Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews

 

HET VERDRAG VAN KYOTO

Jarenlang probeerden landen onderling afspraken te maken om het klimaat te beschermen. Steeds mislukte dit, totdat op 16 februari 2005 het Kyoto Protocol werd bekrachtigd. De EU en 35 geïndustrialiseerde landen hebben zich nu verplicht om hun uitstoot van broeikasgassen te beperken. Een eerste bescheiden stap, maar Kyoto zal het klimaat niet redden.

Wat is het Kyoto Protocol?
Het Kyoto Protocol is het enige internationale akkoord met bindende doelen om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Het akkoord is het enige gereedschap voor regeringen om het probleem van klimaatverandering aan te pakken.

Het Protocol verplicht de rijke landen om tussen 2008 en 2012 wereldwijd 5,2 procent minder broeikasgassen uit te stoten ten opzichte van het niveau in 1990. Elk land is verplicht om een individueel doel te halen. Zo moet bijvoorbeeld Japan de uitstoot van broeikasgassen met 6 procent en de EU met 8 procent reduceren.

Binnen Europa heeft Nederland een individuele doelstelling van 6 procent. Sommige zuidelijke landen zoals Spanje en Portugal mogen meer uitstoten dan andere landen, als Duitsland en Engeland. De individuele doelstellingen zijn bepaald op basis van de uitstoot van broeikasgassen in het verleden.

Geboren in 1997
Het Kyoto Protocol ontstond in 1997, maar de nodige cruciale details moesten nog worden ingevuld. Om van kracht te worden moest het Protocol door minimaal 55 landen worden geratificeerd. Tevens moesten de deelnemende landen samen verantwoordelijk zijn voor 55 procent van de wereldwijde kooldioxide-uitstoot. Aan deze randvoorwaarden werd voldaan toen de Russische Federatie eind 2004 toezegde mee te doen. Tot nu toe hebben 129 landen getekend of toegezegd.

De grote afwezige in het Kyoto Protocol is nog steeds de Verenigde Staten. Die maken vooralsnog ook geen aanstalten om mee te werken aan het milieuverdrag. Zeker niet zo lang George Bush jr. daar president is. En dat is opmerkelijk omdat zijn land de grootste CO2-vervuiler ter wereld is.

Flexibele mechanismen
Naast bindende doelen bevat het Kyoto Protocol ook de nodige handelsmechanismen. Nu het Protocol van kracht is, zijn de officiële voorbereidingen begonnen voor een wereldwijde CO2-emissiemarkt in 2008. Daarnaast zijn er zogeheten flexibele mechanismen, de Clean Development Mechanism (CDM) en Joint Implementation (JI). Deze bieden een uitweg wanneer de reductie van de uitstoot in eigen land niet helemaal lukt.

Landen moeten in eerste instantie de uitstoot in eigen land aanpakken, maar omdat landen geen maatregelen willen nemen waar hun industrie last van heeft, is de praktijk anders. Zo reduceren Nederland en de EU 50 procent van de uitstoot in eigen huis en de rest in het buitenland.

In de flexibele mechanismen kunnen de landen, die zich hebben verbonden aan het Kyoto Protocol, samenwerken om hun doelstelling te bereiken. Zo geeft het Clean Development Mechanisme (CDM) punten aan rijke landen die ‘schone’ projecten in armere landen financieren. Deze projecten moeten wel eerst worden goedgekeurd door de CDM-directieraad.

Het Joint Implementation (JI)-mechanisme laat geïndustrialiseerde landen projecten financieren in andere geïndustrialiseerde landen. Onder speciale omstandigheden kan de vermindering van gasuitstoot in die projecten ook op de rekening komen van de landen die ze financieren. Theoretisch gezien is JI een economisch efficiënt middel om via een andere weg dezelfde totale reductie op broeikasgas te bereiken.

BRON: GREENPEACE NEDERLAND









 

 


 

 

 


 


 


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.


Ezzulia Interview:
Ruben van
Dijk

Door: Jürgen Joosten


16 december 2007 | Een paar weken geleden verscheen bij uitgeverij A.W. Bruna Het Kyoto-complot, een razend spannende en zeer actuele eco-thriller van eigen bodem, geschreven door Ruben van Dijk. Volgens Ruben van Dijk, die onder een pseudoniem werkt en afkomstig is uit de wereld van politiek en milieu, is het Nederlandse klimaatbeleid veel te naïef. ‘Er wordt consequent de indruk gewekt dat alles goed komt als iedereen vrijwillig een steentje bijdraagt. Dat is een te eenzijdige benadering die, aantoonbaar, niet in overeenstemming met de feiten is. We kunnen onze ogen niet langer sluiten voor de andere kant van het klimaatprobleem, oftewel voor politieke en economische obstructie door tegenstanders van klimaatbeleid’, aldus de auteur.

Jürgen Joosten (in het dagelijks leven Adviseur Veiligheid en Milieu) ging namens Ezzulia op zoek naar de auteur en kwam terug met het onderstaande, zéér interessante interview.


"Nederland doet heel naïef over klimaat-verandering"


Uw boek Het Kyoto Complot is geschreven onder het pseudoniem Ruben van Dijk, vanwaar deze keuze?

Net als veel andere schrijvers schrijf ik onder pseudoniem om te voorkomen dat mijn schrijverschap en mijn dagelijkse leven en werk voortdurend in elkaar overlopen. Muzikanten, toneelspelers en redenaars staan regelmatig oog in oog met hun publiek, maar voor schrijvers geldt dat niet. Schrijven doe je voor een groot deel in je eentje, alleen met je gedachten en op afstand van de lezers. Nadeel daarvan is dat je weinig of nooit in direct contact met je publiek staat en dus ook nauwelijks uit de eerste hand hun reacties op je stijl, je plot, dialogen of beschrijvingen kan zien. Maar het heeft ook voordelen: je kunt in alle rust en met optimale concentratie werken. En je kunt voorkomen dat je ieder moment van de dag wordt aangesproken op je boek, met vragen, complimenten of kritiek. Zeker bij een boek als Het Kyoto-complot, dat toch een beladen en omstreden onderwerp als machtswellust en obstructie van klimaatbeleid aansnijdt, heeft dat voordelen. (Cruijff zei het al:“Iedere nadeel heeft zijn voordeel…”)

Mogen we toch een tipje van de sluier weten? Bijvoorbeeld werk, privé, leeftijd? 

Ik ben een Nederlander ben en afkomstig uit de wereld van milieu en politiek. Daarnaast is bekend dat ik het een uitdaging vind om superspannende boeken te schrijven. Het gaat me aan het hart dat we met ons allen het klimaat verzieken en als samenleving simpelweg niet in staat zijn daarmee op te houden.
Dat laatste gaat veel mensen aan het hart. In die zin ben ik niet bijzonder, gewoon één van velen, die ook gewoon de stad in gaat om boodschappen te doen, die af en toe ’s avonds in een café een pilsje pakt.


Hoe bent u tot het boek Het Kyoto-complot gekomen?

Als de zeespiegel stijgt krijgen we daar allemaal, vroeg of laat, mee te maken. Klimaatverandering raakt iedereen en toch weten we zo weinig van de spelletjes achter de schermen van de macht waardoor het klimaat nog steeds veel meer verziekt wordt dan nodig is. Daar wind ik me ontzettend over op: dat anderen mijn leven en mijn leefklimaat bepalen en dat ik door een web van leugens en bedrog niet eens het hoe en waarom kan zien. Als je dan gaat uitzoeken wat voor belangen er allemaal in het spel zijn, wordt het dagelijkse leven opeens een soort thriller. De werkelijkheid is vaak erger dan je in je stoutste dromen voor kan stellen. Dat is griezelig. Hoe ga je daarmee om? Dat zijn vragen waar ik mee worstel en die in Het Kyoto-complot verwerkt zijn.


Het boek is "groot" gebracht als Eco-thriller, toch is er in het boek geen sprake van een milieuramp, vanwaar dan de keuze Eco-thriller? Het boek gaat hoofdzakelijk om het halen van de overeengekomen emissie eisen (Kyoto) en waarom regering Bush zich heeft teruggetrokken.

Geen sprake van een milieuramp? Klimaatverandering is zo ongeveer de grootste milieuramp die je je voor kunt stellen! De verandering gaat tot nu toe vrij geleidelijk en daarom valt die voor veel mensen niet zo op, maar het vormt een bedreiging voor iedereen. Lees de wetenschappelijke rapporten er maar op na. Punt is dat klimaatverandering meer is dan warme of juist natte zomers en een zeespiegel die langzaam stijgt. Meer ook dan goede voornemens om op spaarlampen over te gaan of minder te gaan vliegen, hoe belangrijk dat ook is. Klimaatverandering is geen milieuramp die de mensheid zomaar overkomt. Het is een ramp die we voor een belangrijk deel te danken hebben aan hebzuchtige machthebbers die niets ontziend hun eigen belangen nastreven ten koste van ons allemaal.

 

Vele bedrijven worden in uw boek bij naam genoemd (hoewel OilPa verzonnen is), vreest u geen rechtszaak van een van de bedrijven vanwege uw beschuldigingen?

Het plot van het boek is fictie. OilPa bestaat niet en een aantal dingen die ik in het boek beschrijf zijn niet gebeurd. Maar de feiten over met naam genoemde oliebedrijven kloppen allemaal. Oliebedrijven hebben namelijk écht vele miljoenen dollars geïnvesteerd in een campagne om de Amerikaanse ondertekening van het Kyoto-protocol tegen te houden. Iedereen weet dat het bedrijfsleven in Amerika veel politieke invloed heeft, al was het alleen maar doordat ze fors geld stoppen in de verkiezingscampagnes van presidentskandidaten. Af en toe komen er voorbeelden van op z’n zachtst gezegd uiterst discutabele praktijken naar buiten. En iedereen weet ook dat president Bush regelmatig zijn eigen volk en ons allemaal onwaarheden vertelt. Dat is het allemaal erg verontrustend, zeker als je alles op een rijtje zet, maar is op zich niets nieuws. Daarom (denk ik) geen reden voor een rechtszaak.

Hebt u met uw boek ook nog iets willen bereiken? Denk hierbij aan wijzen op wetgeving, vervuiling van grootmachten, negeren van Kyoto door USA e.d.

Ik wilde zo goed mogelijk een thriller schrijven die leuk is om te lezen, met achtervolgingen en ontsnappingen, met dreiging, angst, vriendschap, verraad en onverwachte wendingen. Een boek zoals ik dat zelf ook graag lees.
Maar het is waar dat Het Kyoto-complot ook een heel serieuze ondertoon heeft. Ik vind dat in Nederland soms wel heel naïef over klimaatverandering gepraat wordt. Zo van: als we allemaal een steentje bijdragen komt het vanzelf wel goed. Hoe belangrijk het ook is dat iedereen zelf doet wat hij of zij kan doen, het is belangrijk dat daarnaast ook de schoften van deze wereld worden aangepakt. En Nederland kan zich ook wel wat harder tegen de Verenigde Staten opstellen zolang deze weigeren mee te werken aan een goed klimaatbeleid. Tenslotte staan onze levens en dat van onze kinderen en kleinkinderen op het spel.

 

Vorig jaar werd in Nijmegen een milieuactivist voor zijn huis neergeschoten heeft u daarom voor Nijmegen gekozen of is dit toeval?

Nijmegen is een stad met een rijke geschiedenis aan maatschappelijke betrokkenheid. Daarnaast een stad met veel mooie plekjes, donkere bossen, smalle straten en dan opeens weer grote pleinen. Tijdens het schrijven heb ik vele dagen en nachten door de stad gedwaald. “Waar zou ik me hier verstoppen als de mensen van Bureau Berendsen achter me aanzaten,” vroeg ik me dan af. “Hoe zou ik vluchten?“  “Waarheen?” Ik ging dan achter bosjes zitten en zag dat een vrouw uit een tuin iets verderop naar me keek. “Wat zou ik nu doen als ik één van de hoofdpersonen was?” Zo is het verhaal stap voor stap tot stand gekomen. Dit alles had geen enkele relatie met de moord op de Nijmeegse activist Louis Seveke.


Uw boek bevat vele feiten en weetjes over emissies, Kyoto, IPPC, achtergrond Bush, Amerika, ontwikkelingswerk, etc. Hebt u hiervoor veel onderzoek moeten doen? Bent u ook op de locaties geweest?

Ik ben twee jaar bezig geweest om het boek te schrijven en heb daarbij hulp gehad van twee onderzoeksassistenten. Van klimaatverandering en klimaatbeleid had ik al vrij veel verstand. Daarnaast moesten de meest vreemde dingen worden uitgezocht. Hoe breek je in in een computer? Hoe groot is de kans dat Nederlandse journalisten echt worden afgeluisterd of gevolgd. Vraag na vraag en steeds weer nieuwe feiten…
Eén van de moeilijkste dingen was om te stoppen. Terwijl het boek al bij de drukker lag, kwamen er nog steeds feiten bovendrijven die ik zo belangrijk vond dat ik het liefst de persen wou stopzetten om ze nog even snel aan het verhaal toe te voegen. Maar het was genoeg. Het Kyoto-complot is geworden zoals ik wilde en meer kun je niet wensen.

Wilt u iets over uw hoofdpersoon vertellen, zit er iets (auto)biografisch in?

Tim is een Nijmeegse student die makkelijk wat geld wil bijverdienen. Zonder dat hij goed beseft wat er gebeurt zit hij opeens verstrikt in een dodelijk spel van chantage en bedrog. Hij kan maar geen overzicht krijgen van wat er nu precies aan de hand is en dat is iets dat, denk ik, voor iedereen wel geldt. De leugens van de macht zijn moeilijk te doorzien, maar vaak wel bepalend voor een groot deel van ons leven. Hij weet niet wat hij moet doen, maar wordt wel tot handelen gedwongen.
Tim, dat ben ik voor een deel zelf, net zo goed als ik mezelf ook herken in Jacqueline, de bange journaliste en zelfs in Jelmer Berendsen, de grootste schoft van iedereen. Als schrijver ontkom je daar niet aan: in ieder personage zit een deel van jezelf. Als thrillerschrijver kom je dus ook alle schaduwkanten van jezelf tegen. Ik vraag me af of er ooit iets is geschreven, door wie dan ook, wat geen enkel autobiografisch element in zich heeft.  (Als één van de andere schrijvers die jullie interviewen het hier niet mee eens is, dan hoor ik dat graag).


Hoe is uw boek ontvangen, wat vindt u van de reacties? Waren er ook verschrikkelijke bij?

Zoals ik in het begin van dit interview al zei, kom ik de meeste lezers helemaal nooit tegen. Echt negatieve, of zelfs verschrikkelijke reacties heb ik (nog) niet gehad. Ik hoor dat veel mensen het boek ‘bloedspannend’ vinden.  De meeste recensies zijn positief. En van kritische kanttekeningen word ik als auteur alleen maar beter. Veel vrienden zeiden dat ze ‘het niet weg konden leggen’ en dat beschouw ik toch wel als een compliment. Het feit ik onder meer ook door het NOS-journaal over het boek geïnterviewd ben (van achteren gefilmd, waardoor ik onherkenbaar in beeld kwam), geeft aan dat lezers ook doorhebben dat het boek niet alleen heel spannend is, maar ook een serieuze waarschuwing bevat.


Wilt u zelf nog iets over uw boek kwijt? Waarom zou men het moeten lezen?

Het Kyoto-complot is een thriller die je beeld op de wereld voorgoed kan veranderen. Dat overkwam mij tijdens het schrijven en overkomt ook veel lezers, althans dat hoor ik van verschillende kanten. Het boek blijft je bij. Als er vervolgens weer iets gebeurt in de wereldpolitiek of met klimaatverandering, komen beelden uit Het Kyoto-complot naar boven. Daarmee behoort het tot het soort boeken dat mij zelf ook het meest aanspreekt: spannend en lekker leesbaar, met ook nog eens veel feiten en ware gebeurtenissen die je een inkijk geven in een wereld waar je normaal weinig van weet.


Leest u zelf ook veel boeken? Waarheen gaat uw interesse en wat zijn uw favorieten (dit kan zowel genre dan wel auteur zijn)?

Ik lees graag thrillers van mensen als Grisham, Ludlum en Le Carré, maar ook meer psychologische thrillers als van Donna Leon. Daarnaast kan ik ook vele uren ronddwalen in wetenschappelijke studies, bijvoorbeeld over klimaatverandering.
Probleem is dat ik moeilijk kan lezen en schrijven tegelijk. Als ik aan een boek bezig ben, lees ik zo min mogelijk, omdat ieder boek me haast automatisch uit mijn eigen stijl wegtrekt. En dan is het altijd een hele klus om weer ‘thuis’ in je eigen boek te komen.

Kunnen we een tweede (volgend) boek van u verwachten? Zo ja waar gaat het over? Wederom een Ecothriller?

Een boek heeft tijd nodig om te groeien vóórdat het geschreven wordt. Een periode waarin de hoofdpersonen van vage ideeën tot geloofwaardige karakters uitgroeien. Waarin ze – in de belevingswereld van de schrijver – de wereld in trekken en van alles meemaken. Elkaar ontmoeten en, gaandeweg, iets van karakter veranderen, soms iets ouder of juist jonger worden. Als het schrijven dan eenmaal begint, vinden die personen hun eigen weg in het verhaal en dat is één van de mooiste dingen die je als schrijver kan zien gebeuren.
Op dit moment ben ik zo aan het ‘broeden’ op een nieuwe thriller. De eerste teksten worden al aarzelend op papier gezet, maar de vaart zit er nog niet echt in. Het wordt weer een ecothriller, dat staat vast, die ons tegelijk een spiegel voorhoudt over hoe we met het milieu omgaan.

 


Het Kyoto-complot
Auteur: Ruben van Dijk
Uitgever: A.W. Bruna
ISBN:
978 90 229 9370 5
Paperback

Prijs: 19,95



Wanneer de Nijmeegse student Tim Peters door een beveiligingsbedrijf wordt gevraagd om informatie over de milieubeweging in zijn woonplaats te verzamelen, ziet hij daar geen kwaad in. Hij moet de identiteit achterhalen van de persoon die vanuit de Rotterdamse haven informatie over de olie-industrie lekt naar een groep radicale milieuactivisten die een aanslag voorbereiden. Maar is dit wel de waarheid? In de Verenigde Staten is president George W. Bush door de internationale olie-industrie onder druk gezet om het Kyoto-verdrag niet te ondertekenen. Via een klokkenluider bij een Rotterdams oliebedrijf is journaliste Jacqueline Bot achter dit schandaal gekomen en de betrokkenheid daarbij van een Nederlands bedrijf, en zij heeft deze informatie doorgespeeld aan… de Nijmeegse milieubeweging. Algauw blijkt dat de machtige olie-industrie bereid is om tot het uiterste te gaan om de zaak geheim te houden. Wanneer de klokkenluider wordt ontmaskerd en om het leven komt bij een auto-ongeluk, slaan Bot en Peters de handen ineen om de ware toedracht boven water te halen. Maar de waarheid over het Kyoto-complot zal zeer explosief blijken te zijn…

 

Bibliografie Ruben van Dijk:
2007: Het Kyoto-complot

 


Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor reacties op dit interview. Of voor een discussie over de boeken van Ruben van Dijk.
 

Kijk hiervoor op ons boekenforum.
 

 

 


 

 

 

Terug naar boven