Wat heeft je geïnspireerd tot het schrijven van En wat als dit liefde is?

De inspiratie komt van binnenuit.

 

Hoofdpersoon Mevrouw De Grenelle is blind maar toch ziet zij de wereld het scherpst van alle hoofdpersonen in het boek.

Dat is inderdaad de opzet geweest - ik heb bewust gespeeld met wat wij beschouwen als zien. Naar aanleiding van een bijzonder gesprek met een vriend over waarheid, waarin hij zei dat de waarheid in de aanraking ligt, en niet in het zicht, ben ik gaan nadenken en spelen met deze gedachte. In het boek speel ik ook met verstoppertje spelen, maskers, hoe zie jij jezelf en hoe ziet de ander je, dat hoort voor mij allemaal bij dezelfde gedachte.

 

Heb je zelf ook ‘geoefend’ als blinde om je beter in mevrouw De Grenelle te kunnen verplaatsen?

Ik heb geblinddoekt door mijn huis gedwaald, handelingen proberen te doen, en voor de restaurantscène ben ik zelf bij Dans Le Noir gaan eten. Ik heb er over gelezen; romans, essays, journalistieke stukken, handleidingen voor blinden. EN ik heb met een blinde gepraat.

 

Tijdens een interview met Ivo Niehe liet je de maquette zien die je hebt laten maken van de fictieve straat waar het verhaal van En wat als dit liefde is zich afspeelt. Hoe ben je op het idee gekomen om die maquette te laten maken, waarom heb je het gedaan en hoe heb je het aangepakt?

Ik heb er moeite mee, altijd gehad, alles te visualiseren. Met de maquette haalde ik dat probleem weg. De straat lag voor me, ik kon alle huizen met bewoners zien, en nu mijn concentratie voor de rest van het verhaal gebruiken. Toen ik eens in de Rue des Archives, mijn oude buurtje, marais, liep, passeerde ik een zaak vol maquettes. Daar hebben ze me verder geholpen, wat rondgebeld, en ja, er bleek wel een student geïnteresseerd in het bouwen van mijn maquette... Dat was fijn, thuis bij mij iedere dag om 14 uur, allebei aan een eigen bureautje, stilte, zij knutselde, ik tekende en schreef, en de straat, het verhaal, kreeg stilletjes vorm.

 

Tara is wanhopig op zoek naar echte liefde maar kan het niet vinden. Hoe zit dat met jou, heb jij de ware al gevonden?

No comment ... Vooralsnog heb ik maar één liefde die mijn volledige trouw kent en dat is mijn schrijverschap. Dat wat de liefde mij vandaag vertelt, is dat een gevoel voor altijd kan zijn, maar nu in mijn leven, de vorm, tja wat zal ik zeggen, nogal veranderlijk is.

 

Hoe belangrijk is ‘de liefde’ voor jou in je leven?

Er is maar een ding en dat is liefde. Liefde voor elkaar, liefde voor jezelf, en dan bedoel ik, in mijn geval; liefde om te scheppen. Ik leef voor de liefde, iets wat ik denk, en hoop, dat de meesten onder ons kunnen zeggen.

 

Lijkt Tara op jou en zo ja, wat zijn de belangrijkste overeenkomsten en wat de grootste verschillen?

Dat laat ik aan de lezer.

 

Tara, mevrouw De Grenelle en Julia zijn de belangrijkste hoofdpersonen in het boek. Kun je per hoofdpersoon vertellen wat je leuk aan ze vindt en aan welke elementen in hun karakters je je irriteert?

Ik hou van Madame de Grenelles arrogantie, van haar trots en van haar humor (haha dat is mijn humor lekker makkelijk). Ik hou van Tara’s zorgeloosheid, bijna irreële naïviteit, ik hou van haar blik op de wereld; alsof het een lekker taartje is met af en toe een bitter hapje dat je maar snel moet uitspugen. Ik hou van Julia’s temperament, en vooral van haar weten dat een Chanelpakje iemand niet beter maakt, vervlochten met een aandoenlijke kwetsbaarheid, meisjesachtigheid, die zich er toch geïntimideerd door kan voelen, als ze tegenover haar tussen aanhalingstekens goedgelukte buurvrouw gekleed in Chanel staat.

 

En wat als dit liefde is draait om de vriendschap tussen hoofdpersoon Tara en mevrouw De Grenelle. Je bent zelf twee goede vrienden verloren aan kanker en hebt daardoor de vreugde en het verdriet van vriendschap heel intens beleefd. Heb je daarom gekozen voor het thema vriendschap als een van de pijlers van je roman?

Misschien, als dat zo is geweest dan is het niet bewust geweest. Ik denk dat vriendschap voor mij het dichtste bij liefde komt. Dat ik beter ben in vriendschappen, dan in een liefdesrelatie. Er meer uithaal, en er ook meer instop. Ja misschien wel vanwege dat laatste.

 

En wat als dit liefde is, is je eerste roman. Merk je dat journalisten en recensenten je tijdens interviews en recensies als de talentvolle, volwaardige en geweldige auteur zien die je bent of ben je voor hen (nog steeds) het meisje met de negen pruiken dat kanker heeft overwonnen en haar verhaal op papier heeft gezet?

Ik lees je vraag met een glimlach. Ik een talentvolle volwaardige en geweldige auteur? Nee ik geloof niet dat de critici die een deftige naam onder hun pen hebben hangen me zo zien. Maar dat ambieer ik ook steeds minder. Ik denk dat het om de lezers gaat, een recensie is slechts gebaseerd op een mening, en naar mijn smaak vaak een wat verwrongen mening, alsof ze eerst een hap van een verdorven stuk kaas hebben genomen voordat ze begonnen met schrijven. Ik bedoel, als ik een slechte recensie lees over mijn boek, blijf ik zitten met vragen, het is nooit opbouwende kritiek, als ik een goede recensie lees, wat niet wil zeggen dat het alleen maar vol lof is, maar eentje die aanwijst wat iemand mooi en minder mooi vindt, dan denk ik, daar heb ik wat aan, dat neem ik serieus.

 

Ben je tevreden over het eindresultaat of zijn er nog dingen die je achteraf bezien anders had willen doen?

Heel tevreden. Maar ik voel ook dat ik een bepaalde diepte ken, aangeraakt heb, die ik nog niet in woorden weet te vangen. Misschien ook maar goed ook, dat geeft me weer de drijfveer voor een nieuw boek.

 

Hoe lang heb je over het schrijven gedaan?

Twee jaar. Een jaar rondcirkelen op zoek naar een verhaal, veel alleen geweest, van omgeving veranderd (Parijs verhuizing) etc. En een jaar schrijven schrijven schrijven, vastgekleefd aan laptop en bureau.

Je schrijft ontzettend mooi, je speelt met taal, gebruikt prachtige metaforen. Welke rol speelt taal in jouw leven?

Taal is alles voor mij. Het is de waarheid en de illusie in één. Als een soort van speciale kracht; je kunt er goed en fout mee doen. Of je kunt er de waarheid mee dienen, maar ook de leugen of de droom. Ik ben via het schrijven altijd op zoek naar de waarheid, zonder afbreuk te willen doen aan de droom.

 

Je woont in Parijs. Ben je naar Parijs gegaan omdat het de stad van de liefde is in de hoop dat je daar de ware tegen zou komen of waren er andere redenen om daar heen te gaan?

(Lacht). Nou in iedere stad loopt er wel een ware rond hoor (lacht weer). Daarvoor hoef je niet naar Parijs! Mijn reden om naar Parijs te gaan was om mijn vleugels uit te slaan, ik hou ervan in een straat te lopen waarvan ik nog niet weet wat er om de hoek gebeurt, veel meer dan van een straat waarvan ik weet wat ik om de hoek tegenkom.

 

Mis je Nederland?

De kneuterige gezelligheid die zo’n groot deel van mij is. Hier in Parijs gebeurt alles achter deuren, tja of op terrassen, maar dat voorbijlopen, aanschuiven op de stoep, deuren open, harten open, iedereen welkom; aardig zijn en open als normale omgangsvorm, dat is voor mij Amsterdam en dat kan ik niet missen. Daarom kom ik er ook nog zo vaak!

 

Wat voor soort boeken lees je zelf graag en wie zijn je favoriete schrijvers?

Oscar Wilde, Muriel Barbery, Zola, Flaubert, Tolstoj, Celine, Hella Haasse, Ammaniti - maar eigenlijk; het kan alles zijn. Ik lees de oude meesters en de huidige schrijvers door elkaar, vind heel veel mooi, als er maar een hart in zit. Ik hou absoluut niet van thrillers, van boeken die je met een leeg gevoel achterlaten.

 

Wat is jouw ultieme droom als schrijfster?

Een ultieme roman.

 

Wat is de mooiste reactie die je tot nu toe van je lezers hebt gehad?

Als een lezer me bedankt voor mijn boek vind ik dat het grootste compliment.

 

Is schrijven voor jou een uitlaatklep?

Het is een must, een drift, ik kan niet anders.

 

Schrijven is een eenzaam beroep zeggen veel auteurs als je ze naar de nadelen van hun vak vraagt. Ervaar jij het schrijversvak ook als eenzaam en vind je dat prettig of niet?

Er is schitterend alleen zijn, als in dat alles volledig is, compleet, dat het klopt, en er is verdrietige eenzaamheid. Van dat eerste beleef ik dankzij mijn werk een heleboel. De laatste is helaas een deel van het leven, of je nou alleen bent of met anderen, daar heeft eenzaamheid niks mee te maken. Het hoort erbij denk ik, om daarna weer te kunnen genieten van een samensmelten met anderen of met jezelf.

 

Ben je alweer bezig met een nieuw boek of moet En wat als dit liefde is eerst nog even bezinken voordat er weer ruimte is voor een nieuw verhaal?

Eerst Bezinken!!!!!  

 

Foto: Wout Jan Balhuizen
Met dank aan: Sophie van der Stap

Eindredactie: Gerd Boeren

---

En wat als dit liefde is
Auteur: Sophie van der Stap
Uitgeverij Prometheus
ISBN: 978 90 446 1666 8
Paperback
Prijs: € 17,95
Verschenen: februari 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En wat als dit liefde is vertelt over de bijzondere vriendschap tussen de 28-jarige Tara en de 63-jarige mevrouw De Grenelle. Tara doet in het sociale hart van Parijs de ene ontdekking na de andere en verslijt menig vriendje. Mevrouw De Grenelle observeert haar buren in de straat en verwerkt haar ervaringen s nachts in een studie naar de waarheid achter de dingen.

Beiden snakken ze naar verandering. Tara ziet een mogelijkheid haar oppervlakkige leventje een doel te geven en besluit mevrouw De Grenelle te helpen. Voor beide vrouwen blijkt dat een daad te zijn die hun leven, en hun vriendschap, blijvend zal veranderen.

En wat als dit liefde is is een kleurrijke en voortdurend dynamische roman over levenskunst, over jong blijven en ouder worden, over het kloppend hart van de menselijke verhoudingen, en dat in een nu al onvergetelijke straat in Parijs, een straat waarin zich alles voltrekt wat het bestaan fascinerend kan maken.

 

---