Uitgever Catrien leidt ons naar de lounge van het hotel. Hannah en ik zinken weg in twee grote fauteuils, zij met een cola light en ik met een potje thee. Veel verder dan deze lounge is Hannah tijdens haar bezoek aan Amsterdam niet gekomen. "Ik heb vooral hier in de lounge gezeten om interviews te geven. Na dit gesprek vlieg ik alweer terug naar Groot-Brittannië.”

 

Is dat niet een beetje jammer? Het hotel is mooi natuurlijk, maar...

Oh, maar ik ben dol op hotels. Voor mijn werk reis ik heel veel en ik heb ook vaak niet de energie om een hele stad te bekijken. Ik heb soms twaalf interviews op een dag. De rest van de tijd lig ik het liefste op mijn bed in het hotel. Toen ik laatst in Duitsland was haalde de organisator van het evenement me op van het vliegveld. Toen ik hem zag wist ik gewoon meteen dat hij me in een belabberd hotel zou stoppen. Hij zette me rond middernacht inderdaad af bij een hotel dat zo erg was dat ik met mijn koffer door de straten van Duitsland ben gaan zwerven op zoek naar een andere slaapplaats.

 

Dat gaat wel ver!

Hotels zijn echt heel belangrijk voor mij. Elk hotel heeft een eigen verhaal. Ook dit hotel. Het heeft een bibliotheek en kunst aan de muren. Ik ben ook redelijk geobsedeerd door kunst. (lacht) En ik heb ook een soort obsessie voor inrichtingen. Ik kan uren op sites als Funda doorbrengen. Dan vul ik een maximumprijs in van 2 miljoen pond, dat kan ik natuurlijk nooit betalen, maar ik ben dan altijd erg benieuwd hoe ze zo'n villa hebben ingericht. Wat voor gordijnen hebben ze, hebben ze boeken in het huis en zo ja, waar staan die? Ik ben een behoorlijk nieuwsgierig persoon hoor. Maar toch zal ik als ik op reis ben me niet per se onderdompelen in de cultuur van het land. Zo was ik een tijd geleden op de Filippijnen en dat is toch best heftig. Mensen bonsden op de ramen van de auto vragend om geld. Een reisgenoot wilde erg graag de échte Filippijnen leren kennen. Maar dat doe ik niet. Ik blijf dan in het vijfsterrenhotel. Ik begrijp het wel, maar een deel van de ervaring is voor mij het hotel. Het is een hele eigen wereld.

 

Maar ik kan me voorstellen dat een Rijksmuseum je wel zou kunnen interesseren.

Zeker, dat zeker! Maar ik ben al wel eens eerder in Amsterdam geweest, toen ik veertien jaar was en op mijn twintigste met mijn vriendje en mijn vader. Dat was leuk, alleen niet echt ontspannend, aangezien mijn vader altijd de hele agenda volpropt met bezichtigingen. Ik ben toen alleen maar van kunstgalerie naar kunstgalerie gehopt. Persoonlijk houd ik er niet zo van om te doen wat de toeristen doen, maar liever doe ik wat de mensen doen die er wonen. Ik ga liever niet naar Madame Tussaud, dat is toch ook niet wat jij hier zou doen als Amsterdammer?

 

Nee, niet direct. Ik zal eerder gaan kaasfonduen op de Nieuwmarkt.

Ik heb wel voortreffelijk gegeten gisteren bij Pastini's op een van de grachten. Echt een aanrader.

 

Ik zal het onthouden. Maar als ik het goed begrijp ben je dus heel gevoelig voor hoe je omgeving eruit ziet?

Ja. Het is belachelijk hoe mijn hoofd werkt. Als ik bij mensen op bezoek ga...Ik vind het zo belangrijk hoe het huis is ingericht. Het beïnvloedt echt mijn stemming. Ik zal nooit iets zeggen hoor. Maar ik heb hele goede vrienden, het zijn intellectuelen en ze wonen helemaal in hun hoofd. En dat zie je aan hun huis, ze geven er niets om. Echt, alles van hun huis is gewoon 'verkeerd'. Het staat in een gruwelijke straat en het is lelijk gebouwd. Maar het is zo interessant dat sommige mensen dat dus niet zien. Dat fascineert me enorm, hoe anders mensen naar de wereld kijken. Jij en ik kunnen naar dezelfde kast kijken, maar iets totaal anders zien.

 

Nu is het huis waar Mary Trelease woont in De Andere Helft Leeft nou ook niet bepaald een staaltje goede inrichting.

Nou, ik zal je wat vertellen: dat huis, die hele situatie, die bestaat echt. Net zoals Ruth Bussey uit De Andere Helft Leeft verzamel ik ook kunst. Ik had zelf ook een paar kunstwerken die nog niet waren ingelijst, dus ik ging naar mijn lijstenmaker. En toen ik daar was, zag ik een schilderij.

(valt even stil)

Zo mooi!

En mij overkwam hetzelfde als Ruth in het boek: ik MOEST dat schilderij hebben. Maar die lijstenmaker zei dat het niet kon. Uiteindelijk kwam ik in contact met de kunstenares en ze klonk als een hele lieve oude dame aan de telefoon. Ik was verbaasd omdat het schilderij heel dramatisch was, het paste niet bij de stem. Ik dacht eerder dat ik een drugsverslaafde, verwilderde kunstenaar aan de lijn zou krijgen. Afijn, die oude dame nodigde me uit voor thee. Maar haar huis, nee, nee, nee, dat was echt afstotelijk, alles was vochtig en verwaarloosd. En er hingen geen schilderijen aan de muur! Kun je het je voorstellen? Ik raakte in paniek: ik dacht echt, dit kan ze niet zijn. Dit kan niet het goede huis zijn. Maar toen zag ik het schilderij staan en ik dacht: deze vrouw moet wel de schilder zijn, tenzij ze iemand anders heeft beroofd van zijn schilderij. En ik vroeg haar: is dit het enige schilderij dat u ooit heeft geschilderd? En ze zei: o nee, er is meer.... In de studio.

(Hannah laat opnieuw een stilte vallen, de meesterverteller buigt zich licht naar me toe en op zachtere toon spreekt ze verder)

Wil je ze zien? vroeg het dametje En ze nam me mee naar boven en opende een deur naar een hele kleine kamer. En ik zag honderden schilderijen staan, misschien wel vijfhonderd. Ongelooflijk. Het hele huis, de overloop, de muren in de kamers, ze waren allemaal kaal, er hing niets! Dus ik vroeg: waarom hang je niet een paar van die schilderijtjes op in je huis? En toen zei ze: o nee ik ben geen professional, ik doe het allemaal voor de lol. Ja, zei ik, maar je laat ze wel allemaal inlijsten. Jawel, zei ze. Maar een schilderij hoort ingelijst te zijn nietwaar?

(Hannah friemelt een moment in stilte aan haar houten kralenketting)

Die ontmoeting was het begin van dit boek. Zo ben ik op de rest van het verhaal gekomen.

 

Is Ruth het personage dat het dichtst bij jou staat?

Nee, behalve dat ze dan kunst verzamelt. Voordat ik het oude dametje had ontmoet liep ik al met het idee rond: zou het niet leuk zijn om een boek te schrijven over iemand die een moord bekent op iemand die niet dood is. Dat idee bezorgde me echt rillingen. Stel je nou voor dat de politie op een dag bij me zou aanbellen om te controleren of ik nog in leven ben? Dat iemand die ik niet ken de moord op mij bekend zou hebben. Waarom zou die persoon dat doen?

(zucht, alsof de herinnering aan die periode haar zwaar valt)

Toen heb ik een paar maanden met die gedachte rondgelopen en raakte ik behoorlijk gedeprimeerd, omdat ik echt geen enkele reden kon bedenken waarom iemand dat zou doen. Maar opeens was ik eruit!

 

Het is wel een erg complex plot geworden.

Ja, je moet inderdaad je 'eye on the ball' houden.

 

Je bedenkt dus van tevoren van a tot z het hele plot voor je gaat schrijven.

Ja, voordat ik begin te schrijven heb ik het verhaal in mijn hoofd af.

Maar even terug naar Ruth. Ik wist dat ze een behoorlijk beschadigd persoon moest zijn. Ik moest een personage hebben dat niet meteen, op het moment dat haar vriend een moord bekent op iemand die nog leeft, zegt: Nou dahag, ik ga bij je weg, 'you are a nutter'. Ik moest iemand creëren die dat zou begrijpen. Ruth denkt er geen moment over na om een ander te zoeken en je snapt als lezer wel waarom.

 

De titel De Andere Helft Leeft... is eigenlijk op twee manieren uit te leggen. Psychologisch op een bijna microniveau, in iemands hoofd, maar ook sociologisch, de scheiding tussen arm en rijk in de wereld.

Ja inderdaad. Maar kennen jullie in Nederland die uitdrukking niet? 'This is how the other half lives...'Als wij in Engeland door een luxe villawijk zouden lopen, dan zou ik tegen jou kunnen zeggen: 'look at how the other half lives'. Ik heb de uitdrukking een beetje veranderd. Door alleen "de andere helft leeft" te gebruiken denk je: dan is de andere helft dus dood. Dat maakt het meer sinister.

 

Heb je een boodschap met dit boek?

Nee. Ik heb nooit een boodschap. Zeker geen politieke boodschap. Het feit dat Mary naar zo'n rijke kostschool is gegaan, dat ze heel rijk is en 50.000 pond iets is als 500 pond voor Ruth, heb ik niet bedacht als socio-economische aanklacht. Het enige dat ik ermee wil zeggen: het geld heeft haar er niet gelukkiger op gemaakt.

 

Goed. Je lijkt dus niet echt op Ruth. Is er een personage met wie je je dan wel identificeert?

Ik identificeer me het meest met Mary Trelease. Omdat ze uiteindelijk de meest vrije persoon is. Ze heeft een bepaald vertrouwen om 'zichzelf' te zijn. Ze geeft geen shit van wat andere mensen van haar denken. Ik ben natuurlijk niet precies als Mary, maar neig wel het meest naar haar. Omdat ze zegt wat ze denkt en doet wat ze wil.

 

Lijk je ook op haar in de liefde?

Nou, daar zeg je wat. Aidan is gedeeltelijk op een ex-vriendje van mij gebaseerd. Hij zal ongetwijfeld, bij het lezen van mijn boek, denken: 'o my god, she's a maniac'. Ik zal hem natuurlijk nooit iets aandoen, maar hij zou het wel kunnen denken. Ik zou het best grappig vinden als hij dat denkt. Zonder ook maar iets te doen kan ik hem een beetje bang maken met dit verhaal.

 

In dit boek speelt wraak een grote rol. Ben jezelf ook een wraaklustig type?

Ja, ik fantaseer er wel over maar ik weet, je voelt je nooit prettig na een wraakactie. Ik heb wel eens in een situatie gezeten dat mensen zich zo akelig hebben opgesteld naar mij toe, dat ik echt dacht: nu is het gerechtvaardigd dat ik ze terugpak. Maar het is niet fijn om akelig te zijn tegen iemand. Het beste wat je kunt doen is je omdraaien en weglopen, wat en hoe ze ook doen. Want met een wraakactie of nare actie terug draag je alleen maar bij aan de totale ellende in de wereld.

 

Over vergeving: zijn er mensen in je leven die je niet hebt vergeven?

Eerlijk gezegd ben ik niet goed in het vergeven van mensen. Maar ik ben nu zover dat ik vind dat ik mensen zou moeten vergeven. Uiteindelijk leidt dat hopelijk tot het daadwerkelijk vergeven van die mensen.

Hier in Nederland is nu De Andere Helft Leeft verschenen. Maar in Groot-Brittannië heb je net de release van A room swept white achter de rug. Wanneer verschijnt dit boek in vertaling?

Volgend jaar. Het zal jullie ook wel boeien. Ik heb me laten inspireren door een paar grote juridische dwalingen in Engeland. Het gaat over drie vrouwen, net vrijgelaten uit de gevangenis. Alle drie werden ze schuldig bevonden aan de moord op hun baby. Zelf hielden ze bij hoog en laag vol onschuldig te zijn. Ze hadden hun kinderen dood in de wieg gevonden en claimden dat het wiegendood moest zijn. Een van die vrouwen, Sally Clark, had zelfs twee kinderen verloren op dezelfde manier. Een medisch deskundige, Roy Meadow, getuigde echter dat het statistisch onmogelijk was dat wiegendood twee keer in eenzelfde gezin zou kunnen voorkomen en dat de vrouw wel schuldig moest zijn aan dubbele moord.

 

Ik heb destijds een reportage gemaakt over deze vrouw voor het nieuwsprogramma waar ik redacteur ben. Wij hebben die zaak toen belicht omdat we in Nederland met een soortgelijk geval zaten: Lucia de B.

Ja, die naam Lucia zegt me wel iets. Uiteindelijk zijn al die vrouwen vrijgesproken. Maar Sally Clark is in 2007 overleden, lang heeft ze niet meer in vrijheid geleefd. Mijn heldin in A room swept white is een tv-producer die een reportage maakt over deze juridische dwalingen. Dan wordt een van de vrouwen vermoord en een van de andere vrouwen wordt aangevallen. Zou de arts die tegen hen heeft getuigd en nu in het ongelijk is gesteld wraak willen? Maar dan wordt ook hij vermoord.

 

Ik heb een paar stellingen uit De Andere Helft Leeft opgeschreven. Zou je willen reageren? Mary zegt op een bepaald moment: Uiteindelijk faalt iedereen.

Ja, ik denk dat zelf ook. Niemand heeft een recept voor eeuwig succes. Als wij denken aan de mensen die - in onze ogen - ontzettend succesvol zijn, zoals Stieg Larsson, o nee, die is natuurlijk dood, Dan Brown dan, hij is een beter voorbeeld. Brown is zo succesvol, maar ziet hij dat zelf ook zo? Misschien vindt hij zichzelf wel een mislukkeling, omdat zijn laatste boek net iets minder goed heeft verkocht dan die knaller The Da Vinci Code. En ook al zouden wij dan tegen hem zeggen, 'oh for godsake', je doet het prima, hij zou dat zomaar totaal anders kunnen ervaren.

 

Spreek je uit ervaring?

Ja. Toen ik Kleine Meid schreef, had ik problemen met mijn agent die niet wilde dat ik misdaadromans zou schrijven. Zij wilde dat ik romantische komedies zou schrijven. Ze kende me en ze vond me 'happy & funny'. Dat ben ik ook wel, maar ik ben vooral ook geïnteresseerd in de donkere kant van mensen. Die uitgever deed ongeveer alles om me te stoppen. Toch heb ik Kleine Meid geschreven en toen kreeg ik als kritiek: het is te goed geschreven. Ik was het er niet mee eens. Het gaat over een vrouw die claimt dat haar kind is omgeruild voor een andere baby! Dat lijkt me commercieel genoeg. Uiteindelijk is het wel uitgegeven, alleen werd er toen ook weer gezegd: het is te goed geschreven, we moeten blij zijn als we 20.000 exemplaren verkopen. Tot ieders verbazing werd het een groot succes, in twintig landen uitgegeven en het verkocht 500.000 exemplaren in Groot-Brittannië. Toen begon mijn agent te zeggen: o ja, dit wisten we al vanaf het begin. Nou onzin, niemand had dit zien aankomen. Goed, nu komen we aan bij dit boek: De Andere Helft Leeft. Deze thriller eindigde opeens in de bestseller-top 50 op de tweede plaats! Kleine Meid haalde niet eens de top 20, hoewel er echt ook veel van zijn verkocht. Na De Andere Helft Leeft verscheen in Engeland A Room Swept White en dat behaalde de nummer 3 in de bestsellerlijst. Op Nummer 1 stond Dan Brown met Lost Symbol (verkocht 50.000 exemplaren per week), op nummer 2 stond Stieg Larsson en daarna kwam ik. Dus eigenlijk was nummer 3 met die twee heren op 1 en 2 hetzelfde als nummer 1 zijn in ‘de echte wereld’. Maar voelde ik me succesvol? Nee, want met De Andere Helft Leeft had ik toch wel de nummer 2- plek gehaald? En toen dacht ik wel: houd hiermee op Sophie, je maakt jezelf gek.

 

Je had het gevoel te falen.

Ja. En dat is waarom veel beroemde mensen depressief worden, omdat ze gewend raken aan succes. Als er dan even iets gebeurt wat ‘minder’ is, hebben ze het gevoel alsof ze falen. Uiteindelijk worden ze een soort egomaniacs, omdat ze zo gewend raken aan die ‘high’. Dus ja: daarom denk ik dat iedereen uiteindelijk faalt. Succesvolle mensen zijn mensen die zich niet zo laten beïnvloeden door een succes of een mislukking. Zo was ik ooit te gast in een radioprogramma met Manuel van Fawlty Towers, een wereldberoemd karakter. Ik was erg opgewonden dat ik die acteur zou ontmoeten en ik complimenteerde hem met zijn briljante vertolking van de nerveuze ober uit Barcelona. Die acteur, die Manuel, keek me aan alsof hij me had kunnen neerschieten en zei met ijzige stem: 'Ik heb ook andere dingen gedaan sinds Fawlty Towers'. En toen dacht ik: oh get over it. Je bent beroemd vanwege Manuel, dat zou genoeg moeten zijn! Dat betekent niet dat de dingen die je daarna hebt gedaan geen waarde hebben, maar je mag wel trots blijven op die ene rol als Manuel. Stel dat nou over 20 jaar eigenlijk iedereen het alleen nog heeft over Kleine Meid, dan hoop ik dat ik daar blij om kan zijn. Dat ik niet hoop dat ik daardoor denk dat mijn andere boeken slecht waren .

Volgens mij is de sleutel: alles behandelen alsof het slechts een fase is. En ervan te genieten. Niet besluiten om niet te trouwen, omdat je echtgenoot nou eenmaal zou kunnen doodgaan.

 

Ben je religieus?

Ik ben geïnteresseerd in religie. Een van mijn favoriete boeken is: De Kracht van het Nu van Eckhart Tolle. Daar staan zinnige dingen in. Er is meer tussen hemel en aarde. De hoeveelheid toevalligheden, er moet wel iets meer zijn. Maar ik houd niet van de extreme vormen van religie, of het nu boeddhisme is of katholicisme. En ik heb echt een hekel aan mensen die iets vreselijk doen, en dan vergeving zoeken en vinden in een geloof en dan vrolijk verder gaan met hun leven. Mensen zonder wroeging dus eigenlijk, zoals Gemma en Steven in De Andere Helft Leeft. Wat zij op zijn minst hadden moeten doen is oprechte verontschuldigingen aanbieden aan Ruth. Maar dat was te moeilijk voor ze, een toevlucht nemen tot het geloof en vergeving vragen aan een godheid is dan een stuk makkelijker. Ik houd daar niet van.

 

Volgende stelling uit het boek: 'Iedere keer als een vriend succes heeft, sterft er iets in mij'.

That is a quote of Gore Vidal. Dat vind ik zelf totaal niet hoor. Maar mijn ex-vriend op wie Aidan is gebaseerd wel! Toen hij hoorde dat ik een succesvolle schrijver was geworden, schreef hij mij opeens: 'Ik zie je boeken overal liggen, en je kent vast die Gore-Vidal-quote: elke keer als een vriend succes heeft, gaat er iets dood in mij. En toen dacht ik: als je je al zo voelt, dan zou je dat in elk geval niet aan mij moeten vertellen!'

Ik heb Gore Vidal trouwens een keer ontmoet en het verbaast me niet dat hij dit heeft gezegd. Hij is ervan overtuigd dat hij een van de grootste schrijvers is die ooit heeft geleefd en hij spreekt over zichzelf in de derde persoon. Dus ik kan me voorstellen dat hij niet direct geamuseerd is als een vriend het ook goed doet. Maar ik vind het een hele ongezonde reactie. Ik ben altijd blij als mensen die ik aardig vind het goed doen. Als iemand het goed doet die ik niet aardig vind, dat is een ander verhaal.

 

Maar het heeft niets te maken met hoe goed je zelf bent.

De competitie, ach... (zucht) Het is erg ongezond om iemand ander zijn succes niet te gunnen.

 

Lijk je op Martha in de liefde?

Ik denk niet dat ik in liefde op het eerste gezicht geloof. Maar wel in een overweldigende fascinatie voor een ander. En als dingen dan goed gaan, kun je terugkijken op dat begin en concluderen: dat was dus liefde op het eerste gezicht.

 

Had je dat met je huidige man in het begin?

Het was inderdaad heel heftig. Ik denk dat het goed is als het zo begint, dat blijft natuurlijk niet zo. Maar als ik nu weleens een leuke man voorbij zie komen en mijn hart begint sneller te kloppen, dan ga ik er niet meteen vandoor. Omdat ik kan terugdenken aan die gepassioneerde start die mijn man en ik hadden. En ik me realiseer dat ook die nieuwe spannende man over een paar jaar gewoon die vent op de sofa is (klaterende lach).

 

Een dilemma uit je boek. Als je moet kiezen, kies je dan voor succes in je werk of in je privéleven?

O wat moeilijk. Weet je, ik zou het niet aan kunnen als mijn privéleven slecht was. Ik kan namelijk ook niet werken als ik erg ongelukkig ben. Maar ik zou eigenlijk niet zonder een van beide willen.

 

Je zou geen huismoeder en huisvrouw kunnen zijn?

(ontzet) O god no! Nononono. Mijn derde boek gaat over mensen die dol zijn op hun kinderen, maar het ouderschap haten. Ik kan het niet eens één dag.

 

Met de kinderen?

Nee, echt niet. Maar ik wil benadrukken dat ik heel erg veel van mijn kinderen houd. Kijk, als een kind drie jaar oud is, kan het best een zekere voldoening geven om de hele dag bij hem te zijn, maar het is niet interessant. Je kunt zo'n kind niet vragen: wat vind jij eigenlijk van Steve Hampton (kunstenaar - red)? Wordt hij nou overgewaardeerd of niet?

 

Hoe heb je het dan thuis geregeld?

Mijn man doet de 'kiddish stuff' en ik kom erbij voor de sociale dingen. Als ik er een weekend alleen voor sta dan regel ik oppas. Ik ben er bijna bang voor.

 

Waarom?

Omdat je geen vrijheid hebt. Ik ben echt iemand die moet kunnen doen wat er in haar hoofd opkomt.

 

Hoe oud zijn je kinderen nu?

Ze zijn nu 7 en 6. Als ik nu zeg: kom we gaan zwemmen, dan gaat het prima. Dan ga ik mijn baantjes trekken en spelen zij er een beetje naast. Maar dat kun je niet doen als ze klein zijn. Dat vond ik erg moeilijk. Ik vind het ook elk jaar leuker worden. Nu kun je echt met ze praten. Veel mensen waarschuwen me: Wacht maar totdat ze tiener zijn, dan wilde je dat ze weer baby’s waren. Ik weet zeker van niet. Hoe vreselijk ze ook zullen zijn als puber, ze komen dan toch meer in de buurt van een volwassene. Ik heb altijd gezegd: de reden dat ik kinderen heb gekregen, is om ooit volwassen kinderen te hebben.

 

Dus nog even doorbijten.

Maar deze kinderwereld en alles wat daarbij komt kijken is ook een bron van inspiratie hoor. Mijn nieuwe boek heb ik bedacht op het schoolplein. Tussen al die moeders die staan te wachten op hun kinderen. Zo'n bijna sinistere club schoolmoeders. Sommigen zijn echt leuk hoor, maar er zitten erbij die zo suf en saai zijn. Mijn nieuwe boek gaat over een vrouw die is verhuisd naar een wijk waar haar kind naar een soort muziekschool kan. kind is namelijk een getalenteerd zanger. Op de eerste dag als moeder en kind naar school lopen komt er een vrouw uit de school gestormd die zegt: 'Wat je ook gaat doen, stuur je kind niet naar deze school! ' En dan verdwijnt ze.

De heldin, ik heb nog geen naam voor haar, waarschijnlijk wordt het Mel, probeert dit incident te vergeten. Tot ze de vrouw een paar dagen later op het nieuws ziet. Er wordt gemeld dat ze probeert naar een euthanasiekliniek in Zwitserland te gaan. Maar het vreemde is: ze is niet ziek, er is niet direct een zichtbaar lijden waaruit ze verlost zou moeten worden. Mel gaat op onderzoek uit en probeert te achterhalen wie het kind is van die vrouw. Maar de vrouw blijkt geen kind op die school te hebben. Dan, een voor een, worden alle moeders van de kinderen op die muziekschool vermoord. Mel is ervan overtuigd dat het iets te maken heeft met die ene verwarde vrouw.

 

In je boek is Mary's favoriete liedje 'Survivor' van Destiny's Child. Wat is jouw favoriete liedje?

Idiot Wind van Bob Dylan. Als God van plan was om alle liedjes te vernietigen en tegen me zou zeggen dat ik er eentje mocht redden, dan zou het dit liedje zijn. Het is niet direct troostend, het stimuleert me. De tekst, de melodie, alles is mooi aan dit nummer.

Je refereert in je boek aan een lijstje in Times magazine. 'The future famous five': vijf kunstenaars die op het punt staan door te breken. Dit lijstje werd in 1999 echt gepubliceerd, zag ik in je bronnenlijst. Hoe zou jouw persoonlijke lijstje er anno 2010 uit zien?

Ruth Newman in de categorie schrijvers. Ik vind haar fantastisch. Voor de categorie kunstenaars: Jane Fielder. Ik ben een groot bewonderaar, heb haar zelfs een soort cameo gegeven in het boek. Ze is een goede vriendin van mij en ik heb veel van haar schilderijen.

Als acteurs moet ik er twee noemen: Gavin Boyd en Olivia Williams . Zij spelen Simon en Charlie in de tv-serie die in de maak is. ITV gaat het uitzenden. Jullie hebben hier in Nederland ook een zender die Britse detectives uitzendt toch? Jullie en de Belgen zijn er gek op, heb ik begrepen.

 

Hoe gaat de serie heten? Waterhouse & Zailer?

Nee, dat in elk geval niet. Mijn boeken zijn ook geen echte politiethrillers natuurlijk. We weten het nog niet. Ik heb al zoveel voorgesteld, maar de producers hebben al mijn voorstellen tot nu toe afgekeurd. Ze verfilmen nu 'Point of rescue'. En eigenlijk vinden ze dat een mooie titel, maar ze willen iets voor de hele serie. Zoals 'Inspector Morse'. Maar dan niet met een naam erin.

 

Dus eerder iets als 'Midsomer Murders' of 'Silent Witness'?

Wat vind je van Midsomer Murders? Ik vind ze erg flauw. Ik ben zelf verzot op Lewis. En ik ben serieus verliefd op zijn assistent Hathaway. Hij is zo sexy.

 

Wat had je dan voor titels voorgesteld?

'Alterior Motive'. Want in al mijn boeken is dat toch het thema. En 'Untoward'.

 

Sorry, dat woord ken ik niet. Wat betekent het?

Zoiets als 'not quite right'.

 

O ja. Aha.

Wat is er?

 

(aarzelend)
Ik weet eigenlijk niet of die titel zo zou aanslaan in Nederland en België. De titels van de series blijven vaak onvertaald, zo kondigen ze 'Midsomer Murders' als 'Midsomer Murders' aan omdat iedereen dat wel begrijpt. Maar ik weet niet of 'Untoward' nu zo'n bekend woord is bij de gemiddelde Nederlander en Belg.

Haha. Dan moeten we het 'Not Quite Right' noemen. Dat snappen jullie wel toch? En hoe zit dat dan met 'Alterior Motive', zouden jullie dat ook onvertaald laten denk je?

 

Ik denk het wel.
(het zweet breekt me opeens uit en tegelijk moet ik er om lachen. Zit ik hier nu opeens in een brainstormsessie met Sophie Hannah over de naam van haar nieuwe tv-serie?)

Nou, dan ga ik het nog een keer voorstellen. Ik heb nu internationale backing voor mijn idee.

(ze klinkt welhaast serieus)

 

---

De cola en de thee zijn op en de tijd ook. Catrien komt binnen om te melden dat de taxi voor de deur staat om Hannah naar het vliegveld te brengen. We nemen afscheid met een vrolijk gezwaai en ik loop glimlachend de Herengracht af, mijn hoofd (en gelukkig ook mijn taperecordertje) vol met deze wervelende conversatie. Opeens bedenk ik me dat we haar lijstje met haar eigen 'future five' niet hebben afgemaakt. Typerend voor het hele gesprek, dat van de hak op de tak en vol associatief, maar ook bruisend en onderhoudend was. Ik besluit haar nog even te mailen, toch nieuwsgierig. Ze mailt me een dag later terug en geamuseerd zie ik dat Jane Fielder en Olivia Williams weer van het lijstje zijn verdwenen en ook Gavin Boyd staat er niet meer op. Very Sophie Hannah, zo lijkt me.

Ze mailt me:
My Future Famous Five:

Cheryl Frances-Hoad - classical composer
Jennifer Johnston - opera singer
Eric Dobbins - visual artist
Dan Stephens - actor
Ruth Newman - crime writer

Met een beetje hulp van Sophie Hannah zijn deze kunstenaars straks net zo beroemd als zij. Ik zal ze in elk geval vanaf nu in de gaten houden. En ik hoop dat de KRO haar detectivereeks snel aankoopt en uitzendt. Ik kan niet wachten op Untoward. Hoe langer ik erover nadenk, hoe mooier ik het vind klinken.

Als de bezoekers van Ezzulia goede suggesties hebben voor Hannah's tv-serie, dan we horen het graag!

 

Foto: Mark Mather

---

De andere helft leeft
Auteur: Sophie Hannah
Oorspronkelijke titel: The Other Half Lives
Uitgeverij De Kern
ISBN: 978 90 325 1173 9
Paperback
Prijs: € 18,95
Verschenen: oktober 2010
 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ruth Bussey weet wat het is om in de fout te gaan en gekwetst te worden. Ze heeft ooit iets gedaan waar ze spijt van heeft en dat is haar bijna noodlottig geworden. Nu probeert Ruth haar leven weer op te bouwen en ze heeft de liefde gevonden.

Aidan Seed is ook getekend door zijn verleden, waarover hij niet wil praten. Totdat hij op een dag besluit Ruth in vertrouwen te nemen. Hij vertelt haar dat hij jaren geleden iemand heeft vermoord: een vrouw genaamd Mary Trelease. Ruth is in verwarring. Deze naam heeft ze eerder gehoord. Wanneer ze zich realiseert waarom die haar bekend voorkomt, slaan de angst en verwarring nog meer toe, want de Mary Trelease die Ruth kent is springlevend...

 

---