Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews



Nieuwe recensies op de Ezzulia website:

Karin Brynard:
Moord op Huilwater




Een zinderend boek, een brok actuele politieke geschiedenis in een spannend verhaal


Michael Connelly:
De herziening




Het einde is zelfs voor de ervaren thrillerlezer een echte surprise


Kjell Ola Dahl:
De vrouw in plastic




Kjell Ola Dahl weet hoe hij zijn lezers moet boeien


Johan Theorin:
Steenbloed




Eén ding staat als een paal boven water: Theorin is een meesterlijke verhalenverteller


Robert Goddard:
In het niets




Het hele boek is feitelijk een grote en zeer intrigerende puzzel met een geweldige en gewelddadige ontknoping


Arnaldur Indridason:
Doodskap




Arnaldur Indriðason levert met Doodskap een fraaie ingetogen misdaadroman af die we inmiddels zo goed van hem kennen


Robert Goddard:
Onaangenaam bezoek




Het verhaal zit vol met interessante en goedgevonden vertakkingen en op het eind komt alles op uitmuntende wijze bij elkaar in een verrassend plot


Ben Pastor:
Luna Mendax




Een ongelooflijk mooi en schitterend boek dat een groot publiek en vijf sterren absoluut verdient. Hierbij de sterren, nu nog het publiek!


Preston & Child:
De vloek van het oerwoud




Een thriller van een bijzonder hoog niveau


Lupko Ellen:
Herenboer




Een uitmuntende thriller, geschreven in een heerlijk tempo, met mooie zinnen en prachtige beschrijvingen van het landschap


Wulf Dorn:
Trigger


Als debuut ontstijgt zijn thriller ruimschoots de middelmaat


Hjorth Rosenfeldt:
Wat verborgen is




Degelijk geconstrueerd, vaardig geschreven maar niet echt verrassend of vernieuwend


Lieneke Dijkzeul:
Verloren zoon




De mooist geschreven thriller is die ik in tijden las


Jussi Adler-Olsen:
Noodkreet in de fles

 

Geen doorsnee personages, humorvolle dialogen en voldoende spanning maken van De noodkreet in de fles een zeer geslaagde misdaadroman


Jussi Adler-Olsen:
De vrouw in de kooi

Het duo met de tegendraadse brigadier Mørck en zijn gedreven assistent Assad zijn een aanwinst voor het genre


Lars Kepler:
Contract

Lars Kepler is leuk en aardig om lezen – dat verklaart dan toch nog de drie uitgedeelde sterren - maar absoluut geen hoogvlieger




T. Jefferson Parker:
Bloedgeld




Het gaat te ver om Bloedgeld een slecht boek te noemen, maar het is zeker geen hoogtepunt in de schrijverscarrière van Parker





































































 




















































 

 

 


 

Ezzulia interview
Philip Kerr

Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
 


13 mei 2011 |  Philip Kerr (Edinburgh, Schotland 1956) brak internationaal door met zijn briljante Berlijnse trilogie, bestaande uit Een Berlijnse Kwestie, Het Handwerk van de Beul en Een Duits Requiem. Het bleken zeer goed gedocumenteerde thrillers tegen het decor van het Duitsland van net voor en na de Tweede Wereldoorlog. De hoofdrol in de boeken was weggelegd voor de eigenzinnige privédetective Bernie Gunther. Al snel volgde er ook andere thrillers en schreef Kerr tevens een fantasyserie voor de jeugd. Vijftien jaar na het laatste deel van de Berlijnse trilogie blies Philip Kerr het personage van Bernie Gunther nieuw leven in en schreef hij de bejubelde thrillers De Een van de Ander, Een Stille Vlam en Als De Doden Niet Herrijzen.

In Grijs Verleden is eens te meer een verbazingwekkende hoofdrol neergelegd voor Bernie Gunther. Het is opnieuw een thriller met knappe dialogen, een krachtige verhaallijn en een sterk plot. Kortom, een absolute aanrader.  

 


"Ik ben eigenlijk een soort van Dr. Jekyll en Mr. Hyde"


Wie is Philip Kerr, als schrijver en als mens?

Thuis ben ik veel meer mezelf. Veel van wie ik ben als privépersoon laat ik niet zien als ik mezelf presenteer als auteur. Eigenlijk zie ik mezelf als een soort van Dr. Jekyll en Mr. Hyde. Als ik reis ben ik meer Mr. Hyde en als ik thuis ben en schrijf dan ben ik meer een Dr. Jekyll. Hoewel ik tijdens het schrijven ook wel eens een deel van Hyde naar boven moet laten komen (lacht).

Het verhaal over Dr. Jekyll en Mr. Hyde heeft me altijd gefascineerd, hoewel ik het nooit als een interne menselijke strijd heb gelezen, maar meer als een boek dat gaat over het schrijverschap. Het dualistische waarin je jezelf als auteur begeeft. Je bent meerdere personen tegelijkertijd en tegelijkertijd is geen van die personages degene die je werkelijk bent. Als schrijver kun je doen wat je wilt.

 

Je hebt als schrijver dus een soort van dubbelleven?

Ja, dat klopt. Het hebben van een dubbelleven is trouwens ook een rode draad die doorloopt in mijn familie. Mijn vader kwam er op latere leeftijd achter, hij was inmiddels al ruim in de twintig, dat zijn moeder eigenlijk zijn tante was. Zijn echte moeder, mijn oma, woonde in New York en kon de baby niet houden. Daarom gaf ze de baby aan haar zus die in Edinburgh, Schotland, woonde en zelf geen kinderen had. Toen mijn vader dit ontdekte was hij behoorlijk overstuur. Omdat hij erachter kwam dat zijn moeder niet zijn echte moeder was, hoewel hij geen goede relatie met haar had, maar ook omdat hij eigenlijk een Amerikaan had kunnen zijn. Dr. Jekyll en Mr. Hyde spelen trouwens ook nog een rol in mijn familie. Mijn grootvader, Thomas Brodie, stamt af van de inbreker Deacon Brodie die werd opgehangen wegens zijn wandaden. Overdag was hij een gerespecteerde burger, terwijl hij ’s nachts ging inbreken om onder andere zijn gokverslaving te betalen. Hij heeft een kleerkast gemaakt die in het bezit kwam van de familie van Robert Louise Stevenson. Toen die klein was vertelde zijn oppas hem verhalen over deze duistere man die twee kanten had en die de kleerkast had gemaakt. Dit inspireerde hem om het verhaal van dr. Jekyll en mr. Hyde te schrijven.

 

Wanneer heb je besloten dat je schrijver wilde worden en hoe ging dat in zijn werk?

Dit is een verhaal dat ik nog nooit heb verteld aan een journalist, omdat het best wel erg is, maar toen ik een jaar of negen was kreeg ik les op school in interpunctie. Daar waren toen nog aparte lessen voor. Op een dag had ik mijn punten allemaal als kleine voetballetjes gemaakt en de lerares werd zo boos dat ze mij een klap gaf. Op dat moment kon ik er niets aan doen, maar ik zon uiteraard op wraak. Mijn moeder was zwanger, maar toen ze beviel stierf mijn zusje Fiona al snel na de geboorte. De lerares die had gehoord dat ik een zusje kreeg, vroeg mij hoe het met mijn zusje ging en ik vertelde haar dat ze Fiona heette en dat alles goed ging. Lange tijd vroeg ze mij naar Fiona en ik verzon de prachtigste verhalen tot ze mij op een dag weer vroeg hoe het met haar ging en ik haar aanstaarde en met een ijskoude stem zei: ‘Mijn zusje is dood.’ Ik vergeet nooit de blik van afschuw op het gezicht van mijn lerares. Achteraf gezien is het natuurlijk een afschuwelijk verhaal, maar op dat moment leerde ik de kracht van verhalen vertellen kennen en wist ik dat ik auteur wilde worden.

 

Veel boeken en ook jouw romans zijn inmiddels als e-books te verkrijgen Hoe kijk je tegen e-books aan en de bekende e-readers waarop ze worden gelezen?

Tja, als ik eerlijk ben lees ik toch het liefst een boek gewoon op de ouderwetse manier, gewoon lekker in de hand. Ik heb verschillende boeken op mijn iPad staan, maar als ik eerlijk ben heb ik nog nooit een boek uitgelezen vanaf mijn iPad. Op de een of andere manier voelt het gewoon niet echt en grijp ik toch het liefst naar het boek.

 

Heb je nog andere bezigheden behalve schrijven?

Weinig, omdat het momenteel erg druk is, maar voorheen schilderde ik zo af en toe. Voornamelijk in Cornwell waar ik woon. Mijn werkkamer is behoorlijk ruim en ik heb dus genoeg ruimte om mijn schildersspullen daar te plaatsen. Ik hou van de geur van verf. Op dit moment heb ik absoluut geen tijd om te schilderen. Het schrijven, maar ook de lezingen en reizen geven me weinig gelegenheid. Daarom heb ik de spullen voorlopig maar opgeborgen. Voor later, als ik ooit met pensioen ga (lacht).

 

Maar als je niet meer schildert, hoe ontspan je dan?

Ik heb een Charles Earnes stoel die fantastisch zit. Elke middag ga ik even in die stoel zitten en slaap ik een uurtje. In de zomer ga ik normaal gesproken even in de zon liggen. Ook heb ik thuis een bioscoop.

 

Een thuisbioscoop?

Ja, ik heb een hekel aan normale bioscopen, omdat iedereen daar zijn maaltijden nuttigt en kan me eigenlijk niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst in een publieke bioscoop ben geweest. Maar ik hou van films en krijg ze vanuit Amerika toegezonden. Vandaar dat ik thuis een bioscoop heb, een waar ik in alle rust van de film kan genieten.

 

Je bent ook een tijdlang filmcriticus geweest.

Ja, dat klopt. Ik heb vijf jaar geschreven als filmcriticus voor het ‘New Statesman Magazine’ in Londen. Elke maandag- en dinsdagochtend keek ik allerlei films, waarvan het grootste gedeelte slecht was. Het was raar om op dat tijdstip films te kijken, daar ben ik eigenlijk nooit gewend aan geraakt. Uiteindelijk ben ik gestopt als filmcriticus omdat ik het zat werd om alleen maar negatief te zijn. De meeste films waren gewoon ronduit slecht. Dat was het moment dat ik zelf filmscripts ging schrijven. De enige manier om de film te zien die ik wilde zien, is om deze film zelf te schrijven. Inmiddels schrijf ik al meer dan twintig jaar filmscripts. 

Maar geen van die scripts zijn inmiddels verfilmd.

Ja, dat is inderdaad het geval. In Amerika heb ik het wel geprobeerd, ik ging dan naar een producent en zei dat ik de beste scriptschrijver ben waar hij nog nooit van had gehoord (lacht). Tot op heden heeft dat nog niet geholpen, maar wat niet is kan nog komen. Daarbij zou ik heel graag mijn eigen film willen regisseren. Ik heb al eens een toneelstuk geregisseerd en dat is me bijzonder goed bevallen. Ook het werken met de acteurs beviel me goed, hoewel ze mij waarschijnlijk als een bully hebben ervaren.

 

Waarom ervoeren de acteurs je als bully?

Ik ben een behoorlijke perfectionist en ik ben ook erg ambitieus. Ik verwacht van de acteurs waar ik mee werk dat ze de karakters uitbeelden zoals ik ze heb bedoeld. Als dat niet gebeurde dan deed ik het zelf voor. Veel acteurs hadden daar moeite mee, ze beschouwen zichzelf in veel opzichten als verheven.

 

Op welke manier beïnvloedt het scriptschrijven jouw romanschrijven?

Net als bij het scriptschrijven denk ik bij het schrijven van een roman in beelden. Dit helpt me om het geheel te stroomlijnen. Het creëert de scènes in het verhaal.

 

In Grijs Verleden zijn de dialogen veelvuldig aanwezig.

Inderdaad. Dat is ook iets wat ik vanuit het scriptschrijven heb overgenomen. Ik geloof er heilig in dat een plot dat vanuit een dialoog komt, de beste plot is.

 

Hoe schrijf je jouw romans eigenlijk?

Ik schrijf al mijn boeken, inclusief mijn kinderboeken, met de hand. Ik zeg ook altijd tegen kinderen dat je geen laptop nodig hebt om schrijver te worden. Het is een goedkope hobby. Schotten houden niet van geld uitgeven, dat is waarschijnlijk waarom zoveel Schotten auteurs zijn (lacht). Ik gebruik een notebook en schrijf het verhaal aan de ene kant en dan kan ik aantekeningen maken aan de andere kant. Pas als ik helemaal klaar ben ga ik het verhaal uittypen op mijn computer.

 

Wat doe je met al die notebooks?

Ik bewaar ze. Ze zijn allemaal handgeschreven, met de eerste versies van mijn boeken. Het zijn er inmiddels al een heleboel, vol met aantekeningen, telefoonnummers en zelfs boodschappenlijstjes. Wat ik er mee ga doen weet ik nog niet, misschien verkoop ik ze ooit wel eens aan een of ander literair instituut, wie weet.

 

Als je naar je laatste roman Grijs Verleden kijkt, wat zou je dan achteraf anders hebben gedaan?

Dat is een lastige vraag. Veel mensen zeuren over het toevalligheidgehalte in het boek, maar ik vind dat juist prettig. Het werk van Thomas Hardy zit vol met toevalligheden, maar sommige mensen vinden dat een goed plot moet bestaan zonder toevalligheden. Als ik zelf iets moet noemen dan zou ik waarschijnlijk proberen om het korter te schrijven. Auteurs hebben de neiging om meer en meer te schrijven, Rowling is hier een goed voorbeeld van. Op die manier denken ze meer waarde aan het verhaal te geven, terwijl dat misschien of juist vaak niet zo is. Ik betrap mezelf erop dat ik hier ook op moet letten.

 

Kijk je kritischer naar jezelf en jouw boeken, je hebt er inmiddels al zo’n vierentwintig geschreven?

Ik denk dat ik inderdaad anders naar mezelf ben gaan kijken. Na vierentwintig boeken ben ik meer mindfull geworden.

 

In jouw romans schrijf je over veel verschillende plekken. Bezoek je al die plekken?

Over het algemeen probeer ik naar elke plek te gaan waar ik over schrijf. Het geeft me meer het gevoel dat ik daar ben geweest, waardoor het levendiger op het papier komt. Ik doe als auteur aan method acting en dit helpt me daarbij. Daarom ben ik voor mijn volgende boek ook in Praag geweest.

 

Heb je nog een leuke anekdote over een van de plekken waar je over hebt geschreven?

Een van de dingen die me is bijgebleven is dat ik een keer op verzoek een groep Spaanse journalisten zou rondleiden door Berlijn. Ik zou ze alle plekken laten zien die met betrekking tot Berlijn voorkomen in het boek. Een van de eerste dingen die ze wilden zien was de plek waar Hitlers bunker stond. Uiteraard kun je de bunker (ondergronds) niet in. Deze zit dicht en men zegt dat de Russen het allemaal hebben opgeblazen, maar persoonlijk geloof ik dat niet. In elk geval is er nu een parkeerplaats gebouwd bovenop de plaats waar de bunker ligt of lag en ik wees hen de plek waar ongeveer Hitlers slaapkamer moest hebben gelegen. Op die plek stond een klein, blauw autootje. Onmiddellijk pakten al die journalisten hun camera en gingen ze die blauwe auto fotograferen, wat ik persoonlijk nogal hilarisch vond.  

Grijs Verleden is een kritisch boek. Niet alleen naar de Duitsers, maar evenzeer naar de Amerikanen.

Dat klopt, het is zeker een boek dat kritisch is naar de rol van de Amerikanen, hoewel ik het een vriendelijk anti-Amerikaans boek zou willen noemen. Net na de oorlog deden de Amerikanen het juiste. Ze hielden zich bezig met reconstructie. Uiteraard werd Berlijn opgesplitst, net als Duitsland, maar dat konden ze eigenlijk niet verhinderen. De Russen hadden het grootste deel van Oost-Duitsland bevrijd en daarna bezet. Om een eind aan de oorlog te maken gingen de Amerikanen hiermee akkoord. Winston Churchill dacht hier overigens heel anders over. Hij wilde de oorlog voort laten duren, nu tegen de Russen. Zijn grootste irritatie was dat men de oorlog was begonnen omdat Polen was binnengevallen door de Duitsers en nu, na afloop van de oorlog, bleef Polen bezet onder Russisch dictatorschap.

Pas later, tijdens de koude oorlog, begonnen de Amerikanen een meer twijfelachtige rol te spelen. Ze zien zichzelf als de politieagent van de wereld. Ze geloven dat hun manier van denken het beste is, net zoals de Britten dat geloofden toen zij een wereldmacht waren. De oorlogen in Korea, Vietnam en Afghanistan zijn een voorbeeld van deze manier van denken. Inmiddels zijn de Amerikanen erachter dat het helemaal niet zo leuk is om ‘s werelds politieagent te zijn. Ze komen erachter hoeveel dit kost en dat het helemaal niet wordt gewaardeerd.

 

Waarom voel je jezelf zo aangetrokken tot de Tweede Wereldoorlog?

De periode van de Tweede Wereldoorlog is een belangrijke periode en ook oorlog, omdat het een van de weinige, of misschien wel de enige oorlog is waarin je kon zeggen wie er ‘goed’ en wie er ‘fout’ was. In mijn romans probeer ik het grijze gebied tussen ‘goed’ en ‘kwaad’ te beschrijven. Uiteraard is dit niet mijn persoonlijke mening, dit is hoe mijn karakters het zien.

 

Hoort Bernie Gunther in jouw optiek tot de slechteriken of is hij juist een goedzak?

Hoe dubieus Gunthers acties soms ook mogen zijn, ik denk dat hij een van de goedzakken was. Bernie probeert het juiste te doen in hele moeilijke omstandigheden.

 

Toch is Bernie Gunther veranderd in de loop van de boeken. Hij is harder geworden. Hoe heb je dit zo geloofwaardig mogelijk kunnen maken?

Dat is ook zo. Mensen veranderen door wat ze meemaken en Gunther is daar geen uitzondering op. Hij heeft als het ware een soort van schild om zichzelf heen gebouwd. Het is een overlever. Bij het uitwerken van Bernie’s personage gebruik ik bepaalde mijlpalen in zijn leven. Daar waar het karakter verandert. Tijdens de oorlog zijn er twee mijlpalen die Bernie tekenen en veranderen. Een daarvan vindt plaats in Minsk waar hij deelnam aan de moorden van partizanen. Hij kwam er later echter achter dat een groot deel van deze partizanen oude mensen waren en zelfs kinderen. De tweede mijlpaal voor Bernie vond plaats tijdens de slag om Koningsburg. Hier werd het Duitse leger verslagen door het Russische leger.

 

Dat Gunther moeite had met het doden van onschuldige mensen kwam vaker voor onder de Duitse soldaten en zelfs de SS.

Ja, er waren er meer die problemen hadden met het doden van onschuldige burgers. Het doden van Berlijnse en Duitse Joden is ook niet zonder slag of stoot gegaan. Er waren zeker Duitsers die hier grote moeite mee hadden. Soldaten, maar ook SS-ers stortten mentaal in en werden dan naar huis gezonden of op een andere, minder ingrijpende missie. Himmler heeft ooit zelfs gezegd dat het geen schande was dat sommige soldaten moeite hadden met het doden van Joden, dat toonde namelijk hun menselijkheid. Himmler was een zeer geslepen spreker.

 

Wat kunnen we van het volgende Bernie Gunther boek verwachten?

Het volgende boek gaat Prague Fatale (Engelstalige titel) heten. Het is nog geheim, maar het verhaal speelt zich onder andere af in Praag en voor een groot gedeelte in 1941.

 

Foto's: Natasza Tardio

Eindredactie: Gerd Boeren 

 

Kijk hier voor een eerder interview van Natasza Tardio met Philip Kerr (2008) 

 


Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciële) artikelen. Ook maakt ze deel uit van de hoofdredactie van de boekensite Ezzulia.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 


Grijs verleden
Auteur: Philip Kerr
Oorspronkelijke titel: Field grey
Uitgeverij De Boekerij
Vertaling: Herman van der Ploeg
ISBN: 978 90 225 5846 1
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: april 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'Een man werkt niet voor zijn vijanden, tenzij hij weinig te kiezen heeft.' Aldus Bernie Gunther. Het is 1954 en Bernie is op Cuba, waar hij aan een gevaarlijke klus probeert te ontkomen. Hij chartert een bootje, maar helaas wordt hij opgepikt door de Amerikaanse kustwacht en belandt voor de zoveelste keer in een gevangeniscel. Na uitgebreid verhoor wordt hij naar Berlijn gebracht. Daar krijgt hij de keuze voorgelegd tussen spioneren voor de Franse geheime dienst of veroordeeld worden voor moord.

Zijn nieuwe baan is eenvoudig. Hij moet krijgsgevangenen verwelkomen die naar Duitsland terugkeren, en daarbij uitkijken naar een specifiek persoon: een Franse oorlogsmisdadiger en lid van de Franse SS, die zich heeft uitgegeven voor een Duitse Wehrmacht-officier. De Fransen willen niets liever dan op meedogenloze wijze afrekenen met deze man. Maar intussen dreigt Bernies eigen verleden als krijgsgevangene hem op volkomen onverwachte wijze in te halen.

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van - of dit interview met - Philip Kerr.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven