Ezzulia Interview:
Rudi Dekkers
Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
11 september 2008 | Het is vandaag al weer 7 jaar geleden dat Amerika werd belaagd door een aantal terroristische aanslagen die voorgoed het leven in de hele wereld zou veranderen. Vooral het beeld van de twee vliegtuigen die de twee torens van het WTC in New York invlogen, is er één dat niemand meer zou vergeten. Meer dan 3000 slachtoffers vonden de dood die dag. Op 12 september 2001 kreeg Rudi Dekkers, eigenaar van Huffman Aviation International, het nieuws dat de twee terroristen, Mohammed Atta en Marwan Al Shehhi, de twee gekaapte Boeings in de twee torens hadden gevlogen. Twee mannen die hun brevet hadden gehaald op zijn vliegschool. Vanaf dat moment zou zijn leven, dat van zijn gezin en van zijn werknemers drastisch veranderen. Zijn zakelijke successen werden in één klap weggevaagd en uiteindelijk zou het hem zelfs zijn huwelijk kosten. Banken en zakenpartners lieten hem in de steek en journalisten belaagden hem met talloze vragen, maar ook veelal onterechte beschuldigingen. En hoewel Dekkers werd geruïneerd en zijn imago moedwillig schade werd aangedaan, vocht hij terug en gaf hij, ondanks keer op keer een nieuwe tegenslag, niet op.
In zijn boek De Vliegende Hollander vertelt Dekkers over zijn leven, zijn relatie met Mohammed Atta en Marwan Al Shehhi, maar ook over de intense media-aandacht en de politieke hetze die zich tegen hem ontspon.
"Openheid is een vorm van kracht"
Welk doel had je voor ogen toen je dit boek schreef?
Door 9/11 was mijn toekomst met de
vliegtuigschool afgelopen. Natuurlijk heb ik het nog lange tijd geprobeerd, maar
het werd meer en meer duidelijk dat het niet meer mogelijk was voor mij om mij
als vliegschooleigenaar staande te houden. Op dit moment verdien ik mijn geld
met iets wat ik helemaal niet zo leuk vind. Met dit boek hoop ik een nieuwe weg
in te slaan, een nieuw vak als het ware en dus tevens een nieuwe toekomst in
Amerika. Ook wil ik het boek uitgeven in Amerika, inmiddels is het al vertaald
en zal ik het waarschijnlijk in eigen beheer uitgeven. Ik heb geen zin om een
percentage kwijt te raken. Wat mij leuk en interessant lijkt, is om lezingen te
kunnen geven. Met mijn verhaal wil ik ook laten zien dat ik niet kapot te
krijgen ben.
Waarom
heb je ervoor gekozen om je boek eerst in Nederland uit te geven?
Nederland heeft een zeer hoogstaande
literaire status en achtergrond. Voor mij is dit de beste omgeving om alles te
ervaren en ook te leren. Amerika loopt wat dit betreft ver achter. Kwalitatief
is de Nederlandse literatuur eveneens veel beter dan Amerikaanse.
In jouw boek beschrijf je jouw relatie met Wally Hilliard. Na 9/11 beschuldigt hij jou van fraude. Desondanks blijf jij op vriendschappelijke voet met hem staan. Koester je geen wrok jegens hem?
Ik heb veel te danken aan Wally. Hij zorgde voor financiële backing en heeft mij
enorm geholpen om mijn vliegschool op te zetten en te laten groeien. Dat kan en
wil ik niet vergeten. Natuurlijk heeft hij mij later zakelijk geprobeerd schade
te berokkenen, maar ik weet dat ik privé altijd een beroep op hem kan doen.
Op een gegeven moment moest je Florida Airlines (FLAIR) verlaten. Hilliard vraagt je dan om achter de schermen een rol te blijven spelen, iets wat je in het begin ook doet. Er wordt een nieuwe directeur aangesteld, John Gillipsie, een man met een financiële achtergrond en iemand waar jij niet bijzonder warm voor liep. Had je niet meer invloed kunnen uitoefenen om iemand anders voor deze rol aan te trekken?
Tot op zekere hoogte had ik ook invloed op deze benoeming, echter de DOT was,
zoals ik ook in mijn boek beschrijf, ongenadig en buiten dat ze mij dwongen om
mijn aandelenpakket in te leveren, zorgden zij er ook voor dat ik mij niet meer
in het gebouw van FLAIR mocht vertonen. Tot op de dag van vandaag heb ik het hoe
en waarom nooit kunnen begrijpen. Er had geen inspraakprocedure plaatsgevonden,
ook was er geen enkele gerechtelijke uitspraak met betrekking tot Huffman of
Florida Airlines en een strafblad had ik ook niet. Desondanks was ik
overgeleverd aan deze oppermachtige organisatie en kon ik niets anders doen dan
het veld ruimen.
In het boek kom je vrij koel en afstandelijk over, maar als je tussen de regels leest, wordt duidelijk dat de man Rudi Dekkers geen kouwe kikker is. Toch lijkt dat het beeld te zijn dat je aan de buitenwereld laat zien. Hoe kijk jij hier zelf tegenaan?
Zakelijk gezien neem ik altijd afstand van mijn emoties. Ik ben ervan overtuigd
dat ik door emoties beslissingen neem die vaak irrationeel en onlogisch blijken
te zijn. Privé is dit absoluut niet het geval. Thuis ben ik allesbehalve
afstandelijk en zelfs zeer emotioneel. Bij mij geldt de 80/20-procentregel. Op
mijn werk ben ik 80% zakelijk en 20% emotioneel, privé is dit precies andersom.
Maar natuurlijk raken bepaalde gebeurtenissen mij, ik kies er alleen voor om
emoties niet de overhand te laten nemen.
Praat je met anderen over je problemen, of hou je deze over het algemeen voor jezelf?
Toen ik jong was had ik de neiging om teveel met anderen over mijn problemen te praten. Zeker in de periode van mijn eerste huwelijk met Lia. Hierdoor verloor ik vrienden, maar ook merkte ik dat mensen zich hierbij zeer ongemakkelijk voelde, alsof ze een positie moesten innemen. Ik leerde al snel dat ik dat dus beter niet meer kon doen. Je leert van dat soort dingen.
Je hebt verschillende stappen in je carrière gemaakt, meestal vrij snel. Dit kan volgens sommigen impulsief overkomen, maar is dit ook zo?
Mensen denken vaak dat ik impulsief ben, maar
dat is niet zo. Ik kan gewoon heel snel denken en allerlei scenario’s door mijn
hoofd laten gaan. Beslissen is dan niet zo moeilijk, maar impulsief ben ik zeker
niet. Ik weet gewoon heel snel wat wel en wat niet mogelijk is, daarbij ben ik
een doorzetter en geloof ik dat ik in staat ben om alles voor elkaar te krijgen.
Zoals ik ook in mijn boek schrijf: ‘Perception is reality’.
Je bent een zeer openhartig mens, zeker inzake jouw zakelijke beslissingen en de gebeurtenissen rond 9/11 en jouw rol hierin. Waarom heb je voor deze openheid gekozen? Zelfs de FBI gaf je het advies om niet met de pers te praten.
Openheid is een vorm van kracht. Ook hoef je
dan niet steeds te bedenken wat je eerder ook al weer had gezegd. Ik ben vanaf
het begin af aan open geweest over mijn relatie met de twee terroristen en de
rol die mijn vliegschool hierin heeft gespeeld. Zelfs over de zwarte bladzijde
in mijn leven waarbij ik met mijn bedrijf International Computer Product een
zakelijke relatie onderhield met twee andere Nederlanders, praat ik openlijk. Ik
wist op een gegeven moment dat er fraude werd gepleegd en had eruit moeten
stappen. Dit deed ik niet en daarmee heb ik een fout gemaakt en er is niets
beschamends in het toegeven van fouten. Ik heb 6 jaar lang in de zenuwen gelegen
met betrekking tot die fraudezaak. Terugkijkend is dat de voedingsbodem voor
mijn diabetes geweest, de hele situatie met 9/11 heeft de ziekte uiteindelijk
volop tot bloei laten komen. De stress werd mij gewoon teveel.
Je hebt na 9/11 de hele media over je heen gehad. Eén van de meest haatdragende journalisten, als je hem zo mag noemen, was Daniel Hopsicker. Hij heeft met zijn artikelen zeer doelbewust geprobeerd om jou zwart te maken. Uiteindelijk klopten de meeste van zijn beweringen niet. Hoe kijk jij hier nu tegenaan?
Hopsicker is naar mijn mening geen
journalist, maar iemand die zelf een soort van realiteit probeert te creëren
door de feiten te verdraaien of domweg gebeurtenissen te verzinnen. Als je
echter de feiten controleert, kom je er keer op keer achter dat deze niet
kloppen, echter dan is de schade vaak al toegebracht. Hij heeft ooit geprobeerd
om met mij in contact te komen, ik heb hem toen gewaarschuwd om vooral niet in
mijn buurt te komen, ik weet niet of ik mij dan kan inhouden. Ik kan gewoon niet
tegen onrechtvaardigheid. De man is erger dan een roddeljournalist en heeft
doelbewust, willens en wetens onjuiste verhalen, die elkaar overigens telkens
tegenspraken, de wereld in gebracht.
Ondanks alles woon je nog steeds in Amerika. Waarom heb je gekozen om in Amerika te blijven en niet ergens anders je geluk te beproeven?
Mijn tweede huwelijk met Astrid heeft alle
gebeurtenissen die ons overkwamen na 9/11 niet overleefd. Gelukkig hebben we nog
wel een goede relatie, we hebben samen hele mooie momenten gekend. Ik ben
inmiddels zeer gelukkig hertrouwd en mijn vrouw Katia is na een aantal IVF
behandelingen zwanger van onze dochter die in oktober zal worden geboren. Ook
wonen mijn andere kinderen nog steeds in Amerika. Daarbij ben ik niet de persoon
die tegen losse eindjes kan en mijn Amerika-avontuur voelt wel een beetje zo.
Zoals ik al eerder zei wil ik mijn boek ook in Amerika uitgeven. Mij krijgen ze
niet zo snel klein en wegjagen laat ik mij zeker niet.
Wat vind je zelf van je boek?
Eerlijk gezegd heb ik het boek pas gelezen nadat het gedrukt was. Ik kon het gewoon niet aan. Toen ik het uiteindelijk las kreeg ik kippenvel, opeens kwam het wel weer heel dichtbij.
Wat
zijn je plannen voor de toekomst?
Mijn boek De Vliegende Hollander is inmiddels in het Engels vertaald en dit zal dus binnenkort in Amerika worden uitgegeven. Verder ben ik bezig aan een boek over Wally Hilliard.
Als ik afscheid neem van Rudi, kan ik niet anders dan bewondering hebben voor zijn positieve en energieke doorzettingsvermogen. Dekkers mag dan het ongewilde slachtoffer zijn geworden van in de eerste plaats fanatieke terroristen die zijn vliegschool Florida Airlines hebben misbruikt voor hun persoonlijke Jihad en in de tweede plaats de Amerikaanse politici, die elke afleiding konden gebruiken om hun eigen verantwoordelijkheden te ontlopen, hij heeft allesbehalve een slachtofferrol aangenomen. De man die ik heb gesproken is vol van ideeën, levenslust en hoop voor de toekomst en in geen enkel opzicht een kouwe kikker. In zijn boek vertelt hij zijn verhaal, maar belangrijker dan dat, in zijn boek laat Dekkers zien dat hij zich niet zomaar gewonnen geeft. Ondanks zijn lange verblijf in Amerika, blijft hij boven alles een echte Nederlander, koppig, besluitvaardig en vol van levenslust.
De Vliegende Hollander
Auteur: Rudi Dekkers
Uitgeverij Forum
ISBN 978 90 225 5067 0
Paperback
Prijs: € 18,95
Begin 2001 bezat Rudi Dekkers twee
vliegscholen en was hij bezig met het oprichten van een
vliegtuigmaatschappij in Florida. Vliegen was zijn grote passie.
He was living the good
life. Dat veranderde drastisch
op 11 september. Mohammed Atta en Marwan Al Shehhi, de piloten die met
gekaapte Boeings het WTC in vlogen, hadden hun brevetten namelijk
gehaald op zijn vliegschool... In de commotie die volgde verloor Rudi
Dekkers alles. Klanten liepen weg en bleven weg. De media en de politiek
tastten zijn imago aan. Banken, zakenpartners en zelfs zijn vrouw lieten
hem in de steek. In De vliegende Hollander vertelt Rudi over zijn jeugd
in Nederland, zijn eerste banen en liefdes, waarom hij uiteindelijk in
Florida terechtkwam, en hoe 9/11 zijn leven op zijn kop zette. Rudi
Dekkers vertelt ook openhartig over zijn kennismaking met Atta en Al
Shehhi, over hun gedrag en vaardigheden, en legt ook uit hoe de
machtigste natie ter wereld op de knieën werd gedwongen door twintig
jonge moslims op sportschoenen.
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over dit boek van Rudi Dekkers.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.