Home
Aanbevelingen
Interviews
Kort & Krachtig
Lezers interviews
Columns
Korte verhalen
Fantasy
Uitgelicht
Awards
Nieuws
Recensies
Leestip van Beldaran
Leesclub
Prijsvragen
Zoeken
Links
Colofon
Het Forum
Terug naar boven

Bezoek ook het forum van Ezzulia.  Registreer je als vaste bezoeker, waarna ook de verborgen onderdelen beschikbaar worden.

Gemiddeld twee interviews per week !

kijk hier voor het overzicht

Regelmatig columns van bekende auteurs

kijk hier voor het overzicht

Welke fantasy boeken komen uit in een Nederlandse vertaling?

kijk hier voor het overzicht

Recensies van recent verschenen boeken in verschillende genres

kijk hier voor het overzicht

Volg Ezzulia nu ook via Twitter en blijf op de hoogte van nieuwe interviews, columns, prijsvragen etc.
Kijk hier

Ezzulia interview
Santa Montefiore

Door Carien Touwen | Ezzulia.nl
 

3 augustus 2009 | Santa Montefiore (1970) schreef met In de schaduw van het palazzo alweer haar negende roman. In de jaren negentig woonde de Britse schrijfster in Argentinië, nu woont ze samen met haar man, auteur en historicus Simon Sebag-Montefiore, in Londen. Ze hebben twee kinderen. Santa Montefiore schreef met In de schaduw van het palazzo een bijzondere Italiaanse liefdesgeschiedenis. Het verhaal gaat over Luca Chancellor die zich gerealiseerd heeft dat zijn leven leeg is: zijn huwelijk is voorbij, hij ziet zijn twee dochtertjes nauwelijks en zijn veeleisende baan is niet bevredigend. In de hoop meer betekenis aan zijn leven te kunnen geven vertrekt hij naar Italië, naar het liefdevol gerenoveerde palazzo van zijn ouders. In het nabijgelegen dorp ontmoet hij een mysterieuze vrouw en een klein jongetje dat een ongelofelijk geheim met zich meedraagt.

Hoogste tijd om Santa wat vragen te stellen over deze roman, haar ervaring met geestverschijningen en haar relatie met prinses Maxima…
 

"Maxima is een oude vriendin van mij"

Hoe ben je op het idee gekomen voor In de schaduw van het palazzo? Achter in het boek schrijf je in een persoonlijk dankwoord dat je dit boek al jaren wilde schrijven. Waarom schreef je het niet eerder?

Ik wilde altijd al schrijven over geestverschijningen. Omdat ik ze mijn hele leven al zie, zijn ze onderdeel van mijn realiteit. Ondanks het feit dat ze hier en daar voorkomen in mijn eerdere romans, was ik altijd bang om te onconventioneel te worden. Maar toen ik acht romans had geschreven, stond ik op het punt waarop ik voelde dat de tijd rijp was voor iets anders. Ik heb altijd enorm genoten van films zoals Ghost, The Others en The Sixth Sense en ik weet nu dat ook al geloven mensen niet in leven na de dood, ze intelligent genoeg zijn om de realiteit met een korreltje zout te nemen zodat ze kunnen genieten van een verhaal.

Dus ik heb een liefdesverhaal gebouwd rond een spiritueel thema en heb dat laten plaatsvinden in Incantellaria, waar mijn vijfde roman Valentina’s laatste reis zich ook afspeelt. Ik wilde graag weer een verhaal laten afspelen aan de Amalfi kust en het leek me onzinnig om weer een andere locatie te verzinnen. Daarnaast vond ik het ook erg leuk om een aantal van de karakters uit mijn vijfde roman weer tot leven te brengen in dit boek.
 

Wat voor impact heeft het zien van geestverschijningen op je leven (gehad)?

Als kind al zag ik ’s nachts geesten, in die halfwakkere, halfslaap staat. Ik wist instinctief dat het geen echte mensen waren, maar ze maakten me zo bang dat ik met kloppend hart het licht aandeed. Het waren schaduwmensen die rondliepen zonder dat ze zich druk maakten om mij.

Toen ik ouder werd, raakte ik geïnteresseerd in het esoterische, een interesse die ik deel met mijn vader. We lezen dezelfde boeken en bediscussieerden dit onderwerp op lange gezamenlijke wandeltochten. Mijn vader heeft mijn interesse hiervoor zeker gevoed en hij begreep waar ik het over had als ik sprak over de nachtelijke geestenwereld, ook al heeft hij zelf nooit een geest gezien. Een jaar of acht geleden ontmoette ik Susan Dabbs, een vrouw die bijzondere gaven heeft. Ze is een paranormaal begaafd medium en kan mensen helen en ik heb samen met haar mijzelf langzaam maar zeker ontwikkeld. Nu verwelkom ik geestverschijningen, en weet ik dat we niet sterven, maar thuiskomen. Ik weet dat onze geliefde overledenen nog steeds bij ons zijn, wakend over ons. Ik weet ook dat zij willen dat wij weten, dat ze er nog zijn en dat ze gelukkig zijn. Dat is de boodschap die altijd luid en duidelijk doorkomt, de boodschap die ik aan iedereen door wil geven met dit boek.
 

Gezien je bibliografie kan ik concluderen dat je ervan houdt om je verhalen te laten afspelen op zuidelijke plaatsen.

Ik vind het leuk om mijn romans te baseren in zowel Engeland als het buitenland. Ik houd van het contrast tussen de hete zuidelijke landen zoals Latijns Amerika, Italië en Frankrijk en ons behoorlijk regenachtige en grijze Engeland. Ik woonde als negentienjarige in Argentinië en was totaal verliefd op dat land. Daarom heb ik mijn eerste roman daar laten afspelen. Mijn tweede roman heb ik bewust laten afspelen in Chili, waar mijn moeders familie woont. Zij is Engels-Argentijns. Ik vond deze settings zo geweldig, dat ik mijn twee volgende romans ook in Argentinië heb laten afspelen. Helaas werden deze romans niet in de USA gepubliceerd, ook al waren ze erg succesvol in Europa. Bij mijn vijfde boek heb ik het verhaal laten afspelen in Italië en toen kreeg ik in de USA meteen een contract voor twee boeken. Met de wensen van dit land in mijn achterhoofd heb ik de twee boeken die daarna verschenen zijn, in Italië en Frankrijk laten afspelen en zijn mijn boeken in de USA blijven verschijnen. Mijn tiende roman komt volgend jaar uit en die zal zich afspelen in Zuid-Afrika.
 

Heb je de plaatsen en landen waar je over schrijft ook bezocht?

Ik zou niet over een plaats kunnen schrijven als ik die niet kende en begreep. Ik schrijf over culturen waarvan ik het gevoel heb dat ik ze goed ken. Ik ben naar India geweest en ik vond dat echt geweldig, maar op dit moment weet ik niet of ik het land goed genoeg ken om er al overtuigend over te schrijven. Ik moet er eerst meer tijd doorbrengen en meer onderzoek aan wijden. Ik heb het geluk dat ik veel tijd in Frankrijk en Italië heb doorgebracht als kind en dat ik de talen spreek (Italiaans iets beter dan mijn matige Frans). En omdat ik zoveel tijd in Argentinië heb doorgebracht waar de mensen een mengelmoesje zijn van Franse, Italiaanse en Spaanse invloeden, heb ik het gevoel dat ik hen goed ken.
 

Ik las ergens dat je vriendinnen bent met ‘onze’ prinses Maxima. Vertel…

Maxima is inderdaad een oude vriendin van mij. Ik heb haar leren kennen toen ik als negentienjarige in Argentinië woonde en we hebben altijd contact gehouden. Ik voelde me enorm vereerd dat ik op haar bruiloft mocht komen, die echt geweldig was. Ik had alleen gewild dat ze een Engelse prins getrouwd had…
 

Het palazzo waarin je roman zich grotendeels afspeelt, bestaat dat echt?

Incantellaria is geen echt bestaande plaats. Ik heb de naam zelf bedacht en die is afgeleid van het woord incanto, wat charmant betekent en van Pantellaria, wat een klein rotsachtig eilandje is in het zuiden van Italië. Ik heb bedacht dat het aan de Amalfi kust ligt, in de buurt van Sorrento. Het palazzo zelf had ik al bedacht voor mijn eerdere roman Valentina’s laatste reis.

Luca, de hoofdpersoon uit In de schaduw van het palazzo heeft ontslag genomen van zijn hectische baan en realiseert zich daardoor dat er veel meer in het leven is dan werk en geld. In dit boek lijkt de boodschap door te schemeren dat mensen hun leven regelmatig moeten evalueren en moeten bekijken of ze wel alles eruit halen wat er in zit. Is dit iets waarvan je vindt dat iedereen dat moet doen?

Ik houd er niet van om in mijn boeken te preken, ik stop in elk verhaal bepaalde dingen waarover lezers kunnen nadenken als ze dat willen. Ik stel mezelf constant de grote vragen en observeer de mensen om me heen. Als het leven helemaal gestript wordt tot het minimaal nodige, dan blijft alleen de liefde over. Soms moet er iets verschrikkelijks gebeuren voor we wakker worden en dit realiseren. We worden verleid door de glamour van de materiële wereld en vergeten maar al te vaak de echt belangrijke zaken. Luca realiseert zich dat hij zijn hele leven geld heeft verdiend ten koste van zijn familieleven. Uiteindelijk kiest hij voor een simpeler leven met de vrouw van wie hij houdt, in aanwezigheid van de prachtige natuur waar hij de sinaasappelbloesem kan ruiken en de vogels hoort … dit is ook waar ik het gelukkigste ben.

Ik denk dat als je mijn boeken echt terug gaat brengen tot de onderliggende basis, er alleen liefde overblijft en naar mijn idee is er niets in het leven dat belangrijker is dan dat voor ons geluk.
 

Wanneer en waarom ben je begonnen met schrijven?

Schrijven is onderdeel van wie ik ben. Ik heb het altijd gedaan en ik heb altijd een dagboek bijgehouden. Ik had nooit gedacht dat ik een gepubliceerd auteur zou worden, maar ik wist wel altijd dat ik mijn hele leven zou schrijven, al was het maar voor mezelf. Ik kan me niet voorstellen dat ik niet zou schrijven.
 

Je man is ook schrijver, hoe gaat het er thuis aan toe?

Ik schrijf in mijn eigen kantoor op de bovenverdieping van ons huis. Deze kamer heeft crème kleuren en een grote boekenkast aan de muur waar al mijn boeken in hun verschillende vertalingen in staan. Ik heb een groot glazen bureau en uitzicht op de tuinen. Het is er erg bladerrijk. Ik steek geurkaarsen aan en zet muziek op. Mijn kantoor is mijn heiligdom en ik houd echt van deze plek.

Mijn man schrijft beneden. Ik breng om acht uur de kinderen naar school en zit om negen uur achter mijn bureau. Ik schrijf tot drie uur, dan haal ik de kinderen weer op. Ik schrijf overigens niet elke dag, ik neem ook regelmatig lange lunchpauzes met vrienden. Ik heb de discipline om dit te blijven doen omdat ik echt houd van wat ik doe en ik kan regelmatig niet wachten tot ik weer achter mijn computer zit. Ik heb ook nooit last van writersblock, maar ik ben wel eens moe door alle drukte in mijn leven en ik kan echt niet schrijven als ik moe ben.
 

Je schrijfstijl is behoorlijk gedetailleerd. Waarom schrijf je op deze manier? Is dat een schrijfstijl die je zelf ook graag leest?

Ik ben een sensualist. Ik houd ervan om een plaats zo zintuiglijk te beschrijven dat mijn lezers het gevoel hebben dat ze daar echt zijn. En ja, ik houd zelf ook echt van sensueel geschreven boeken. De Schaduw van de wind bijvoorbeeld is geweldig gotisch en evocatief geschreven. Ik word graag helemaal meegesleurd door een boek.
 

Wat lees je zelf?

Ik houd enorm van lezen, maar door ons drukke gezin en het schrijven van mijn eigen boeken blijft er weinig tijd over. Ik lees vooral klassiekers om mijn eigen schrijfwerk hierdoor te laten inspireren. Namen als: Austen, Du Maurier, Dumas, Maupassant en Garcia Marquez. Maar ik houd ook van Fannie Flagg, Mary Wesley, Joanne Harris en Rose Tremain.
 

Ben je al aan een nieuw boek begonnen?

Mijn tiende roman The Affair komt in maart volgend jaar uit en ik heb al weer een idee voor het boek daarna. Het gaat over een kunstenaar die woont in Cornwall en Toscane. Ik heb er al echt zin in, maar ik ga deze zomer eerst een schrijfplan maken en pas in september met het schrijven zelf beginnen.
 

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Zo lang er mensen op deze aardbol zijn, zullen er ook verhalen zijn. Dus ik blijf doen wat ik doe; verhalen vertellen. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit iets anders zal doen.
 

Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Santa Montefiore.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

Terug naar boven