Ezzulia Interview:
Paul Goeken
Door Eric Herni | Ezzulia.nl
14 april 2008 | Paul Goeken (1962) begon in 1993 een zwemschool en bouwde die later uit met een duikcentrum. Hij emigreerde in 1999 met zijn vrouw en drie kinderen naar Gran Canaria, waar ze een winkel begonnen aan de zuidkust van het eiland. Hier schreef Goeken zijn debuut Hammerhead, later gevolgd door Dodelijke Stijging en Camouflage. In 2004 werd hij de eerste Nederlandse misdaadauteur in vijftien jaar tijd in het fonds van uitgeverij A.W. Bruna en verschenen er nog meer boeken in de serie rond Alfonso Silva en Carmen Marrero.
Onlangs verscheen met De Oversteek de zesde thriller van Paul Goeken.
Eric Herni sprak met de auteur tijdens zijn promotiebezoek eerder dit jaar in
Nederland.
"Nederlandse auteurs staan op het punt internationaal door te breken"
Wie is Paul Goeken?
Een schrijver die al jarenlang zijn best doet een vaste lezerskring op te
bouwen. 45 jaar oud, getrouwd en vader van drie zoons.
Waarom emigreert een succesvolle eigenaar van een duikschool naar Gran Canaria?
Het is altijd onze droom geweest om op een plek te wonen waar de zon 350 dagen
per jaar schijnt.
Is Gran Canaria voor je kinderen een betere plaats om op te groeien dan Nederland?
Vanuit ons oogpunt gezien heeft Gran Canaria alles. Letterlijk het beste klimaat
ter wereld, het is er politiek stabiel en sociaal gezien dik in orde. Het eiland
heeft een aantal uitstekende ziekenhuizen en er wordt betaald voetbal gespeeld.
Voor mijn twee jongste zoons uitermate belangrijk, aangezien zij overtuigd zijn
ooit als voetballer hun brood te kunnen verdienen.
Nooit spijt gehad van je beslissing om met je duikschool te stoppen?
Geen seconde. Zowel mentaal als fysiek werd het voor mij lastig om iedere dag weer die volle honderd procent te geven, zoals het hoort. Dan moet je dus stoppen. Mijn capriolen onder water blijven nu beperkt tot af en toe een funduik.
Foto:
Jürgen Joosten
Hoe komt een voormalige duikinstructeur aan een contract bij A.W. Bruna, de uitgever van Grisham, Clancy en Baldacci?
In de zomer van 2004 werd ik gebeld door mijn huidige uitgever Steven Maat. Hij
wist dat ik een paar dagen in Nederland was en vroeg of ik langs kon komen voor
een gesprek. De ochtend daarop liep ik door de gangen van A.W. Bruna in Utrecht.
Overal posters van Grisham, George, Forsyth, Clancy
en Baldacci. Geloof me, dan word je heel klein. Tijdens ons gesprek keek
ik steeds in de rondte, op zoek naar een verborgen camera. Dit moest wel een
revival van Banana split zijn, dacht ik. Met Paul Goeken als slachtoffer.
Tot mijn verbazing pakte het anders uit. Ik werd de eerste Nederlander bij A.W.
Bruna in 15 jaar. Blijkbaar zijn ze nog tevreden over me, want mijn contract is
verlengd.
Wat doe je – behalve schrijven – nog meer op Gran Canaria? Of kan je leven van je boeken?
Ik schrijf 6 dagen in de week. Die heilige 1500 woorden per dag halen, blijft
een uitdaging. Mijn vrouw heeft een winkel waar ik veel tijd doorbreng. Meestal
zit ik achter in de winkel rustig in een hoekje te schrijven. Tijdens de breaks
een beetje doelloos rondlopen en kletsen met passanten. Dat werkt voor mij
ontspannend.
Je laatste boeken gaan over Alfonso Silva, hoofd van de geheime Spaanse dienst. Maar neemt zijn assistente, Carmen Marrero, niet langzaam maar zeker de hoofdrol over?
Ja en nee. In deze verhaallijnen blijft Silva de rode draad. Wel is er in de
laatste twee boeken een grotere rol voor Carmen weggelegd.
Blijf je nog lang doorgaan met je vaste personages of ga je ook weer stand-alone thrillers schrijven?
Daar ben ik nog niet uit.
De Oversteek is je eerste boek zonder duikscènes. Toeval of een keuze?
Er was geen sprake van toeval of keuze. Dit verhaal leent zich niet voor
duikscènes. Dan mag je het niet forceren, omdat je met je specialisme
bijvoorbeeld een boost aan het geheel wilt geven.
Je stopt steeds redelijk wat politiek in je verhalen. Neemt dat niet de vaart uit je verhalen?
Dat is niet te hopen. Politiek is een essentieel onderdeel van ons leven. Bijna alles wat wij doen en laten wordt door de politiek beïnvloed. Daarom probeer ik in mijn boeken te belichten hoe bepaalde ontwikkelingen hun oorsprong in een politieke beslissing vinden. Op een vlotte manier, want zelf val ik geheid in slaap tijdens een politiek debat.
Foto: Annemie Bakker
De Oversteek gaat over Afrikaanse bootvluchtelingen die de Canarische Eilanden overspoelen. In hoeverre zijn de inwoners van Gran Canaria hiervan op de hoogte?
Zij zijn volledig op de hoogte. Beeld je dit plaatje eens in; een Canarisch gezin zit op een zondagmiddag vrolijk op het strand. De onvermijdelijke parasol en koelbox bij de hand. Lang leve de lol. Dan verschijnt er aan de horizon een langwerpig silhouet. Het wijkt sterk af van de charterschepen en plezierboten. De praam komt dichterbij. Inmiddels is er een patrouilleboot van de Guardia Civil langszij gekomen. Vanaf het strand kun je door een verrekijker de desolate, donkere gezichten zien. Het gros van de vluchtelingen is uitgedroogd. In sommige gevallen zijn er mensen gedurende de tocht aan de ontberingen bezweken. Die lijken liggen in het middenstuk van de boot.
Ja, dat is nog eens een middagje vol vertier….
Wat merk je zelf in je dagelijkse leven van deze problematiek?
Als je ergens rechtstreeks mee wordt geconfronteerd, is het een hot item. Op de Canarische eilanden staat het vluchtelingenprobleem in de urgentie topdrie. De lokale media besteedt er veel aandacht aan. Het is geconcentreerd, aangezien de vluchtelingen soms letterlijk in iemands achtertuin aanspoelen. Vreselijke taferelen, waarvan de televisieploegen soms live melding maken.
In Nederland houden wij ons veelal bezig met mondiale zaken en problemen. Het
Afrikaanse bootvluchtelingen probleem is slechts een stipje smart op een
wereldkaart vol ellende. Toch moeten wij deze ontwikkelingen niet onderschatten.
Spanje verzet veel werk, zowel qua opvangcentra als voor en op de kusten van
West – Afrika. Het is echter een EU land en op het moment dat de stroom
vluchtelingen werkelijk op gang komt, kan men ineens voor het blok staan. Dan
zitten ze gewoonweg vol en moeten EU partners bijspringen. Ook Nederland. Dit is
dus de kern van De Oversteek.
Heb je voor De Oversteek veel research moeten doen?
Aan ieder boek zit research verbonden. Voor De Oversteek kwam voor de eerste
maal emotie om de hoek kijken. Je spreekt met journalisten, specialisten en ziet
met je eigen ogen sommige personages van je boek. Dat is een vreemde
gewaarwording. Gedurende het schrijfproces heb ik mezelf steeds voorgehouden dat
De Oversteek een actiethriller is. Geen politiek statement of
tranentrekker.
Je laatste drie boeken hebben mooie, zeer herkenbare omslagen. Ben jij daarbij betrokken?
Ik krijg het eindvoorstel te zien. De mensen die deze omslagen ontwerpen zijn
professionals. Terwijl ik mijn hersens breek over het verhaal, zijn zij enkel
bezig met de cover. Die van De Oversteek heeft ze heel wat denkwerk
gekost. Prachtig resultaat.
Welke auteurs zie jij als je voorbeeld? En wat lees je zelf graag?
Ik heb geen voorbeelden in mijn vak. De kans bestaat dat je dan, onbewust wellicht, die stijl gaat overnemen. Een beangstigende gedachte.
De schrijvers die ik graag lees zijn Hiaasen, Forsyth en Dick
Francis. Maar niet te vaak, want tijdens het lezen van hun boeken raak ik
steeds weer doordrongen van mijn eigen tekortkomingen.
Hoe blijf je op Gran Canaria op de hoogte van het werk van je collega’s? Of hou jij je daar niet mee bezig?
Omdat wij 3200 kilometer van Nederland vandaan wonen, lees ik weinig boeken van
collega’s. Wel is er regelmatig contact. Het merendeel van deze gesprekken loopt
online via
www.ezzulia.nl. In mijn ogen een unieke verzamelplaats van lezers en personen die op de één of
andere manier in ‘het wereldje’ werkzaam zijn. Met leesfanaten van alle genres, topscenaristen Simon de Waal en Alex van Galen,
recensent Peter Kuijt, auteurs Simone van der Vlugt, Loes den
Hollander, Marelle Boersma, Charles den Tex en al die anderen
die ik nu vergeet. Een fantastische site die ik iedereen altijd van harte aanbeveel.
Wat is jouw mening over het huidige niveau van de Nederlandse misdaadromans?
Het zou zomaar kunnen dat een handvol Nederlandse auteurs op het punt staat internationaal door te breken. Mede vanwege de enorme aanwas van nieuwe auteurs, wordt de lat in ieder geval elk jaar hoger gelegd. Na de hausse rond de Scandinavische schrijvers is het wellicht de beurt aan de Nederlanders.
Begin dit jaar was je in Nederland
op een duikbeurs en bleek Pieter van Vollenhoven (ook een fervent duiker) veel
interesse te hebben in De Oversteek. Waar hebben jullie over gesproken?
Pieter van Vollenhoven was oprecht geïnteresseerd in het onderwerp. Na enkele
gerichte vragen had hij meteen door waar het verhaal werkelijk om draaide; wat
gebeurt er wanneer per dag geen drie, maar zestig zogenaamde ‘cayuco’s’ op
Europees grondgebied landen? Waar laten we al die mensen, om maar te zwijgen
over de logistieke kant en definitieve opvang. Want dit laatste is een heus
item; als iemand geen papieren heeft, kun je hem of haar niet zomaar terugsturen
naar een willekeurig land. Naast de humanitaire plicht is de EU wettelijk
genoodzaakt deze mensen dus langdurig op te vangen. Hoe houden we deze continue
toestroom in de hand als ook nog eens blijkt dat de massa wordt aangestuurd door
een criminele, Afrikaanse organisatie die half Europa wil annexeren?
Klopt het dat hij ook je emailadres wilde hebben? En heb je al een reactie van hem gehad?
Dat klopt inderdaad. Hij vroeg om mijn emailadres, zodat hij in het geval van
een meningsverschil de discussie aan kon gaan. Tot nu toe heb ik niets van hem
vernomen. Hoewel hij uitermate sympathiek overkwam, hoop ik dat deze situatie zo
blijft. In dit geval is geen nieuws, goed nieuws…
Werk je alweer aan een volgend boek en kan je daar al iets over vertellen?
Ik ben altijd aan het werk. Terwijl de mensen De Oversteek lezen, zit ik
al in een volgend project. Wat dat precies is, laat ik nog even in het midden.
Welk boek ben je op dit moment zelf aan het lezen? En wat vind je ervan?
De Aanklacht van John Grisham. Ooit heb ik hem in een dolle bui ‘Mister sixty pages’ genoemd. Dit, vanwege zijn fenomenale openingen. Ik zit nu op pagina 70 en wat mij betreft maakt hij die bijnaam meer dan waar.
Bibliografie van Paul Goeken:
2002 :
Hammerhead
2003 :
Dodelijke Stijging
2004 :
Camouflage
2005 :
De Orde
2007 :
Spaanse Furie
2008 : De Oversteek
De Oversteek
Auteur: Paul Goeken
Uitgeverij A.W. Bruna
ISBN 978 90 229 9319 4
Paperback
Prijs 19,95
Voorjaar 2008.
Duizenden Afrikaanse bootvluchtelingen overspoelen dagelijks de Canarische
Eilanden, Madeira, Lampedusa en Malta. Via Spanje trekt een deel van hen door
naar Frankrijk, Duitsland, Nederland en Engeland. Wanneer overal de opvangcentra
verstopt dreigen te raken, stellen de Europese regeringen een crisisteam samen.
Namens Spanje wordt Alfonso Silva gevraagd zitting te nemen. Carmen Marrero,
Silva's rechterhand bij de elite-eenheid Nueve, krijgt intussen de opdracht de
binnenlandse praktijk het hoofd te bieden. In het hele land nemen de bendes
bootvluchtelingen de onderwereld over. En het blijft niet bij Spanje. Algauw
blijkt dat de vluchtelingenstroom vanuit Afrika wordt aangestuurd. Het team van
Nueve staat voor zijn moeilijkste opdracht tot nu toe: de strijd aanbinden met
een onzichtbare vijand, die het Westen in een ijzeren greep houdt.
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Paul Goeken.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.