Jullie hebben er in Vals Profiel voor gekozen om het stalk-verhaal dieper uit te werken. Was het niet interessanter/origineler geweest om wat verder op de misstanden in de hormoonindustrie in te gaan en die verhaallijn verder uit te werken? Waarom hebben jullie daar niet voor gekozen?

Hij: Ja, dat had we ook kunnen doen.
Zij: Was het wel een ander boek geworden.
Hij: Dat wel, ja.
Zij: Een politiek pamflet misschien.
Hij: Getsie! Maar goed, we hebben de nadruk gelegd op de stalker omdat dat het uitgangspunt was.

 

Is een van jullie zelf gestalkt?

Hij: Nee, maar een goede vriendin kwam met het verhaal over de klasgenoot die geen klasgenoot bleek.
Zij: Maar die vermeende klasgenoot zorgde wel dat ze haar vriend de deur wees en haar hele leven overhoop haalde.
Hij: Maar de rest hebben we erbij verzonnen.
Zij: Tenminste, het meeste.

 

Waarom hebben jullie voor een dierenarts als hoofdpersoon gekozen?

Zij: Dat was vooral praktisch van aard. Veel thrillers met vrouwelijke hoofdpersonages lijden eronder dat het hoofdpersonage nogal slachtofferig is. Wij wilden een stoer wijf.
Hij: Bij een vrouw die slachtoffer is van een stalker ligt dat nogal op de loer. Dat ze een slachtoffer wordt.
Zij: Daarom wilde we een stoer beroep voor Mrythe. Ze is – als arts – niet bang voor bloed en door haar no-nonsense-opvoeding op het platteland weet ze van aanpakken. Bovendien maakt haar beroep het aannemelijk dat ze relatief makkelijk handig wordt met internet.
Hij: Intelligente vrouw, handig met techniek en bètawetenschappen.

 

Hebben jullie zelf feeling met de dierenpraktijk?

Zij: Niet speciaal. Ik heb het niet zo op huisdieren. Ben ook allergisch.
Hij: Ik wel, hoor. In mijn fantasie zijn dierenartsen toch een beetje de cowboys van de medische stand. Het is uitgesloten dat je huisarts zelf de scalpel pakt als een patiënt per ongeluk een sok heeft opgegeten, maar een dierenarts draait zijn hand er niet voor om.
Zij: Sorry hoor, maar mensen eten niet per ongeluk een sok op.
Hij: Nee?
Zij: Nee.
Hij: Nou goed, ik had het dus over dierenartsen en waarom die zo stoer zijn: ook als ze een operatie nog nooit hebben uitgevoerd, kunnen ze hem best proberen. Als het niet lukt, is de poes dood. Nou ja, poezen genoeg!
Zij: Zelf ontkennen ze dat, Emile.
Hij: Dat weet ik wel, maar dat is mijn fantasie. In werkelijkheid zijn het ongetwijfeld hele integere, vakbekwame mensen die nooit een risico nemen.

 

Hoe zijn jullie tot de plot voor Vals profiel gekomen? Wat was de voornaamste inspiratiebron?

Zij: Dat verhaal van die vriendin dus, het idee dat je met iemand chat en mailt en dat het niet de persoon is die je denkt dat het is en wat dat met je doet. De eenzaamheid die dat met zich meebrengt, Myrthe schaamde zich kapot omdat ze zich zo heeft laten beetnemen, dus ze durft er met niemand over te praten omdat ze zich zo dom voelt. En dan gaat ze in haar eentje actie ondernemen...
Hij: En dan gaat ze pas echt domme dingen doen.

 

Wie is jullie favoriete karakter en waarom?

Hij: De vader van Myrthe. Geestige man.
Zij: Myrthe, want ze is een dapper soldaatje.

 

Zijn er al plannen voor een nieuw boek?

Zij: Er zijn altijd plannen.
Hij: En ideeën ook. Je hebt alleen tijd nodig om ze uit te werken.
Zij: Ik ben wel bezig met een nieuw boek, maar dat is nog heel pril.
Hij: Ook zijn we nog vrij druk met de promotie. En er moet ook nog wat geld verdiend worden.

 

Gaan jullie nog eens samen schrijven?

Zij: Oh ja, dat lijkt me wel. Samen schrijven is erg praktisch. Je kunt een idee gelijk even bespreken tijdens het eten. Of in bed. Bovendien is het een stuk minder eenzaam als je samen schrijft. Dat is handig. Als je alleen schrijft, ben je je eigen klankbord. Daardoor bestaat de kans dat je een schijnbaar goed idee eerst helemaal gaat uitwerken om dan te ontdekken dat het een verschrikkelijk slecht idee was.
Hij: Terwijl er nu altijd iemand klaar zit om een slecht idee keihard af te knallen.
Zij: En dat is wel zo efficiënt.

 

Hoe werkt dat als jullie samen schrijven? Schrijven jullie om en om een hoofdstuk? Redigeren jullie elkaars werk?

Zij: Je verzint eerst samen het verhaal. Lange wandelingen door het bos of aan het strand zijn daar bijzonder geschikt voor.
Hij: Je kunt niet blijven zemelen over de schoonheid van een vloedlijn. En je komt nog eens ergens.
Zij: Als het verhaal eenmaal staat, werk je het uit. Je deelt het op in stukken en dan is het ieder voor zich.
Hij: Klinkt simpeler dan het is, want tijdens het schrijven verzin je er voortdurend dingen bij. Of merk je dat dingen niet kloppen.
Zij: Dus dan ga je weer aan de wandel om dat te bespreken.
Hij: Van schrijven krijg je zere voeten.
Zij: Dat was toch het adagium van Martin Bril? Die werkte alleen.
Hij: In het begin niet. En hij liep wel veel.
Zij: Enfin.
Hij: Als het verhaal dan eenmaal is uitgewerkt, dan is het tijd om elkaars werk te lezen, bespreken en redigeren.
Zij: Dan kruipt het ook allemaal steeds dichter bij elkaar. Je zit in elkaars zinnen te prutsen, haalt eens wat weg, schrijft een grapje bij en zo wordt het één stijl. Op het laatst weet je niet meer wie wat schreef.
Hij: Een beetje zoals die gitaristen van The Rolling Stones: uiteindelijk kun je niet meer horen wie wat precies gespeeld heeft.

Wat is typisch en herkenbaar een Propertekst en waar herken je een typische Van den Eynden tekst aan?

Hij: Tja. Dat zou bovenstaande weer een beetje ontkrachten.
Zij: Kom, kom, niet dwars doen. Noem eens wat.
Hij: Nou vooruit. De scène waar Myrthe bij haar ouders achter de computer probeert te ontbijten, is misschien typisch iets dat ik geschreven zou kunnen hebben. Al is het maar omdat ik dat ontbijten zelf ook altijd zo'n opgave vind.
Zij: Ik dacht dat je de `anti-geluid´-scène zou noemen.
Hij: Die heb jij toch geschreven?
Zij: Oh ja? Nee! Die heb ik alleen zo beestachtig geredigeerd dat jij je eigen stijl niet meer herkent.
Hij: O.
Zij: heb je nog meer vragen?

 

Hoe komen jullie tot één schrijfstem en is één van jullie dominanter in het geheel dan de ander? Wie drukt meer zijn stempel op het schrijfwerk of gaan jullie in dat opzicht gelijk op?

Zij: Ik ben schijnbaar dominant. En Emile is meer sluipend dominant.
Hij: Vind je dat?
Zij: Dat vind ik. Maar ik geloof niet dat we er last van hebben, hoor. En ik geloof ook dat we gelijk op gaan.
Hij: Dat vind ik dan ook.

 

Hoe lang hebben jullie over Vals Profiel gedaan?

Zij: Euhhh, lang, want we moeten ook nog werken en in periodes dat je bijvoorbeeld maar een dag in de week aan een boek werkt, schiet het niet erg op.

 

Sabine, jouw vorige thriller was een soloboek. Plannen voor een nieuw soloboek of wordt het volgende boek weer een co-productie met Emile?

Zij: Mijn volgende boek is een co-productie met iemand anders. Dat ontstond op een dag. Het idee, bedoel ik en daarna het plan om een boek te schrijven. Maar het lijkt me leuk om weer een boek met Emile te schrijven. En ik schrijf ook vast nog eens een boek helemaal alleen.

 

Zijn er al plannen voor een nieuw boek en zo ja kunnen jullie daar al iets over vertellen?

Zij: Nee, ik durf helemaal niets te vertellen over het volgende boek. Nou één ding wel: het is geen thriller.
Hij: Ik heb nog wel een thriller in de pen zitten. Maar heel anders dan deze. Bloederiger.

 

Hoe voelt het om je boek voor het eerst in de winkels te zien liggen?

Zij: Kicken!
Hij: Ja. Leuk.

 

Hoe zijn de reacties op Vals Profiel tot nu toe?

Zij: Heel goed, mensen die het hebben gelezen vinden het een geestig boek en spannend.
Hij: En ze vinden het leuk dat er zo wordt ingegaan op de techniek, dat blijkt heel spannend te werken. Dat vonden we zelf natuurlijk ook, maar het is prettig als je dat terugkrijgt van je lezers.

 

Waren jullie nerveus voor de reacties? Hou je alles bij (en hoe ga je om met positieve en negatieve kritiek) of negeer je recensies?

Zij: Nerveus waren we niet.
Hij: Spreek voor jezelf.
Zij: Was jij nerveus dan?
Hij: Nee.
Zij: O. Nou en de recensies negeren we natuurlijk niet, het is altijd interessant wat een ander eruit haalt. Feitelijke onjuistheden bijvoorbeeld.
Hij: In het boek?
Zij: Nee, in de recensie. Een recensent had blijkbaar een stukje overgeslagen in alle haast, zelf iets verzonnen en daar negatief commentaar op geleverd.
Hij: Och...
Zij: Ik vind dat verschrikkelijk: het is alsof de recensent zegt: ik vind het ongeloofwaardig dat Anna Karenina halverwege het boek met een raket naar de maan vliegt. Dan zegt Tolstoi terecht: Anna Karenina vliegt helemaal niet naar de maan! Maar ja, dan is de recensie al gepubliceerd.
Hij: Ik zou ons overigens met klem niet met Tolstoi willen vergelijken. Wij schrijven een stuk vlotter. Om maar eens iets te noemen.

 

Wat doen jullie allemaal aan promotie voor Vals Profiel?

Hij: Veel praten. Iedereen die je spreekt, proberen te enthousiasmeren.
Zij: We doen veel online. Dat past bij het boek. Twitteren, Facebooken, interviews, wedstrijdjes en acties.
Hij: Je kunt bijvoorbeeld een gesigneerd exemplaar winnen door je een rare foto van je zelf te uploaden naar de Vals Profiel-fanpage. Dat soort dingen.

  

Foto: Koos Breukel
Met dank aan uitgeverij De Boekerij

Eindredactie: Gerd Boeren

---

 

Kijk hier voor een eerder interview van Kim Moelands met Sabine van den Eynden (2009)

 

---

Vals profiel
Auteurs: Emile Proper & Sabine van den Eynden
Uitgeverij De Boekerij
ISBN: 978 90 225 5470 8
Paperback
Prijs: € 18,95
Verschenen: oktober 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het leven lacht dierenarts Myrthe toe, maar echt gelukkig is ze niet. Op een doodgewone dinsdag ontvangt ze een mailtje van een bijna vergeten klasgenoot, die haar profiel op een netwerksite heeft gevonden. Al snel mailen ze dagelijks en begint het contact verdacht veel op een affaire te lijken – al was het maar omdat haar vriend Boris van niets weet. Maar dan ontpopt de charmante jeugdvriend zich tot een stalker van de ergste soort. Wie is deze Menno eigenlijk? Bestaat hij wel? Om hem te kunnen ontmaskeren, moet Myrthe zich razendsnel ontwikkelen tot internetexpert. En naarmate ze hem dichter nadert, blijkt haar mysterieuze aanbidder steeds maniakaler en gevaarlijker te zijn.

 

---