Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews









































































 

 

 


 


 


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Ezzulia interview
Sabine van den Eynden

Door Kim Moelands | Ezzulia.nl


26 juni 2009 | Sabine van den Eynden (1964) is scenarioschrijver en schreef honderden afleveringen voor televisieseries als Juliana, Rozengeur & Wodka Lime, Hertenkamp, Onderweg naar morgen, Goudkust en Goede tijden, slechte tijden. Samen met Mariëtte Ciggaar  schreef ze Het boek van Finette en meer recent Gooische vrouwen: hoe het begon met Emile Proper.

Een paar weken geleden verscheen bij uitgeverij Arena haar psychologische thriller Deadline waarin ze Suzy Zomer, jongste verslaggever bij een landelijke ochtendkrant, als hoofdpersoon introduceert. De uitstekende thriller zorgde ervoor dat Vrij Nederland haar meteen bombardeerde tot dé concurrent voor Saskia Noort, Esther Verhoef en Simone van der Vlugt.
 


"De arrogantie van de macht boeit mij mateloos"


Je schrijft zowel scenario’s als boeken. Wat is het grote verschil tussen een scenario schrijven of een boek schrijven?

Een scenario is eigenlijk een instructie voor de mensen op de set. Dat betekent dat je heel goed moet duidelijk maken wat de essentie van het verhaal is en dat alles wat je opschrijft zichtbaar of hoorbaar gemaakt moet kunnen worden. Tegelijk moet je de regisseur de ruimte geven om zijn eigen creativiteit uit te leven in beeld en geluid. Een verfilming van je scenario is altijd een verrassing, er is altijd van alles toegevoegd en veranderd. Soms ben je het daar niet mee eens, en dat moet je accepteren. Zo zit het vak in elkaar. Als je een boek schrijft, moet je helemaal alleen, met de taal en je verhaal de lezer bekoren en meevoeren in de wereld die je schept.
 

Wat vind je het leukste om te doen?

Ik kan niet kiezen wat het leukste is: het grote voordeel van boeken schrijven is dat je behalve een uitgever, niemand nodig hebt en dat niemand zich ermee bemoeit. Dat geeft vrijheid en werpt je op jezelf terug. En je kunt lekker alleen werken.

Bij televisie en film heb je te maken met opdrachtgevers en makers die allemaal aan je lopen te trekken. Het grote gevaar is dat je scenario een consensusstuk wordt waarin al die meningen vertegenwoordigd worden. Dat doet afbreuk aan de originaliteit. Maar misschien is dat wel goed. Want een film of televisieserie moet heel veel mensen bereiken, wil het rendabel zijn. En hoe bereik je de massa? Met clichés toch? Of niet? Het blijft een interessant vraagstuk. Ik probeer altijd zoveel mogelijk “eigenheid” (raar woord eigenlijk) na te streven. Wat ik ook doe.
 

Je eerdere werk zowel qua boeken als scenario’s was een stuk luchtiger dan het verhaal in Deadline waarin corruptie en schimmige personages de boventoon voeren. Waarom heb je ervoor gekozen om een serieuzer thema te nemen voor je nieuwe boek?

Omdat ik van mezelf nogal zwartgallig ben. Ik raakte geïnspireerd door het vermeende netwerk van hooggeplaatste personen dat achter Marc Dutroux zou hebben gestaan. Ze hebben het nooit kunnen bewijzen maar ik bleef erin geloven. Omdat ik een Nederlands verhaal wilde maken, ben ik op zoek gegaan naar een vorm van poldernepotisme die ons allemaal de stuipen op het lijf zou jagen. In Deadline wordt de ‘slapende’ kerncentrale Dodewaard tot leven gewekt door louche figuren die enthousiast worden bijgestaan door hebberige provinciale bestuurders.
 

De Russische maffia is tegenwoordig wel vaker onderwerp van thrillers. Waarom heb jij dit onderwerp gekozen voor Deadline?

Ik zocht een criminele figuur die geloofwaardig zou zijn als wapenhandelaar en tegelijk in de bovenwereld kon opereren. Een Russische “businessman” paste precies in het plaatje en heeft ook een bepaalde charme. Russen zijn Europeanen met een indrukwekkende culturele erfenis. Het zijn beschaafde mensen. Toch?
 

In je boek, maar ook in het echte leven heerst een ‘oude jongens krentenbrood’ circuit waarin mensen in politiek en zakenleven elkaar baantjes etc. toespelen. Is dat iets waar je je aan ergert?

De arrogantie van de macht boeit mij mateloos: mensen die denken dat ze boven de wet staan omdat ze een bepaalde machtspositie hebben verworven. Ze hebben zelf niet eens meer in de gaten dat ze regels overtreden en anderen schade berokkenen. Ze gaan zichzelf zien als superieure wezens, die terecht privileges genieten. Het gaat over de scheidslijn tussen goed en kwaad. Die iedereen wel eens uit het oog verliest trouwens. Als ik door rood rijd, maak ik mezelf ook wijs dat “het wel even kan”.
 

Heb je veel research moeten doen voor Deadline?

Ik heb veel meer research gedaan dan nodig was. Dat komt deels doordat ik het niet allemaal kon gebruiken. Zoals alles wat ik over Dutroux te weten ben gekomen. Maar het wordt vooral veroorzaakt doordat ik researchen zo leuk vind. Ik kan uren dwalen op het internet en me dagen in boeken storten waarvan ik mezelf wijsmaak dat ik ze echt helemaal moet uitlezen. Ik maak me vast niet populair als ik het zeg: maar ik vond het vroeger op school ook al leuk. Meer weten over de Romeinen of de aardlagen in Siberië. Leuk.
 

Welk personage is je favoriet en waarom?

Als een goede moeder zeg ik natuurlijk: ik houd van al mijn kinderen evenveel. Maar Rinus, de halve gare wetenschapper die naast de kerncentrale woont en al dertig jaar elke dag de temperatuur van het water in de Waal meet, is mijn grote favoriet. Hij doet mij denken aan de jaren tachtig, de krakers scene, anarchisme. Het schoppen tegen de maatschappij. Ik was toen een tiener en hoewel ik nauwelijks wist wat “de maatschappij” nu eigenlijk fout deed, voelde ik me erg verwant met die er-tegenaan-schoppers.

Daarbij bezit Rinus een mooie tragiek omdat hij helemaal gesjeesd is na de gloriedagen van het verzet tegen de kerncentrale. Hij is briljant, maar durft niet onder de mensen te komen. Hij zou een belangrijke bijdrage aan de wetenschap kunnen leveren, maar hij kan zich in de moderne, snelle maatschappij met al die handige slimmeriken helemaal niet handhaven. En je kunt ook nog om hem lachen.
 

Hoofdpersonen Suzy en Lucas zouden in mijn ogen heel geschikt zijn als seriepersonages.

Ik had er nog nooit over nagedacht, maar ik denk dat er heel goed een volgend boek over die twee zou kunnen komen. Wat Suzy wil - het kwaad bestrijden door onderzoeksjournalistiek - prikkelt mij enorm. Maar eerst ben ik nog even bezig met een ander boek.

Hoe is het schrijven van een thriller je bevallen en heb je al plannen voor een volgend boek?

Een thriller schrijven is prettig omdat je jezelf verplicht een goede – want spannende- verhaalstructuur te bedenken. Dat zorgt ervoor dat je niet verdwaalt in je eigen boek. Als je een roman gaat schrijven, moet je voor jezelf formuleren hoe je met dit boek de wereld gaat veranderen. Want dat moet toch op zijn minst je doel zijn. Zo ver ben ik nog niet. Ik hou het nog even bij thrillers. Ik schrijf nu samen met Emile Proper een nieuwe thriller. En daar kan ik om begrijpelijk redenen nog niets over zeggen.
 

Hoe ziet jouw dag eruit als je een boek schrijft?

Ik schrijf op kantooruren, op een kantoor, zonder muziek. Ik heb een ontzettende hekel aan ‘s avonds schrijven. Dat doe ik alleen als het echt niet anders kan en dan heb ik het liefst de televisie aan. Waar ik me een beetje voor schaam. ’s Nachts schrijven is uitgesloten.

Ik ben het type dat gaat zitten en begint. De eerste twee uur van de dag zijn het vruchtbaarst. Daarna worstel ik me door het middendeel van de dag met lunch, internet, boodschappen en spreek ik mezelf iedere vijf minuten streng toe. En dan opeens om een uur of drie, komt er een rush en dan moet ik om half zes stoppen om mijn dochter uit de crèche te halen.
 

Lees je zelf ook veel? Zo ja, welke boeken raad je de bezoekers van Ezzulia aan en waarom?

Op dit moment smul ik van de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson. Verder heb ik de laatste jaren erg genoten van Tom Lanoye: Het Goddelijke Monster; Shalimar The Clown van Salman Rushdie; Winter in Madrid van C.J. Sansom. En ik kom steeds weer terug op twee autobiografische romans over Auschwitz: Onbepaald door het lot van Imre Kertesz en Is dit een mens van Primo Levi. De mannen weten als tiener (Kertesz) en jonge man (Levi) het kamp te overleven en schrijven daar wonderschoon over.

 

Foto's: Christien Jaspars
 


Deadline
Auteur: Sabine van den Eynden
Uitgeverij Arena
ISBN: 978 90 8990 007 4
Paperback
Prijs: 18,95

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Suzy Zomer, jongste verslaggever bij een landelijke ochtendkrant, is vastbesloten de beste journalist van Nederland te worden. Ze zou daarbij veel kunnen leren van haar door de wol geverfde collega Lucas, maar hij is een cynische einzelgänger die niet zit te wachten op de mening van een groentje in het vak. Als ze bij toeval op een onfrisse buitenlandse financiële constructie stuiten, worden ze gedwongen samen te werken. Suzy, die Lucas tegen haar zin steeds aantrekkelijker gaat vinden, komt er al gauw achter dat zijn motivatie om de zaak te onderzoeken niet puur journalistiek is...

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over het interview met - en de boeken van -  Sabine van den Eynden.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven