Ezzulia Interview
Sebastian Fitzek
Door Kim Moelands | Ezzulia.nl
9 mei 2009 | Sebastian Fitzek (1971) werd in het Duitse Berlijn geboren. Hij studeerde Rechtswetenschappen en promoveerde op het onderwerp Auteursrecht. Hierna werkte hij als journalist voor diverse radio- en televisiestations alvorens hij begon te schrijven. In 2006 debuteerde hij met de psychologische thriller De Therapie, een jaar later gevolgd door De Gijzeling. Van beide gingen in Duitsland meer dan een half miljoen exemplaren over de toonbank.
Vorige maand verscheen bij uitgeverij Fontein de derde thriller van Sebastian Fitzek, De Wreker. De Duitse media omschreef de auteur reeds als het Duitse wonderkind van de psychothriller. Ook in Nederland en België is Fitzek inmiddels zeer succesvol en zijn er reeds 25.000 exemplaren van zijn thrillers verkocht.
"Leef elk leven alsof het je laatste is"
In De Wreker wordt veel plaats ingenomen door reïncarnatie en vorige levens. Geloof je daar zelf in?
Ik beschouw mezelf als een gekke realist. Dat kan je wel merken in mijn boeken. Er komt elke keer wel één of ander virtueel bovennatuurlijk fenomeen aan te pas dat achteraf bekeken perfect kan verklaard worden met de huidige wetenschappelijke kennis.
Toen ik met mijn research voor
De Wreker begon, heb ik veel gepraat met mensen die in wedergeboorte geloven
en ik had daarbij net hetzelfde gevoel als mijn hoofdpersonage, de openbare
aanklager Robert Stern. Ik hechtte helemaal geen geloof aan het idee van
metempsychose en reïncarnatie. Maar hoe meer ik met het thema bezig was, hoe
meer twijfels ik kreeg, net als Stern. Hoe ik er nu over denk, kan je misschien
vinden aan het eind van het boek. Dat ga ik hier niet verklappen.
In De Wreker speelt ook regressietherapie een rol. Veel mensen staan erg kritisch tegenover dit soort therapieën. Hoe denk je er zelf over?
Ik zou nooit de moed kunnen opbrengen om zo een regressietherapie te ondergaan. Daar ben ik een veel te grote angsthaas voor. En ik betwijfel sterk de therapeutische waarde. Ik heb de indruk dat diegenen die er hun toevlucht toe nemen, meestal al genoeg aan hun hoofd hebben in hun huidige leven, dat ze zich niet nog eens moeten zorgen maken over wat hen 300 jaar geleden kan overkomen zijn.
Ongeacht of je nu gelooft in
wedergeboorte of niet, ik vind dat we ons moeten concentreren op het hier en nu.
Of, als ik mijn boek mag citeren: “leef elk leven alsof het je laatste is”.
Kan je me wat meer vertellen over de research die je voor dit boek hebt gedaan?
Wel, het begon met een goede vriend van mijn moeder, die regressietherapie had gevolgd en die er sindsdien heilig van overtuigd is dat hij in de 30-jarige oorlog heeft meegevochten. Mijn vriendin herkende als kind van 7 een plein in Normandië, al was ze er nooit eerder geweest. Het bleek de plaats te zijn waar Jeanne d’Arc op de brandstapel omkwam.
Deze voorvallen hebben mijn
interesse gewekt en ik ben gaan praten met parapsychologen en hun patiënten en
ben gaan graven in hedendaagse wetenschappelijke publicaties en in de
literatuur. Veruit de bekendste onderzoeker ter zake is Ian Stevenson. Hij
praatte met ruim 3000 Indiase kinderen die op één of andere manier bewijzen
konden leveren van vorige levens. Vooral zijn werk was voor mij erg nuttig.
Onrecht, misbruik en corruptie zijn ook grote thema’s in De Wreker. Is dit boek een middel om deze mistoestanden onder de aandacht te brengen van je lezers?
Toen ik De Wreker begon te
schrijven, had ik deze topics niet eens gepland. Maar opeens ontplooide het
verhaal zich in die richting, vooral dan wat betreft aanranding van kinderen. Ik
dacht vroeger dat het een verzinsel was van auteurs als ze beweerden dat hun
verhaal en de personages ineens zelf een richting kozen, maar zo gebeurt het dus
echt. Mijn onderbewustzijn schijnt altijd ergens mee te schrijven en zo komen
onderwerpen aan bod die me blijkbaar sterk hebben aangegrepen. Om een concreet
voorbeeld te geven: het feit dat in Duitsland elke week 2 kinderen sterven ten
gevolge van misbruik!
Eén van de centrale figuren in De Wreker is de 10-jarige Simon die aan een hersentumor lijdt. Hoe kruipt een auteur in de huid van een doodziek kind?
Ik heb een paar erg dierbare
mensen – mijn moeder en een heel goede vriend- verloren aan ernstige ziekten. Ik
heb het verloop van hun ziekte van erg dichtbij meegemaakt en misschien is dat
de reden waarom ik me zo goed kan inleven in mensen die door een dodelijke
ziekte getroffen zijn. Er komen veel eigen ervaringen in mijn boeken voor. Zo
begon bijvoorbeeld elk telefoongesprek met mijn moeder (die aan een zeldzame
bloedziekte leed) met de vraag naar haar toestand op een schaal van 1-10,
waarbij 1 “erg goed” was en 10 “ondraaglijk”. Dat is ook de vraag die Robert
Stern stelt aan Simon in De Wreker. Jammer voor hem is het antwoord
zelden beter dan 5.
In de epiloog van De Wreker nodig je je lezers uit je website te bezoeken of je hun mening over het boek te mailen. Wat is de bijzonderste reactie die je tot dusver ontvangen hebt?
Ik heb er vanaf De Therapie een gewoonte van gemaakt mijn e-mailadres aan het eind van een boek te publiceren. Ik heb intussen zo’n 10.000 mails ontvangen. Dat komt neer op een 30-tal per dag en zolang ik het kan bijhouden wil ik ze graag allemaal beantwoorden, want dat is voor mij erg belangrijk. Er zijn er trouwens heel veel bij uit Nederland.
Een bijzondere reactie kreeg ik
van een moeder wiens dochter in Buenos Aires in de gevangenis zit voor
drugssmokkel. Ze vroeg een gesigneerd exemplaar om naar Argentinië te sturen
voor Kerstmis. Een verzoek waar ik graag aan voldaan heb. Een andere reactie
kwam van een logopediste die in het volwassenenonderwijs een dyslexiegroep
coacht. Ze vertelde dat in haar groep niemand ooit een boek in handen had
genomen tot ze hen mijn thrillers voorstelde. Volgens haar waren dat de eerste
boeken die haar pupillen spontaan hadden gelezen, iets wat me erg veel deugd
deed natuurlijk.
Waarom heb je er voor gekozen om spannende boeken te schrijven?
Ik voel me nog steeds meer lezer dan schrijver. Waarschijnlijk omdat ik veel meer boeken gelezen heb dan geschreven (lacht). Ik was altijd al gek op thrillers, zij zijn mijn passie en ik kan niet in slaap komen zonder minstens één spannend hoofdstuk gelezen te hebben. Het spreekt dus voor zich dat ik me in dat genre het beste thuis voel.
Maar het duurde naar mijn gevoel
eeuwen voor ik mijn eerste manuscript gepubliceerd kreeg. In werkelijkheid
duurde het “slechts” 4 jaar van het neerpennen van de eerste zin tot het boek in
de winkels lag. Ik had het geluk in de loop van die 4 jaar Roman Hocke, mijn
literair agent, tegen het lijf te lopen. Hij heeft me op al mijn beginnersfouten
gewezen en liet me liefst 7 keer mijn eerste werk, De Therapie, herlezen
en corrigeren voor hij het bij mijn huidige uitgever aanbood. Ik kan alle
beginnende schrijvers stellig aanraden vertrouwen te blijven hebben!
Beschrijf
eens wat er door je heen ging toen je voor het eerst je debuut in de winkels zag
liggen.
Ik voelde me zoals sommige van
mijn personages: een beetje schizofreen. Ik zag dan wel mijn naam op de cover
staan en herkende de eerste zinnen, maar ik kon nauwelijks geloven dat ik dat
boek geschreven had. Daarna kwam de vreugde. En toen werd ik in verlegenheid
gebracht bij het passeren langs de kassa met het boek. Toen de verkoopster
vriendelijk vroeg of ik de auteur was, dacht ik “Goh! Pas mijn eerste boek op de
markt en al beroemd!” Toen ik haar vroeg hoe zij dat wist, wees ze glimlachend
op de naam op mijn creditcard...
Ben je nooit bang dat je op een keer doorheen de voorraad ideeën voor nieuwe boeken zal geraken? En hoe ontstaan ze eigenlijk bij jou?
In principe maak ik geen notities van zo’n eerste idee. Het is een beetje een kwaliteitscontrole waarbij ik afwacht of een idee blijft of verdwijnt. Pas als het blijft terugkomen, vind ik het de moeite waard om er een jaar aan te werken om er een boek van te maken.
Eén van die ideeën kwam te
voorschijn toen ik op mijn vriendin zat te wachten in de overvolle wachtzaal bij
de dokter. Toen ze na een halfuur nog niet teruggekeerd was, begon mijn
thrillerbrein te werken: wat als iemand me zou komen verzekeren dat ze nooit
naar binnen gegaan was? Wat als de receptioniste en de arts zouden beweren haar
niet te hebben gezien? En wat als de andere patiënten meewarig met hun hoofd
zouden gaan schudden? Welke logische verklaring zou er kunnen zijn als ze nooit
meer tevoorschijn kwam? Pas toen die laatste vraag gedurende een jaar of wat
vast in mijn hoofd zat, had ik naar mijn gevoel een redelijk coherent verhaal
klaar. Een klein doodziek meisje verdwijnt spoorloos in een drukke
artsenpraktijk en de vader wordt ervan overtuigd dat ze daar nooit naar binnen
is gegaan. Pas toen ben ik met het daadwerkelijke schrijven van De Therapie
begonnen.
Wat is volgens jou de beste thriller ooit?
Pff, een moeilijke vraag! Het script van The sixth sense komt me spontaan in gedachten, maar ook The silence of the lambs was een mijlpaal. Ik hoop eigenlijk dat de beste thriller nog niet geschreven is, of toch niet voor zover ik weet. Anders zou ik het allergrootste leesplezier al achter de rug hebben.
De
Wreker
Auteur: Sebastian Fitzek
Oorspronkelijke titel: Das Kind
Uitgever De Fontein
ISBN: 978 90 261 2473 0
Paperback
Prijs: 17,50
Toen Robert Stern met deze ongewone ontmoeting instemde, wist hij niet dat hij daarmee een afspraak met de Dood aanging. Nog minder wist hij dat de Dood ongeveer 1 meter 43 lang was, gympies droeg en op een godverlaten industrieterrein glimlachend zijn leven binnen zou wandelen.
Op een dag bekent de
tienjarige Simon een moord aan advocaat Robert Stern een moord die hij vijf jaar
voor zijn geboorte pleegde. Stern staat voor een raadsel. Zijn verbazing slaat
echter om in ontzetting als hij in de kelder die Simon hem beschreven heeft
inderdaad de stoffelijke resten van een mens aantreft. Deze vondst is slechts
het begin van een bizar avontuur. In zijn brievenbus vindt Stern een dvd met
beelden van een tienjarig jongetje dat sprekend lijkt op zijn zoontje Felix, die
kort na zijn geboorte is overleden. De voice-over op de dvd beveelt Stern om
binnen een week alle moorden waarover Simon vertelt na te trekken, zonder de
politie in te schakelen. Voldoet hij aan deze eis, dan zal hij Stern in contact
brengen met Felix. Hiermee begint een gruweltocht door de schimmige onderwereld
van Berlijn. Er komen smerige zaken aan het daglicht, zaken die Stern ondanks al
zijn beroepservaring nooit voor mogelijk had gehouden. Wat is er destijds
precies gebeurd op de kinderafdeling van het ziekenhuis waar Felix stierf?
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Sebastian Fitzek.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.