijn jullie erg nerveus?

Tessa: Ja best wel! Na twee jaar aan zo’n film te hebben gewerkt en het alleen aan je dichte omgeving te hebben laten zien is het nu super spannend hoe het publiek op de film gaat reageren. En dat is toch waarvoor je een film maakt. Dus ik vind het wel heel erg spannend ja. Je hoopt natuurlijk dat mensen het mooi gaan vinden en dat mensen geraakt worden door de film, maar dat weet je natuurlijk nooit helemaal zeker.

Natascha: Absoluut! Hoewel ik er ook echt heel veel zin in heb. We hebben er twee jaar lang keihard aan gewerkt, nu mag iedereen het resultaat zien!

 

Lost and Found is een verhaal met een behoorlijke psychologische lading. Hoe was het voor jullie om dit in tekst en daarna beeld om te zetten?

Tessa: We hebben echt veel research gedaan. Daarbij hebben we onder andere in een Alzheimer centrum meegelopen en in een Holocaust Home in Haifa vrijwilligerswerk gedaan. Ook hebben we met bejaarden gepraat in een bejaardentehuis in Herzliya en heel veel boeken gelezen en films gekeken die over het onderwerp gingen. Dat was op sommige momenten behoorlijk heftig. En ja, volledig begrijpen kan je het nooit, maar het sterkte wel heel erg de motivatie om deze film te maken. Deze film moest er komen.

Vervolgens merk je dat je die psychologische lading een plek geeft en moet je het alles af en toe ook loslaten. Dit hebben we ook verwerkt in het personage Thom. Je kan niet altijd maar bezig zijn met hoe erg het was. Het was zoeken naar een balans daarin voor onszelf als makers, maar ook in de film. Je wilt het namelijk op een subtiele manier vertellen en niet te direct. Wat scheelt is dat Thom op zoek is naar het verleden van zijn moeder, niet zijn oma’s verhaal over de Tweede Wereldoorlog. Die dringt zich per ongeluk aan hem op en in beeld dus ook. Wanneer dit in de film gebeurt, schakelen we plotseling over naar handheld camerawerk.

Natascha: We wisten heel goed wat we wilden vertellen en dat hielp. Nadat het globale idee er was zijn we gaan opbouwen. In laagjes. Wat vertel je wel en wat vertel je niet? Thom staat heel dicht bij mij, ik heb altijd het idee gehad dat ik hem begreep, dat heeft heel erg geholpen. Het is alsof je echt een karakter creŽert, iemand die in het echt ook zou hebben kunnen bestaan. Tessa heeft het verhaal en de hoofdpersoon altijd heel goed begrepen.

 

Hoe was het om vervolgens het eindresultaat te zien?

Natascha: Super spannend! Ik was heel zenuwachtig. Was het wel geworden hoe ik het aanvankelijk in mijn hoofd had? Maar dat was zo! Ik ben super blij en super trots op Tessa en Eva, de producent van de film.

Tessa: Ik heb de film zelf nu zo vaak gezien dat ik er niet meer objectief naar kan kijken. Ik hoop dat ik over een aantal jaar naar de film kan kijken en dan tevreden ben, dat ik door het hele maakproces heen kan kijken.

 

Wat zijn jullie plannen voor de nabije toekomst?

Tessa: Hopelijk is het mogelijk om de rest van mijn leven films te blijven regisseren. Daarvoor moet je jezelf blijven ontwikkelen en nieuwe projecten ontwikkelen. Maar mochten er leuke onverwachte stages of regieassistenties op m’n pad komen, dan lijkt me dat ook heel leuk om te doen. De wereld ligt open.

Natascha: Eerst even vakantie! Daarna wil ik aan mijn nieuwe boek gaan werken. Tessa en ik willen blijven samen werken en hebben al een idee voor een documentaire. Verder heb ik ideeŽn voor een televisie singleplay, een kinderfilm en een speelfilm. De vraag is natuurlijk altijd of je het daadwerkelijk mag gaan maken, maar het schrijversvak is zo mooi, ik wil er nooit meer mee stoppen.

 


Kaarten voor Lost & Found zijn vanaf 2 juli vrij verkrijgbaar aan de kassa van Theater Eye, te Amsterdam.

Theater Eye
IJpromenade 1
1031 KT Amsterdam

 


 

Foto's: Fotograaf onbekend
Met dank aan: Tessa Schram & Natascha van Weezel

 

        

 


Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciŽle) artikelen. Ook maakt ze deel uit van de hoofdredactie van de boekensite Ezzulia.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de film Lost And Found van - of dit interview met - Tessa Schram & Natascha van Weezel.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven