Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews


Nieuwe recensies op de Ezzulia website:

Sharon Bolton:
Zielsgeheim


Bolton doet in Zielsgeheim iets nieuws. Zij nam de oorspronkelijke gebeurtenissen als uitgangspunt voor haar thriller, vertaalde het naar het nu en gaf er haar eigen draai aan


Tom Rob Smith:
Agent 6


Met deze trilogie leverde Smith een huzarenstuk af


Sofie Sarenbrant:
Week 36


Geen doodenge zwangerschapsthriller maar een gemiddeld debuut uit het succesvolle thrillerland Zweden


Jussi Adler-Olsen:
Het Washington-decreet


De eindredacteur had de schrijver en lezers een groot plezier gedaan door het verhaal te laten inkoken tot de helft van het volume


HŚkan Nesser:
De man zonder hond


Met De man zonder hond is HŚkan Nesser weer helemaal terug op het gebied van de misdaadroman


Lars Kepler:
Getuige


Prima thriller die net als Contract werd genomineerd voor beste Zweedse misdaadroman


Buthler & ÷hrlund:
Moordlust


Een goedgeschreven maar verder doorsnee Zweedse thriller


C.J. Sansom:
Kloostermoord


Kloostermoord is in de eerste plaats een zeer sfeervol boek


Jerker Eriksson & HŚkan Sundquist:
Het kraaienmeisje


Het Kraaienmeisje is een thriller die staat als een huis. Een koud donker huis vol sinistere geheimen


Judith Visser:
Time-out


De thriller laat je dankzij het goede gebruik van deze thema’s op het puntje van je stoel zitten en de schrijfster neemt je in een rap tempo mee door verschillende lagen in het verhaal


Marelle Boersma:
Vals alarm




Een goede thriller grijpt je vanaf de eerste pagina bij de strot. Dat doet Vals alarm


Karin Slaughter:
Gevallen




Ondanks dat het een van de mindere boeken van Karin Slaughter is, staat het toch garant voor een paar avonden leesplezier


S.J. Watson:
Voor ik ga slapen


Voor ik ga slapen is een fantastisch debuut. Wat een geweldig boek!


Lotte & SÝren Hammer:
Misbruik




Een veelbelovend debuut, met toch een paar beginnersfoutjes


Kristina Ohlsson:
Verzwegen




Rondom het thema mensensmokkel bouwt ze een slim plot waarbij na jaren de tijd voor vergelding is aangebroken


Arne Dahl:
Requiem




Wederom een zeer geslaagde thriller van Arne Dahl die na elf boeken klaar is met het a-team 


Tom Egeland:
Het evangelie van Lucifer




Na het lezen van de laatste pagina stort je op aarde neer gelijk de gevallen engel Lucifer. Knap gedaan.


Nicci French:
Blauwe maandag




Deze nieuwe Nicci French, het eerste deel in een lange serie, is een aanrader. Dat deel twee maar snel komt!








































































 




















































 

 

 


 

Ezzulia interview
Sharon Bolton

Door Natascha van der Stelt | Ezzulia.nl
(Twitter: @nataschaleest)
 


18 april 2012 |  Sharon Bolton (1960, Lancashire) volgde een toneelopleiding en haalde vervolgens een MBA. Ze begon een succesvolle carriŤre in PR en marketing en is inmiddels een fulltime gelauwerd auteur. Ze raakte gefascineerd door de Britse traditionele folklore, wat resulteerde in het schrijven van haar eerste boek Offerande, dat meteen internationaal werd opgepikt en genomineerd werd voor verschillende prestigieuze prijzen. Met Bezwering, dat de Mary Higgins Clark 2010 Award won, en Bloedschande brak ze definitief door.

Inmiddels ligt met Zielsgeheim haar vierde thriller in de winkels.  Natascha van der Stelt regelde een ontmoeting met Sharon Bolton in het Ambassade Hotel in Amsterdam en sprak namens Ezzulia langdurig met haar. 

 


"Het is een gewelddadig boek geworden, maar met een goede reden"


Wat deed je voordat je een schrijver werd?

Ik werkte in de marketing en public relations en schreef veel brochures en artikelen voor kranten. Het was een goede oefening om te leren schrijven. Bijvoorbeeld om 500 woorden in een ochtend te kunnen schrijven. Ook werd mijn werk al door anderen beoordeeld en kreeg ik feedback. Eigenlijk leerde ik in die jaren schrijver te worden zonder dat ik het doorhad.

 

Wanneer en waarom maakte je de overstap van de public relations naar het schrijverschap?

Rond het jaar 2000 gebeurde er van alles tegelijkertijd in mijn leven. Mijn echtgenoot en ik woonden in Londen. Het werk van mijn man verhuisde van Londen naar Oxford. Voor ons was het logisch mee te verhuizen. Het bedrijf waar ik werkte werd overgenomen en ik wilde niet werken voor het nieuwe bedrijf. We wilden graag een gezin stichten. Ik was al eerder van plan om fictie te schrijven en te kijken of ik het zou kunnen. We verhuisden naar een klein stadje op het platteland in de buurt van Oxford. Ik had mijn baan opgezegd en probeerde een fulltime schrijver te zijn. Ik vond de overgang heel zwaar. Van een drukke baan in een hectische omgeving naar alleen achter mijn bureau. Ik miste Londen, de mensen en het kantoorleven. Ik vond het erg moeilijk om mij aan te passen aan het eenzame bestaan van een schrijver. Dat was het punt waarop ik heel graag weer een baan wilde, gewoon om weer onder de mensen te zijn. Kort daarna, drie maanden later werd mijn zoon geboren en veranderde alles. Nu geniet ik van het eenzame bestaan en raak ik gestrest als ik naar Londen moet voor afspraken. Niets is nu fijner voor mij dan alleen thuis zijn, met de hond, en te schrijven tot het tijd is mijn zoon uit school te halen.

 

Droomde je als kind er al van om schrijver te worden?

Nee, het kwam nooit in mij op dat ik het zou kunnen. Op school had ik een vriendin die veel beter was in Engels en in het schrijven van verhalen dan ik. Zij was degene die Engels zou gaan studeren aan de universiteit en professioneel schrijver zou worden. Het was overduidelijk dat zij zoveel beter was dan mij, dus hoe haalde ik het in mijn hoofd te denken dat ik dat ook zou kunnen. Het duurde lang voordat ik dacht dat schrijven iets zou zijn wat ik zou kunnen. Als ik terugkijk, had ik het kunnen weten, ondanks dat ik niet zo slim was als zij en ik niet haar talent voor taal had. Ik was degene met de verbeeldingskracht en al die verhalen in mijn hoofd. Het duurde even voordat ik doorhad dat dat veel belangrijker is. Het helpt om slim te zijn als schrijver maar het is niet noodzakelijk. Het gaat om het vermogen verhalen te kunnen bedenken en met woorden verhalen te scheppen.

 

Waar komt jouw interesse in de ‘Duisternis’ vandaan?

Ik denk dat er mee geboren ben. Volgens mij zijn de meeste mensen in meer of mindere mate hiermee geboren. Het is een natuurlijk onderdeel van het wezen van de mens om geÔnteresseerd te zijn in de donkere kant. Vanmorgen vertelde ik hierover tegen een andere journalist dat het in de aard van de mens ligt om ergens bang voor te zijn. Menselijke wezens zijn altijd ergens bang voor. Honderdduizend jaar geleden voor de sabeltandtijger. Nu zijn we bang dat onze kinderen in de gracht vallen of worden ontvoerd door een vreemdeling.

Wie we ook zijn of waar we ook wonen, in ons achterhoofd is altijd de gedachte aan angst. We leren om te gaan met de angst door deze op een veilige manier te ervaren in onze cultuur, door een boek te lezen, of een film of een televisieprogramma te bekijken. Op deze manier worden we geconfronteerd met onze angsten, verwerken we ze in ons hoofd en leren we ermee leven. De duistere kant in onze cultuur houdt ons dus normaal en geestelijk en lichamelijk gezond.

Er is een reden waarom mensen altijd zeggen dat thrillerschrijvers eigenlijk hele normale, stabiele mensen zijn. Dat komt omdat ze al schrijvend zoveel tijd besteden aan ploeteren in de duisternis dat ze zo hun angsten verwerken. Ik geloof niet wat sommige mensen zeggen, namelijk dat een gewelddadige cultuur zorgt voor meer geweld in de maatschappij. Volgens mij is het andersom. De maatschappij is veel gewelddadiger en agressiever geworden, en onze cultuur weerspiegelt dat en helpt ons er mee om te gaan.

 

Je zoon is nu tien jaar oud. Deelt hij jouw interesse in het duister?

Ja! Harry Potter is voor hem niet duister en angstaanjagend genoeg meer. Hij leest nu ‘The Spook’ serie van Joseph Delaney. The Spook is een man wiens werk het is om op het platteland demonen, heksen en geesten te verdelgen. Het zijn nogal angstaanjagende boeken. Toen ik ze las bedacht ik mij dat ze behoorlijk verontrustend zijn. Mijn zoon is er dol op. Hij houdt van duistere, angstaanjagende en gewelddadige verhalen. Desondanks is het een rustige, vriendelijke jongen. Hij kan ’s avonds voor het slapengaan een verschrikkelijk eng boek lezen en de volgende ochtend huilen om iets wat hij op het nieuws ziet. Bijvoorbeeld een puppy die wordt mishandeld of zeehondjes die in Alaska worden doodgeknuppeld. Laatst kwam hij naar mij toe en vertelde over kinderen die de pootjes van insecten uittrokken. Hij vroeg mij waarom ze dat deden en dat het zo wreed was. Hij was behoorlijk verdrietig toen hij moest denken aan wat de insecten werd aangedaan.

De duistere zaken waar hij aan wordt blootgesteld, in de boeken die hij leest of de films die hij ziet, hebben op geen enkele manier invloed op hem persoonlijk. Kinderen kunnen het onderscheid maken tussen fictie en werkelijkheid, al vanaf een jonge leeftijd. Ik wil overigens niet zeggen dat het voor alle kinderen goed is om blootgesteld te worden aan de ‘dark culture’. Veel kinderen vinden het niet leuk en dat is ook goed. Men moet ze in dat geval niet bang maken maar als ze het leuk vinden, waarom niet. Beter dan niets lezen.

 

Heb je rituelen als je een boek schrijft?

Ja. Om te beginnen heb ik een strak werkschema. ’s Ochtends gaat mijn zoon naar school. Ik loop vervolgens een uur met de hond en ondertussen krijg ik allerlei ideeŽn voor mijn boek en daarmee begint mijn schrijfdag. Als ik thuiskom, ga ik zitten en schrijf ik tot het tijd is mijn zoon uit school te halen.

Een ander ritueel is dat ik de laatste zin van mijn boek niet kan opschrijven totdat ik helemaal, maar dan ook helemaal, klaar ben met mijn boek. Ik schrijf de zin pas vlak voor ik het manuscript naar mijn redacteur mail. Ik weet al die tijd al wat het moeten worden. Mijn agent en mijn echtgenoot lezen het boek zonder laatste zin en geven hun feedback. Die verwerk ik in het boek. De laatste zin komt pas als ik zeker weet dat ik klaar ben. Ik houd van dat gevoel van iets afsluiten en het typen van die laatste paar letters. Dat is mijn beste ritueel.

 

Waar haal je je inspiratie vandaan?

Ik haal veel inspiratie uit de traditionele Britse folklore. Ik houd van het idee dat verhalen die zich vele jaren geleden afspeelden, vandaag de dag nog steeds kunnen rondwaren. Mijn eerste boek was geÔnspireerd door een griezelige legende, afkomstig van de Britse Shetland eilanden, waarin vrouwen uit hun huizen worden ontvoerd. Hun dood wordt in scŤne gezet terwijl ze worden vastgehouden op een ver weg gelegen eiland. Ik bedacht mij dat zo iets in het nu ook zou kunnen. En zo inspireerde de oude legende het moderne misdaadverhaal. Ik ben dol op het zoeken naar oude spookverhalen. Hoe griezeliger hoe beter. En het leukste is dan om ze een moderne draai te geven. Dat is wat is gedaan heb met Zielsgeheim. Ik was gefascineerd door alle verhalen over Jack the Ripper en wilde kijken of ik een hedendaagse misdaadroman over hem kon schrijven.

 

Hoe lang duurt bij jou het schrijfproces, van idee tot de laatste zin?

Een jaar. Ik begin met schrijven zodra mijn zoon na de zomervakantie weer naar school gaat. Rond kerst of in januari probeer ik de eerste versie klaar te hebben. Die wordt vervolgens gelezen door mijn echtgenoot, mijn agent en mijn redacteur en krijg ik vervolgens terug met feedback. Daarna gaat het manuscript naar bureauredacteuren en proeflezers. Ik begin dan met de research voor het volgende boek. Meestal rond deze tijd ben ik aan het nadenken over mijn nieuwe boek. Lezen over het onderwerp, nadenken over de plot en de personages. Het redigeren en de voorbereidingen gaan door tijdens de lente en de zomer tot begin september. Het ene boek is dan klaar en ik begin tegen die tijd te schrijven aan het volgende boek. Alles bij elkaar dus een jaar, waarvan zes maanden het boek niet alleen bij mij is maar ook bij het redactie team.

Heb je al een complete verhaallijn met hoofdstukindeling als je begint met schrijven?

Ik probeer dat wel, want het is dan een stuk eenvoudiger voor mij. Hoe completer mijn schema is, hoe gemakkelijker het schrijven gaat, maar ik kan het soms niet allemaal overzien in het begin. Mijn plots zijn namelijk vrij ingewikkeld met veel twisten en wendingen. Soms ben ik halverwege een boek en krijg ik een geweldig idee, ik moet dan terug naar waar het idee mij heenvoert. Maar dat is de charme van het schrijven, nietwaar?!

 

Wil jij de lezers iets vertellen over Zielsgeheim?

Het is het verhaal van een jonge rechercheur met een duister geheim. Aan de ene kant wil ze de beste politieofficier zijn die ze kan zijn. Ze heeft vooral interesse in werken met vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van geweld en seksueel misbruik en wil iets betekenen voor deze vrouwen. Aan de andere kant houdt dat in dat ze moet werken bij het stedelijk politiekorps. Hier werken mensen die hoogstwaarschijnlijk haar geheim zullen ontdekken, want deze mensen worden betaald om bij andere mensen hun geheimen te achterhalen. Ze zet dus het nieuwe leven dat ze heeft opgebouwd, haar carriŤre, haar gemoedsrust en haar welbevinden op het spel door het werk te doen waarvan ze het gevoel heeft dat ze het moet doen. En dit voordat er ook nog maar iets is gebeurd…

In het begin van het verhaal raakt ze direct betrokken bij een gruwelijke moordzaak. Eerst denkt ze nog dat ze slechts op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats was. Een tweede moord wordt op vergelijkbare manier gepleegd en al snel wordt duidelijk dat zij niet een toevallige bijna-getuige is. Zij is de focus waarop de moordenaar de aandacht heeft gericht. Zij weet wat er aan de hand is en is de enige in Londen die de misdrijven kan oplossen en de moordenaar te pakken kan krijgen. Als zij dit doet, dan zal het haar leven vernietigen.

Ik had er veel plezier in om haar met dit dilemma op te zadelen toen ik het verhaal schreef. Ze reageert niet altijd perfect en ze is niet de perfecte actie heldin die altijd het goede probeert te doen. Op een bepaald punt besluit ze er van door te gaan. Het interesseert haar niet dat de vrouwen worden vermoord. Ze zal niet degene zijn die het moorden stopt. Ze pakt haar spullen en vertrekt. Die nacht gebeuren er dingen die haar van gedachten doen veranderen. Desondanks blijft ze het dilemma houden. Zal ze ervandoor gaan en zichzelf redden of zal ze blijven en alles op het spel zetten? Het was een uitdaging om dit te schrijven maar wel een leuke!

Dit alles maakt haar iemand waar je niet snel vrienden mee wilt worden, zeker niet in het begin. Ze is een afstandelijk, koud persoon die geen vrienden heeft of wilt maken. Ze durft het niet aan om iemand dichtbij te laten komen. Ik heb haar niet voor niets Lacey Flint genoemd. (Flint is kort voor flinty = keihard) Ik hoop dat de lezer bij het verder lezen haar zal begrijpen en wellicht bewonderen of zelfs leuk vinden. Ik vind haar leuk, ook al ben ik een beetje bang voor haar. Ze is wel okť.

Lacey Flint komt terug in mijn volgende boeken. Ik ben bezig met twee boeken over haar en denk na over een derde.

 

Jack the Ripper is een historische persoon. Gebruik je vaker waargebeurde elementen in je boeken?

Nee mijn voorkeur gaat er naar uit om een legende te nemen en hier het verhaal op te baseren, in plaats van op waargebeurde historische gebeurtenissen. Jack the Ripper is in Groot-BrittanniŽ bijna een folkloristisch personage geworden omdat er zoveel verhalen over hem zijn verteld in de loop der jaren, in zoveel boeken en films. We zullen er nooit achter komen wie hij was maar er des te meer over speculeren. Een van de dingen waar ik mij over kan opwinden is dat Jack the Ripper, vanwege de plek die hij inneemt in de Engelse folklore, nooit zo serieus wordt genomen als zou moeten. Ik denk dat mensen geneigd zijn te vergeten dat hij verschrikkelijk gruwelijke moorden pleegde en dat hij echte vrouwen vermoordde. In Whitechapel in Londen waar de moorden zijn gepleegd, zijn de herdenkingsstenen en de graven van de vrouwen nog te zien. Ze zijn echt, het is geen sprookje en ik denk dat we dat niet uit het oog mogen verliezen.

Ik ben mij er van bewust dat Zielsgeheim mijn meest gewelddadige boek is tot nu toe. Ik ben bekritiseerd over de hoeveelheid geweld in het boek maar niets dat in het boek gebeurt is niet in het echt gebeurd, honderdtwintig jaar geleden. Ik had het gevoel dat ik deze vrouwen en deze moordzaken geen recht deed als ik het geweld verzachtte of minder erg maakte. Het is dus een gewelddadig boek geworden, maar met een goede reden.

 

Waarom ben je geÔnteresseerd in Jack the Ripper?

Net als vrijwel iedereen in Groot-BrittanniŽ ben ik gefascineerd door Jack the Ripper en zal ik dat altijd blijven omdat we nooit zullen weten wie hij was. De moordenaar werd nooit ontmaskerd omdat hij of slim was, of veel geluk had of alle twee.

 

Heb je enig idee wie het zou kunnen zijn?

Ik heb mijn favoriete theorie net als de meeste mensen die ‘Ripperlaw’ studeren. Ik denk dat hij een Duitse koopman was die niet in Londen woonde. Hij voer op een koopvaardijschip en was waarschijnlijk gepakt in New York terwijl hij een vergelijkbare moord pleegde. Hij was berecht en geŽxecuteerd in New York. Het verhaal gaat dat hij vlak voor hij werd geŽxecuteerd bij zijn advocaat opbiechtte dat hij verantwoordelijk was voor de Whitechapelmoorden. Hij was een bestaande persoon en heette Karl Fugenbaum. In New York is iemand met die naam een paar maanden na de moorden in Whitechapel geŽxecuteerd.

Hij lijkt mij de meest waarschijnlijke kandidaat, maar er is geen bewijs en dat zal er nooit komen. Niemand heeft ooit gehoord van Karl Fugenbaum, hij is niet een van de populaire verdachten. Veel mensen denken dat het prins Albert was, de kleinzoon van koningin Victoria. Dit is de meest favoriete theorie.

Je eerste drie boeken waren ‘rural gothic’ te noemen. Zielsgeheim noem je ‘urban gothic’. Waarom deze verandering van decor?

Ik wilde kijken of ik het kon. Ik wilde niet gelabeld worden als schrijver van plattelands mysteries. Een grote stad zoals Londen kan net zo’n duistere, griezelige atmosfeer hebben als het platteland. Het was een uitdaging net zo’n griezelig, spannend boek te schrijven zoals de vorige drie maar dan gelokaliseerd in een stedelijke omgeving. Het boek moest zich wel in Londen afspelen omdat Jack the Ripper al zijn moorden in Londen pleegde.

Mijn volgende boek speelt zich af in Cambridge, een mooie, oude universiteitsstad. Het is een beetje er tussen in: geen grote stad, maar ook geen platteland. Het boek dat ik net voltooid heb, speelt zich weer in Londen af.

 

Waarom heb je ervoor gekozen na drie standalones een serie te schrijven?

Standalones zijn de boeken die ik zelf leuk vind om te lezen, vanwege het afgeronde verhaal. Het gevoel dat er iets klaar is. Het loopt goed af met de personages, eind goed, al goed. We laten ze achter en gaan verder. Dat voelt heel natuurlijk aan voor mij.

Mijn uitgevers vond echter dat ik moest nadenken over een serie, omdat series en hun vaste personages zeer succesvol zijn in Engeland. Ze wilden dat ik een serie rond een vast personage creŽerde. Dit werkte heel goed voor andere schrijvers. Ik vond het best leuk om te doen al moest het wel het goede personage zijn. Het moest een personage zijn wiens verhaal niet eindigde bij het einde van het boek en die niet voorkwam in een van mijn vorige boeken. Met Lacey Flint had ik het gevoel dat ik net begonnen was haar verhaal te vertellen toen ik Zielsgeheim eindigde. Er zijn nog wel wat boeken te schrijven met Lacey Flint in een hoofdrol. Misschien geen grote stapel, misschien geen twaalf, maar iets van zes, denk ik nu.

 

Heb je tijd om zelf te lezen?

Ja ik lees heel veel thrillers. Ik wil graag bijhouden wat de concurrentie doet. Daarnaast ben ik lid van een leesclub. De leden ervan laten mij dingen lezen die ik normaal niet zou uitzoeken: voornamelijk lichte literatuur. Ik ben dol op klassiekers zoals de boeken van de BrontŽ zussen en Charles Dickens. Ik herlees ze nog steeds vanwege de sfeer en de aanwezigheid van mysterie. Deze boeken zijn zowel crime als literatuur. In die tijd maakten mensen zich niet druk om labels, het was een goed boek dat lekker las.

 

Wie zijn je hedendaagse favoriete auteurs?

Stephen King is al vanaf mijn jeugd mijn favoriete hedendaagse schrijver omdat hij een fenomenale verbeeldingskracht combineert met een geweldig talent voor woorden. Als hij een ander genre had gekozen om te schrijven, had hij ongetwijfeld iedere literaire prijs gewonnen. Zo’n goede schrijver is hij. Voor mij is hij nummer een. Daarnaast zijn er andere schrijvers die ik om verschillende redenen bewonder. Ik houd van de boeken van Dan Brown en Lee Child omdat zij zulke fantastische verhalen kunnen vertellen. Volgens mij is Donna Tartt’s De verborgen geschiedenis de perfecte misdaadroman. The Silence of the Lambs van Thomas Harris is zowel mooi geschreven als een erg goed verhaal. Ik vind auteurs zoals Joanne Harris (Chocolat) leuk. Volgens mij zijn Simon Beckett, Mo Hayder en Belinda Bauer fantastische schrijvers. Het nieuwe boek van Mo Hayder kan ik zeker aanraden, het is wel spannend maar niet meer zo gruwelijk als haar eerdere boeken.

 

 

Foto's: Michael Webberley
Met dank aan: AW Bruna

Eindredactie: Gerd Boeren

        

 

 


Zielsgeheim
Auteur: Sharon Bolton
Oorspronkelijke titel: Now You See Me
Uitgeverij AW Bruna
Vertaling: Anda Witsenburg
ISBN: 978 94 005 0064 8
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: april 20122

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ondanks haar fascinatie voor de negentiende eeuwse seriemoordenaar Jack the Ripper heeft de jonge Londense politieagente Lacey Flint nog nooit aan een moordonderzoek gewerkt. Totdat er op een avond een vrouw hevig bloedend door messteken over Laceys auto leunt, in haar armen valt en sterft.

Als getuige moet Lacey een gepaste afstand tot de moordzaak houden, maar wanneer ze via een journaliste een brieft ontvangt waarin een verwijzing naar Jack the Ripper en naar Lacey staat, blijkt dat onmogelijk. Is er een copycatkiller aan het werk? Lacey weet als geen ander dat volgens het patroon van de negentiende eeuwse moorden nog meer slachtoffers gaan vallen. En zij kan wel eens de volgende zijn...
 

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van - of dit interview met - Sharon Bolton.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven