Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews


Nieuwe recensies op de Ezzulia website:



Sharon Bolton:
Zielsgeheim


Bolton doet in Zielsgeheim iets nieuws. Zij nam de oorspronkelijke gebeurtenissen als uitgangspunt voor haar thriller, vertaalde het naar het nu en gaf er haar eigen draai aan


Tom Rob Smith:
Agent 6


Met deze trilogie leverde Smith een huzarenstuk af


Sofie Sarenbrant:
Week 36


Geen doodenge zwangerschapsthriller maar een gemiddeld debuut uit het succesvolle thrillerland Zweden


Jussi Adler-Olsen:
Het Washington-decreet


De eindredacteur had de schrijver en lezers een groot plezier gedaan door het verhaal te laten inkoken tot de helft van het volume


Hċkan Nesser:
De man zonder hond


Met De man zonder hond is Hċkan Nesser weer helemaal terug op het gebied van de misdaadroman


Lars Kepler:
Getuige


Prima thriller die net als Contract werd genomineerd voor beste Zweedse misdaadroman


Buthler & Öhrlund:
Moordlust


Een goedgeschreven maar verder doorsnee Zweedse thriller


C.J. Sansom:
Kloostermoord


Kloostermoord is in de eerste plaats een zeer sfeervol boek


Jerker Eriksson & Hċkan Sundquist:
Het kraaienmeisje


Het Kraaienmeisje is een thriller die staat als een huis. Een koud donker huis vol sinistere geheimen


Judith Visser:
Time-out


De thriller laat je dankzij het goede gebruik van deze thema’s op het puntje van je stoel zitten en de schrijfster neemt je in een rap tempo mee door verschillende lagen in het verhaal





































































 




















































 

 

 


 

Ezzulia interview
Suzanne
Hazenberg

Door Carien Touwen | Ezzulia.nl
(Twitter: @CarienTouwen)

 


7 juni 2012 |  Suzanne Hazenberg is in het dagelijks leven scenarioschrijfster voor Goede tijden, slechte tijden, maar in haar hart voelt ze zich romanschrijver. Dit voorjaar verscheen Eet, een roman waarin ze het levenspad van drie mensen met totaal verschillende achtergronden op een vreselijke manier laat kruisen. Anouk is een studente met een obsessie voor gezond eten, Mercedes is een jong Columbiaans meisje dat in Nederland in de illegale prostitutie beland is en de Poolse Márek mist zijn voormalige beroep als ganzenhouder. Hun diverse achtergronden, stoornissen en trauma’s komen samen in een turbulent verhaal dat zich afspeelt in de Amsterdamse Pijp.

Namens Ezzulia stelde Carien Touwen de auteur vragen over deze opvallende roman.

 


"Elk boek moet op z'n minst even goed worden als het vorige"


Hoe ben je op het idee voor dit verhaal gekomen?

Het idee is gegroeid. Omdat ik het zelf altijd zo’n eng idee vind om ‘op het verkeerde moment op de verkeerde plek te zijn’ wilde ik een verhaal schrijven over een psychopaat die zijn slachtoffers willekeurig uitkiest. Ik hou er niet van om ‘zomaar’ een gek te verzinnen, ik wil graag alle personages in mijn boek tot op zekere hoogte begrijpen, zelfs de dader, en daarom heb ik me verdiept in psychopathie en heb ik veel gelezen over Amerikaanse seriemoordenaars. Op basis daarvan heb ik Márek verzonnen, een Poolse jongen die in zijn jeugd emotioneel verwaarloosd en misbruikt is en die dan ook nog hersenletsel oploopt bij een auto-ongeluk. Het langst heb ik nagedacht over zijn ‘handtekening’ d.w.z. de specifieke handelwijze en/of obsessie die zo’n dader vaak heeft. Ik kon maar niets verzinnen dat niet al gebruikt was in een thriller, totdat ik met mijn man in een restaurant zat en we het hadden over bepaalde dieronvriendelijke gerechten op de kaart.

Tot slot heb ik de verhalen over zijn slachtoffers Anouk en Mercedes er stukje bij beetje bij verzonnen.

 

Hoe pak je het schrijven van een roman aan? Denk je een nieuw verhaal tot in de puntjes uit voor je begint te schrijven of leidt een verhaal al snel een eigen leven?

Tot nu toe heb ik de verhalen eerst grotendeels uitgedacht voor ik ging schrijven. Met name het einde weet ik graag van tevoren, ik wil weten waar ik naartoe schrijf. Maar ik ben wel flexibel: als ik tijdens het schrijven ineens een beter idee krijg, gooi ik alles zo weer om. Overigens werk ik nu voor het eerst aan een boek waarvan ik het einde nog niet weet, en dat vind ik best spannend.

 

In Eet laat je de lezers ‘meegenieten’ van de gruwelijke details rondom de ganzenhouderij. Hoe heb je hiervoor onderzoek gedaan? Zijn dit details die ganzenhouders gemakkelijk laten zien?

De meeste informatie heb ik van internet. Je kunt daar tot in de details lezen over de ganzenhouderij en over bijvoorbeeld het slachten van ganzen. Er staan zelfs filmpjes op YouTube. Ik raad ze overigens niet aan.

 

Eet je zelf ganzenlever?

Eerlijk gezegd deed ik dat af en toe wel, maar sinds ik research voor Eet heb gedaan niet meer. Ik ben me bewuster geworden van de vreselijke omstandigheden waarin sommige dieren leven en sterven. Ik ben daardoor sowieso minder vlees gaan eten.

 

Was het moeilijk om je in te leven in een psychopaat?

Ik kan me eigenlijk altijd wel een beetje inleven in wie dan ook, zelfs in iemand als Márek. Zeker nadat ik me in het onderwerp had ingelezen. Voor mijn werk bij GTST doe ik ook niet anders dan me elke week in twintig verschillende personages (van doodnormaal tot nogal gek) verplaatsen. Maar dat begrip voor zo’n gestoord iemand is wel eindig. Ik wilde eerst het hele boek vanuit Márek schrijven, maar merkte toch al snel dat ik toch niet goed genoeg wist hoe zo iemand denkt en voelt om helemaal in zijn huid te kruipen. En dat is maar goed ook misschien.

 

Wat zou je doen als jij oog in oog kwam te staan met Marek?

Ik heb niks te vrezen van Márek, ik ben niet mager genoeg (lacht).

 

Hoofdpersoon Anouk heeft een eetstoornis. Jouw sterke beschrijvingen laten me denken dat dit onderwerp je aan het hart gaat. Is dat zo?

Ik heb zelf nooit een eetstoornis gehad, maar ik heb het wel in mijn naaste omgeving meegemaakt. Zelf heb ik jarenlang, van mijn twintigste tot mijn dertigste, een paniekstoornis met straatvrees gehad. Uiteindelijk heb ik een intensieve therapie gevolgd om ervan af te komen. In de groep waarin ik zat, zaten ook een aantal meisjes met anorexia en boulimia. Eigenlijk maakt het niet zoveel uit wat voor stoornis je precies hebt, de obsessieve manier waarop zoiets je leven kan beheersen is bij iedereen min of meer hetzelfde. Ook het mechanisme is hetzelfde: het is een poging negatieve gevoelens zoals angst te beheersen.

 

Haar leven en relatie lijden zwaar onder deze eetstoornis. Is iemand die zo ver heen is al Anouk nog op een normale manier te redden of moet daar grove middelen aan te pas komen?

Ik denk niet dat iemand als Anouk er nog in haar eentje uit kan komen, maar met een goede, intensieve therapie, eventueel in combinatie met medicijnen, is er zeker nog hoop voor haar. Misschien dat de stoornis niet voor 100% verdwijnt, maar het leven kan wel weer goed leefbaar worden.

Dit is je derde boek. Wordt het schrijven van romans gemakkelijker als je al weet dat je ‘het al eerder hebt gedaan’?

Het vertrouwen dat het boek er wel komt, wordt wel groter ja. Anderzijds leg ik ook de lat steeds hoger: elk boek moet op z’n minst even goed worden als het vorige, maar het liefst beter.

 

Je bent ook scenarioschrijver voor o.a. Goede tijden, slechte tijden. Wat is het grote verschil tussen het schrijven van een roman en een scenario?

Bij het schrijven van een scenario heb je alleen handeling en dialoog tot je beschikking, je moet alles ‘laten zien’, in een roman kan je ook in de gedachtewereld van je personages komen.

 

Zou je van Eet ook een scenario willen/kunnen schrijven?

Eet leent zich uitstekend voor een scenario, het is al tamelijk filmisch geschreven. Het zou vast een heel spannende bioscoopthriller worden. Maar misschien moet iemand anders het scenario dan maar schrijven. Voor GTST schrijf ik het hele jaar door al scenario’s en ik wil er juist iets anders naast doen. Bovendien merk ik altijd weer dat ik meer in woorden denk dan in beelden, in mijn hart ben ik meer romanschrijver dan scenarioschrijver.

 

Kun je jouw schrijfstijl in 1 woord beschrijven?

Onderkoeld

 

Wat vinden je gezin en familie ervan dat je schrijft? Lezen ze jouw boeken?

Mijn zoon Boris en dochter Ella van elf (een tweeling) zijn supertrots op hun schrijvende moeder, maar ze mogen mijn boeken nog niet lezen, met name Eet is echt te heftig. Gelukkig kunnen ze op school de blits maken met kleine weetjes over GTST, waar ze sinds een jaar wel elke dag naar mogen kijken.

Mijn man André leest elk boek als eerste en de versie die ik aan de hand van zijn opmerkingen maak, gaat naar de uitgever.

 

Wat zou je nu doen als je geen schrijver was?

Van huis uit ben ik taalwetenschapper, dus misschien zou ik nu bijvoorbeeld als toetsontwikkelaar bij de CITO werken, of als taalkundig onderzoeker bij een universiteit.

 

Welk boek ligt er nu op jouw nachtkastje?

Ik ben net begonnen in Donker hart van Gillian Flynn. Dat schijnt heel goed te zijn.

 

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Ik heb nog verschillende ideeën voor nieuwe thrillers, dus voorlopig ga ik door met schrijven. Momenteel ben ik al flink op weg met een thriller die weer net even anders dan de vorige twee moet worden. Voor het eerst schrijf ik in de ik-vorm en voor het eerst is het een whodunnit. Het wordt spannend, maar er zit ook veel humor in.




Foto: Tessa Posthuma de Boer
Met dank aan uitgeverij Anthos 

 

Kijk hier voor een interview uit 2010 van Jürgen Joosten met Suzanne Hazenberg n.a.v. haar tweede thriller Obstructie.

 

 

 



Eet

Auteur: Suzanne Hazenberg
Uitgeverij Anthos
ISBN: 978 90 414 2033 6
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: april 2012

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anouk is een studente personeelsmanagement met een eetstoornis. Haar obsessie voor gezond eten loopt de spuigaten uit en haar leven en relaties beginnen er steeds zwaarder onder te lijden.

Márek, voorheen ganzenhouder in Polen maar nu een aan lager wal geraakte immigrant, begint sinds het overlijden van zijn moeder psychopathische trekken te vertonen.

Mercedes, een jong Columbiaans meisje dat tegen wil en dank in de prostitutie terechtkwam, weet te overleven door haar liefde voor haar achtergelaten zoontje. Koste wat kost wil zij hem ooit weer in haar armen kunnen sluiten.

 


Website:

http://www.suzannehazenberg.nl/


 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van - of dit interview met - Suzanne Hazenberg.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven