In mijn dromen gaat over een vrouw (Rosalie) die voorspellende dromen heeft. Heb je zelf wel eens een voorspellende droom gehad en was dat in een bepaalde periode in je leven?

Ja. Ik heb voordat ik met het boek begon een kleine voorspellende droom gehad. Ik droomde dat ik met mijn hond aan het wandelen was en dat we werden aangevallen door een hond uit de buurt. Toen ik de dag erna met mijn hond buiten liep, gebeurde dat ook echt en ook op dezelfde plek die ik in mijn droom had gezien. Dat was heel bizar. Ik wist meteen wat ik moest doen en tilde mijn hond boven mijn hoofd zoals ik dat ook in mijn droom had gedaan. In mijn droom werd ik daarna in mijn arm gebeten dus ik begon vast preventief te gillen. Daarop reageerde de baas van de hond en hij floot hem terug. Het liep allemaal goed af maar ik was er wel een beetje beduusd van. Dit had ik gedroomd vannacht, hoe kan dat?

Ik heb het wel vaker gehad dat ik iets voelde aankomen. Niet dat ik mezelf nou meteen paranormaal begaafd wil verklaren, maar ik denk dat we allemaal wel eens van die signalen hebben waar we in eerste instantie niet goed naar luisteren maar waarvan je later denkt: Dat is wel heel frappant.

 

In mijn dromen is geschreven in de ik-persoon. Is het schrijven in de ik-persoon een manier voor een schrijver om zich beter in de hoofdpersoon te kunnen verplaatsen?

Ja, vaak wel, hoewel ik het ook wel prettig vind om het af te wisselen. Ik hoef niet altijd in de ik-persoon te schrijven want dan heb ik het gevoel dat ik altijd met diezelfde ik bezig ben. In een volgend boek kies ik dan vaak weer voor het derde perspectief. Het ligt er natuurlijk wel aan of het verhaal zich daarvoor leent. In Op klaarlichte dag gebruikte ik meerdere perspectieven en dan is het een beetje rommelig als je er een ik-persoon doorheen gaat strooien. In dit boek kon dat wel. Als je in de ik-persoon schrijft ga je dieper op het gevoelsleven van een hoofdpersoon in, je beleeft het verhaal met ze mee. Bij schrijven in de derde persoon ben je meer toeschouwer maar dan zie ik de karakters wel beter voor me.

 

Geloof jij in het lot of in het toeval?

Ik twijfel eigenlijk. Ik ben wel heel geïnteresseerd in paranormale zaken, maar ik ben nog nergens van overtuigd. Ik geloof in ieder geval niet dat dingen vastliggen. Als je mij vraagt: Geloof je echt dat we later allemaal naar de hemel gaan of dat we allemaal een geest worden als we dood zijn, dan zou ik antwoorden dat ik dat niet weet. Het zou kunnen. Laat ik het zo zeggen, ik sluit het niet uit.

 

Ben je zelf bijgelovig?

In hele lichte mate wel. Net zoals de meeste mensen denk ik. Als je een vliegtuig instapt terwijl je net hebt gedroomd over een vliegtuigongeval dan sla je toch snel even een kruisje.

 

Ben je spiritueel ingesteld of meer het met-twee-benen-op-de-grond-type?

Ik ben een twee-benen-op-de-grond-type maar wel geïnteresseerd in spiritualiteit. Ik ben niet iemand die zomaar in iets gelooft zonder enig concreet bewijs. En dat is nou precies waar geloof om draait; dat je echt gelooft zonder dat je de bewijzen hebt en dat kan ik niet. Daarom ben ik ook niet geschikt voor een religie want geloven in een God die ik nergens zie, dat vind ik lastig. Daarvoor heb ik ook teveel vragen waar ik geen antwoord op krijg. Geen bevredigend antwoord in ieder geval, dat geldt hetzelfde voor spirituele zaken.

 

Ben je wel eens bij een medium geweest?

Ik was laatst naar zo’n show van Derek Ogilvie en ja ik geloof wel in die man. Maar als ik er dan verder over doordenk, dan kan ik het me ook weer zo moeilijk voorstellen dat al die geesten om ons heen zweven. Ik was ook een keer bij een medium en die zei: ‘Oh maar dat is echt zo hoor. Ze lopen overal, ze rijden zelfs auto. Kijk, daar gaat er een.’ Tja, dan verlies je me heel snel. Ik kan me gewoon geen voorstelling maken van die wereld die ze je dan voorspiegelen.. Er waren wel weer dingen die dat medium wist die ik frappant vond, maar ja denk ik dan, daar kunnen ook weer andere verklaringen voor zijn. Ik blijf toch altijd een beetje zoekende wat dat betreft. Het wetenschappelijke aspect blijft ook wel heel erg de boventoon voeren.

 

Rosalie verliest haar man bij een vliegtuigongeluk. Ze gelooft dat hij nog ‘ergens’ is. Wat denk jij dat er gebeurt als iemand dood gaat?

Ik denk dat ik daar hetzelfde insta als veel mensen. Ik denk en geloof het niet echt, maar ik hoop dat het zo is. Ik denk dat veel dingen ook een soort houvast zijn, een troost om mee verder te kunnen. Mensen zeggen wel eens dat ze niet kunnen geloven dat het helemaal stopt als je sterft. Nou, waarom zou dat niet kunnen? Er stroomt geen bloed meer naar je hersenen, dus biologisch gezien houdt het dan op. Dat is mijn wetenschappelijk kant. Aan de andere kant denk ik dan weer, maar al die mensen die paranormaal begaafd zijn en die van alles zien, zullen die nou allemaal liegen? Zet zo’n man als Derek Ogilvie allemaal figuren in de zaal waar hij readings aan gaat geven die van tevoren zijn afgesproken? Dat komt toch een keertje uit als dat zo zou zijn?

Ik heb twee jaar geleden een melanoom gehad en ik was toen heel bang dat ik daaraan zou overlijden. Bij een kennis van mij is dat gebeurd dus ik wist dat de kans reëel was. Ik vond toen geen enkele troost in de gedachte aan een leven na de dood.

Mensen zeggen wel eens dat ze iemand die is overleden om zich heen voelen. Is dat juist niet het leven na de dood?

Een deel van mij gelooft toch wel in zo’n aanwezigheid. In de periode dat ik heel erg bang was dat mijn melanoom was uitgezaaid, en ik twee weken moest wachten op de uitslag, toen was ik overdag echt helemaal gestrest. Ik hyperventileerde en was hartstikke bang, maar als ik naar bed ging dan werd ik rustig. Dat is heel raar want je zou denken dat je ’s nachts wakker ligt van de zorgen of nachtmerries krijgt. Dat in het donker alles heel erg op je afkomt. Ik had juist heel sterk het gevoel dat er iets om me heen was dat me gerust stelde. Iets dat zei: ‘Ga maar slapen, het komt wel goed.’ Ik kan niet verklaren waar dat vandaan kwam, maar ik sliep prima. Ik was rustig, mijn ademhaling was weer normaal, ik droomde niet akelig. Maar als het dan weer licht werd, dan kwamen die angstaanvallen weer terug. En wat dat nou was, ik kan het niet verklaren. Door die dingen ga ik dan weer twijfelen. Misschien is er toch wel meer.

 

Hoe kijk jij tegen het geloof in zijn algemeen aan?

Daar kan ik heel kort over zijn. Ik ben niet gelovig. Ik kan niet zoveel met het geloof.

 

Hoe ziet God er voor jou uit als je hem zou moeten omschrijven?

Ik kan God niet omschrijven want dan ga ik hem menselijke eigenschappen toedichten. Dan wordt het een soort Kerstman.

 

Rosalies zus kan zich helemaal verliezen in onderwerpen die haar interesse hebben. Ben jij zelf ook zo vasthoudend?

Ja, ik heb dat ook wel, maar dat heeft dan vaak weer met research voor mijn boeken te maken. Ik duik daar helemaal in. Voor je verhaal heb je vaak maar een fractie van al die kennis nodig, maar ik vind het allemaal zo interessant. Ik ga dingen onderzoeken waar ik vroeger nooit bij stil heb gestaan en dan gaan er weer hele nieuwe werelden voor me open. Dat vind ik mooi. De kennis die ik ‘teveel’ opdoe is vaak ook weer bruikbaar voor andere boeken. Ik heb een tijdje aan yoga gedaan en ik wil dan weten hoe dat werkt, wat het precies allemaal doet voor je lichaam etc. Dan kan ik een tijdje heel intensief met zo’n onderwerp bezig zijn, om er opeens weer mee te stoppen. Maar al die kennis draag ik bij me. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld intensief aan het hardlopen want ik heb besloten dat dat goed voor me is. De ademhalingsoefeningen die ik leerde bij yoga zijn daar dan weer handig bij en ook in mijn boeken laat ik het terugkomen. Als hoofdpersoon Rosalie op een gegeven moment zit te hyperventileren in dat vliegtuig, dan probeert ze dat onder controle te krijgen met de dingen die ik heb geleerd van yoga. Alles wat ik verzamel en ontdek in het leven, dat geef ik door aan mijn hoofdpersonen.

 

Ben je het eens met de volgende zin in je boek: ‘Dromen zijn onderdrukte uitingen van gevoelens die verwerkt moeten worden. Een uitlaatklep voor de geest zodat die niet te zwaar belast raakt.’

Ja, daar ben ik het zeker mee eens, maar ik denk ook dat dromen een loopje met ons kunnen nemen en niet alleen maar onderdrukte uitingen zijn. Om een voorbeeld te noemen, als je droomt dat je naakt in een tram zit, dan lijkt me dat niet een uiting van onderdrukte gevoelens. Dat is meer een soort angst. Dat zal het wel zijn, een angst om jezelf bloot te geven. Zo komen we toch weer op die uitspraak uit. Ik droom op dit moment iedere nacht dat ik weer studeer of weer op de middelbare school zit en dat ik door de gangen dwaal zonder dat ik een flauw idee heb waar ik moet zijn. Dat ik mijn spullen niet bij me heb en dat ik me niet heb voorbereid. Dan word ik helemaal zwetend wakker en dan denk ik joh, dat is al zo lang geleden... Ik weet de volgende ochtend altijd nog heel goed wat ik gedroomd heb.

 

Je beschrijft in het boek een scène waarin Rosalie hyperventileert. In het kader van write about what you know, heb je zelf wel eens gehyperventileerd?

Oh ja, toen met dat melanoom, maar daarvoor had ik ook al de neiging om mijn ademhaling te verliezen door stress. Ik heb toen privélessen yoga genomen om dat onder controle te krijgen en daar heb ik heel veel aan gehad. Het is echt een kwestie van jezelf in een ijzeren greep houden en ik gebruik het nu zelfs met sporten. Als ik het gevoel heb dat ik helemaal buiten adem raak of niet meer verder kan, dan ga ik over op die ademhalingsoefeningen en dan kan ik ineens nog heel veel meer. Ik heb het ook als ik autorijd. Soms kom ik in van die hele drukke situaties terecht en dan verlies ik het overzicht. Moet ik hier af of daar? Dat heb je bij die ringen om die grote steden. Dan ga ik onmiddellijk op de rechter baan rijden en adem in adem uit, adem in... desnoods rijd ik dat rondje twee keer. Even rustig aan en alles in perspectief brengen voordat ik mijn route vervolg.

 

Rosalie vindt het moeilijk om hulp van Rafik te accepteren. Vind jij het ook moeilijk om hulp van anderen te accepteren?

Nee, ik heb er geen moeite mee om hulp van anderen te accepteren. Ik ben altijd wel blij als mensen er voor me zijn als ik in de penarie zit. Dat Rosalie geen hulp wil accepteren, is natuurlijk ook een verteltrucje in zo’n boek. Dat zijn van die dingen die je gebruikt om het verhaal voort te laten gaan om het spannender te maken.

 

Rosalie vertrouwt erg op haar gevoel en intuïtie. Ben jij iemand die beslissingen neemt met het hoofd of het hart?

Met allebei, maar ik heb wel steeds meer leren luisteren naar mijn intuïtie. Ik heb wel dingen gedaan die ik op dat moment al kon visualiseren. Ik zag dan al wat er in de toekomst ging gebeuren. Dat was niet gewoon iets wat in me opkwam maar ik zag echt een beeld. Dan dacht ik ‘wat een onzin, mijn fantasie slaat op hol.’ Uiteindelijk kwam mijn ‘voorspelling’ dan soms toch uit. Ik wist dit dus al, waarom heb ik het dan toch gedaan? vroeg ik mezelf dan af. Ik denk dat je door wat meer stil te staan bij je beslissingen ook dingen kunt voorkomen of beïnvloeden. Het lastige is wel dat als zo’n voorspellend beeld soms werkelijkheid wordt, je de neiging hebt om aan elk daaropvolgend beeld of gevoel heel veel aandacht te besteden. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds heel griezelig om met mijn auto langs water te rijden, want iedere keer krijg ik het beeld dat ik verdrink. Dat is nog nooit gebeurd, dus het is ook wel belangrijk om het een beetje in perspectief te brengen allemaal. Zo’n beeld is vaak ook angst of fantasie en het is de kunst om het kaf van het koren te scheiden.

 

Foto: Merlijn Doomernik
Met dank aan: Uitgeverij Anthos

Eindredactie: Gerd Boeren 

      

---

In mijn dromen
Auteur: Simone van der Vlugt
Uitgeverij Anthos
ISBN: 978 90 414 1684 1
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: juni 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rosalie heeft een kapperszaak in de Pijp in Amsterdam en is gehuwd met de zakelijke en ordelijke Jeroen. Een vakantie naar Marrakech zou hun relatie weer gedrevenheid moeten geven maar de reis eindigt in een nachtmerrie. Jeroen wil geen gehoor geven aan Rosalies slechte voorgevoel en het vliegtuig waarin Jeroen alleen terugkeert stort neer. Terug in Amsterdam beseft Rosalie dat ze haar voorspellende dromen niet langer kan negeren. Haar besluit om de politie in te lichten over haar vermoeden dat het vliegtuigongeluk geen ongeluk was, maakt haar echter alleen maar wanhopiger, want men neemt haar niet serieus. Intussen probeert ze met behulp van haar vrienden en collega's de draad van het leven weer op te pakken, maar haar voorspellende dromen vergemakkelijken haar situatie niet.

 

---