Ezzulia interview
Ruben van Dijk
Door Remko Meddeler | Ezzulia.nl
19 januari 2010 | Angstaanjagende toekomstbeelden van het milieu kwamen tot op heden vooral van buiten Nederland. Al Gore ‘bewees’ in An Inconvenient Truth dat delen van Europa onder water komen te staan. Frank Schätzing vertelde in De zwerm hoe het leven in zee woest naar dat op aarde terugslaat. En wijlen Michael Crichton maakte in Staat van angst duidelijk dat menig milieubeweging om financiële redenen meehelpt aan het verder om zeep helpen van onze planeet.
Ruben van Dijk, het pseudoniem van Thomas van Slobbe (1957), doet namens Nederland een duit in het zakje met zijn tweede thriller Graan, waarin een wereldwijde voedselcrisis ontstaat na het ontdooien van een eeuwenoud virus. ‘Dat was schokkend, dat dat ene cruciale, door mij bedachte stukje echt waar bleek te zijn.’
"Alle personages zitten levensecht in mijn hoofd"
Aan de rand van ons land, op een
beboste heuvel vlak bij Nijmegen, bouwden de Duitsers 90 jaar geleden huis
Wylerberg. Het monumentale pand - slechts via een steil, kronkelend pad
bereikbaar - speelde een cruciale rol in de oorlog en werd na de bevrijding door
de Canadezen aan ons land overgedragen. Op dit relatief nieuwe stukje Nederland
huist tegenwoordig Stichting wAarde, met Thomas van Slobbe/Ruben van Dijk
aan het roer. Zijn ‘frisse denktank binnen de natuur- en milieubeweging’ zet
zich in voor een duurzaam samenspel van mens en milieu. ‘We willen deze relatie
verbeteren door op een authentieke manier ruimte te geven aan de natuurlijke
wildheid van de mens. Het is bewezen dat een kind dat af en toe uit een boom
valt of tijdens het spelen zijn enkel verstuikt, op latere leeftijd minder
ongelukken maakt. Maar omdat we het in Nederland fijn vinden om alles netjes
verzorgd en veilig te maken - bijvoorbeeld door het kappen van de onderste
takken van een fijne klimboom - wordt de mens een soort recht op gevaar
ontnomen.’ De bedenker van het smulbos, tevens initiator van de groene hangplek
en de vlechtheg, pleit voor alles wat de menselijke veerkracht terug kan
brengen. ‘Als je de ophef ziet over ondergesneeuwde treinen, het enkele uren
uitvallen van de stroom of het een dag uit de lucht zijn van Vodafone, moet je
je afvragen hoe we onszelf gaan redden als er echt iets ergs gebeurt.’
Omdat Ruben verslaafd is aan thrillers en dit boekengenre bij uitstek
geschikt vindt om uiting te geven aan ‘de onderstroom van woede, frustratie en
angst in de Nederlandse samenleving’, besloot hij een paar jaar geleden tot het
schrijven van een boek dat uiteindelijk de eerste, zeer goed ontvangen,
Nederlandse ecothriller werd. Het Kyoto-complot (2007) vertelt hoe de
machtige olie-industrie ervoor gezorgd heeft dat de Amerikaanse president het
Kyoto-verdrag niet kon ondertekenen. ‘Omdat ik in die periode zakelijke
contacten had met Amerikanen, en ik die zuiver wilde houden, ben ik anoniem
gebleven. Uitgeverij A.W. Bruna bedacht vervolgens de schrijversnaam Ruben
van Dijk. Die anonimiteit voelde toentertijd soms wat geforceerd aan, maar
was noodzakelijk. Voor Graan had ik op zich best mijn eigen naam kunnen
gebruiken, maar nu het mysterie is verdwenen blijkt het best prettig om wat
kunstmatige afstand te hebben tussen het schrijverschap en de rest van het
dagelijkse leven.’
Schrijven is voor Ruben een absolute must, maar geen onverdeeld genoegen.
‘Soms moet ik een luikje in mijn hoofd openzetten om de woorden te laten
stromen. Dat lucht op. Maar op momenten kan het ook ronduit afschuwelijk zijn.
Er komt zo veel bij kijken! Bob Dylan vergeleek schrijven ooit met het op blote
voeten dansen op lava. Mijn manier van schrijven kun je het best als
“methodwriting” omschrijven, een soort methodacting voor een verhaal op papier.
Alle personages zitten levensecht in mijn hoofd, hebben ruzie met elkaar en met
mij. Ik ga vrijwel letterlijk met ze op pad om te zien hoe ze in bepaalde
situaties reageren. Dat is intensief en kan heel vermoeiend zijn.’ Ruben
vertelt dat het zweet hem letterlijk uitbrak toen hij hoofdpersoon Peter een
smalle steeg in liet rennen waaruit hij niet kon ontsnappen. ‘Uiteindelijk zag
ik geen andere mogelijkheid dan door een ruit heen te springen. Die scène is
precies zo in het boek gekomen.’
Graan
schetst een somber beeld van de zeer nabije toekomst. In 2012 zorgt het smelten
van het poolijs voor het vrijkomen van een oud virus dat wereldwijd het graan
paars kleurt en oneetbaar maakt. Wat geen Nederlander ooit (meer) hoopt mee te
maken, gebeurt toch: binnen enkele weken gaat al het voedsel op de bon. Maar er
is simpelweg niet genoeg om de monden van ons, verwende grootverbruikers, te
vullen. Straatbendes plunderen de pakhuizen, demonstraties tegen de overheid
lopen uit op rellen. Geen dier is meer veilig: van de duiven op de Dam tot de
vissen in de binnenwateren, er wordt volop op ze gejaagd. Het eten van insecten
wordt (eindelijk) populair. Uit pure noodzaak, dat wel. ‘Het ergste is nog dat
dit allemaal echt zo zou kunnen gebeuren. Ik heb enorm veel research gedaan,
veel mensen gesproken, zelf tien dagen niets gegeten, een regenworm geproefd …
Het enige dat ik verzonnen heb, is het vrijkomen van dat virus. Ik werd echt
angstig toen ik tijdens het afronden van het boek een artikel onder ogen kreeg
dat ging over de vondst van een half ontdooide mammoet in Siberië. Het dier had
nog voedsel in zijn bek en is dus zeer plotseling gestorven. Even later stuitte
ik op wetenschappelijk bewijs van een echt uit poolijs vrijgekomen actief virus!
Dat was schokkend, dat dat ene cruciale, door mij bedachte stukje echt waar
bleek te zijn.’
Dat een mislukte graanoogst binnen enkele weken wereldwijd tot problemen kan
leiden, is volgens Ruben van Dijk verre van overdreven: ‘Van individuele
handelaren tot internationaal opererende criminele organisaties, ze zullen allen
proberen er een slaatje uit te slaan. Prijzen van alternatieven voor graan,
zoals soja, zullen enorm stijgen en de wereldeconomie sterk ontwrichten.’
Ruben herhaalt zijn pleidooi voor terugkeer van de natuurlijke veerkracht
van mensen. ‘Dankzij onder meer “urban agriculture”, het verbouwen van voedsel
in de directe omgeving of zelfs de eigen tuin, kun je de zware periode overleven
waarin wetenschappers op zoek zijn naar een virusdoder. Ik wil inbraak echt niet
goedpraten, maar eigenlijk zou iedereen iets moeten hebben van de inventiviteit
en de energie die heerst in straatbendes. Ook dat weet ik uit de praktijk.’
Is het eind van de wereld nabij? ‘Tja, Kopenhagen heeft opnieuw bewezen dat
overheden falen omdat het voor hen vrijwel onmogelijk is om impopulaire
maatregelen te nemen. En van de wetenschap moeten we het ook niet hebben. Voor
elke oplossing bewijst een ander het tegendeel. Het is niet leuk om te zeggen,
maar ik denk dat rigoureuze veranderingen alleen mogelijk zijn als er wereldwijd
iets ernstigs gaat gebeuren. Om op jouw vraag terug te komen: nee, ik denk niet
dat het eind van de wereld nabij is. Een crisis wel. En misschien blijkt dat
uiteindelijk ons geluk.’
Informatie over de ecothrillers
van uitgeverij A.W. Bruna vindt u op
www.ecothrillers.nl.
Alles over Stichting wAarde leest u op
www.waarde.nl.
Kijk
hier voor een eerder interview van Jürgen Joosten met Ruben van Dijk
(2007)
Graan
Auteur: Ruben van Dijk
Uitgeverij AW Bruna
ISBN: 978 90 229 9513 6
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: januari 2010

Wanneer in Amerika, Europa en Azië de graanoogsten massaal en op mysterieuze wijze mislukken, dreigt er wereldwijd een acuut voedseltekort te ontstaan. In Nederland wordt in allerijl een nationaal coördinatieteam gevormd, dat de voedselcrisis in goede banen moet gaan leiden. Er worden in het hele land opslagplaatsen en distributiekantoren ingericht. Alle voedsel gaat op de bon. Nederland lijdt opeens honger.
Peter Vink, een jonge en
ambitieuze politicus, wordt gevraagd woordvoerder te worden van het
crisisteam. Hij ontdekt dat geheime transporten worden overvallen en
pakhuizen worden leeg geroofd. Waar zit het lek? En waarom duurt het zo
lang voordat de wetenschap de oorzaak vindt voor het fatale graanvirus?
Wanneer Peter vervolgens bewijzen in handen krijgt dat een
internationaal misdaadsyndicaat tegen enorme winsten de voedselcrisis
kunstmatig in stand houdt, wordt een van zijn andere teamleden bruut
vermoord. Peter komt terecht in een dodelijk spel van internationale
spionage en contraterrorisme en ontdekt de verbijsterende waarheid
achter de vergiftigde graanoogsten...
Kijk voor meer over Ruben van Dijk op
de
Boekenplank
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Ruben van Dijk.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.


