Ezzulia
interview
Patrick de Bruyn
Door Chrisje Van Hoecke | Ezzulia.nl
24 november 2008 | Het begin van deze maand stond in Antwerpen in het teken van De Boekenbeurs. Veel auteurs kwamen er hun boeken signeren en om te praten met hun lezers. Namens Ezzulia was Chrisje Van Hoecke aanwezig en zij raakte in Antwerpen in gesprek met de Belgische grootmeester Patrick De Bruyn.
De Bruyn was onder andere aanwezig om
zijn nieuwe thriller Passie te promoten, maar tevens vanwege de
herschreven editie van zijn tweede boek Indringer, welke eveneens onlangs
werd uitgebracht.
"We communiceren steeds minder met elkaar"
2008 bracht "Passie" én een volledig herwerkte versie van het in 2000 verschenen "Indringer". Je bent wel erg ijverig geweest. Was het ongenoegen over de eerste versie zo groot dat je er niet meer achter stond?
Indringer was mijn tweede thriller en haalde het eerste jaar al twee uitverkochte drukken (in totaal drieduizend exemplaren). Naarmate mijn volgende romans steeds meer succes kenden, bleef de belangstelling voor een herdruk van Indringer groeien. Mijn uitgever vond nu de tijd gekomen om het boek opnieuw uit te brengen.
Nu hadden we kunnen kiezen voor een 'gewone' herdruk, als curiosum voor de verzamelaars. Maar toen ik het boek herlas – wat ik sinds het schrijfproces niet meer had gedaan - werd ik me er wel van bewust dat er een aantal beginnersfouten in zaten – of laat het me gewoon een gebrek aan metier noemen - en die wilde ik er hoe dan ook uit.
We namen aan dat wie nu Indringer zou kopen waarschijnlijk al later werk van mij had gelezen, en die verwacht uiteraard minstens hetzelfde niveau. En dat niveau kon ik alleen aanbieden door het boek radicaal te bewerken. Mijn uitgever stond helemaal achter dat idee.
Het verhaal op zich vind ik nog altijd erg sterk, en ik sta er ook nog altijd volledig achter. Het is trouwens deels op waar gebeurde feiten gebaseerd die ik van nabij heb meegemaakt, en daar wilde ik niets aan veranderen. Maar een dialoog waarbij 2 personages elkaar uitleggen wat er allemaal mogelijk is met een gsm klinkt vandaag idioot en is gewoon overbodig.
Sommige dialogen zijn ingekort
om de tekst sneller te maken, van sommige stukken is de volgorde omgegooid. De
scène met de indringer in de hotelkamer sleepte volgens mij veel te lang aan.
Als ik mijn lezer in spanning wilde houden moest het korter. Een lezer haakt af
als hij na té veel bladzijden merkt dat hij bij de neus werd genomen.
Het moet best wel een monnikenwerk zijn om een boek volledig te herschrijven. Is dit een andere manier van werken dan wanneer je een eerste versie van een boek herwerkt t.b.v. de publicatie? Had je niet het gevoel dat de lezers van de eerste uitgave over je schouder meelazen?
Vooral in het begin ging het nog moeizaam, omdat ik nog veel te voorzichtig probeerde om de originele tekst alleen maar te redigeren. Dat heb ik na een tijdje opgegeven en ik ben het verhaal gewoon opnieuw vanaf nul gaan schrijven. Precies zoals ik het vandaag zou vertellen. En dat werkte uitstekend.
Ik heb dit intensieve werk – dat
alles bij elkaar toch drie maanden fulltime in beslag nam – aangepakt zoals ik
anders een eerste versie van een roman bewerk. Nee, ik liet de lezers van de
oorspronkelijke uitgave niet over mijn schouder meelezen. Deze nieuwe versie
schreef ik gewoon voor wie nù het verhaal wil leren kennen. Zo is deze
nieuwe uitgave nu voor de drieduizend lezers van de originele tekst in feite een
curiosum geworden.
Aan de essentie van het verhaal werd niet getornd, maar de "ik"-persoon komt nu duidelijker in beeld. De auteur als personage. Ook in "Passie" wordt er vanuit het "ik"-perspectief geschreven. Het doet me een beetje denken aan de intro’s van de oude Hitchcockfilms op zaterdagavond. Jammer genoeg was het moment waarop de meester in beeld kwam voor mij het teken dat ik naar bed moest, maar ik ben nu nog altijd nieuwsgierig naar wat er dan volgde. Is dat een bewust gekozen techniek om de kijker/lezer "in" het verhaal te halen en te binden?
Ja, maar let wel: de "ik"-persoon in Passie is vanuit een heel ander perspectief gekozen. In Passie doet één van de personages zijn verhaal in de "ik"-vorm.
In Indringer is het echt de auteur die spreekt. In de oorspronkelijke versie van Indringer kwam de verteller in "ik"-vorm trouwens pas na zowat een derde van het verhaal in beeld en dat gaf achteraf gezien toch een vreemde indruk. Door die verteller nu helemaal van bij het begin te introduceren krijgt het verhaal een veel soepeler verloop.
In Passie wordt het verhaal verteld door de personages. Ieder van hen vertelt zijn eigen versie van de waarheid. Behalve Amélie hebben ze allemaal moeite met de waarheid. Door één personage in de eerste persoon te laten optreden, wordt het voor de lezer een extra uitdaging om uit te maken of ook hij al dan niet liegt en wat juist zijn rol is in het verhaal.
Het hele boek is dus grotendeels
in dialoogvorm geschreven. Die stijlvorm paste gewoon perfect bij het thema van
het boek: manipuleren en gemanipuleerd worden. En ja, natuurlijk wordt ook de
lezer flink gemanipuleerd.
Het is me wel vaker opgevallen dat vooral in psychologische thrillers naar dat "ik"-perspectief gegrepen wordt. Nicci French doen dat bijna systematisch. Is het een stijlvorm die zich speciaal leent voor dit soort boeken?
Die "ik"-vorm heeft wel een
aantal leuke mogelijkheden maar tegelijk moet je wel opletten voor nogal wat
valkuilen. Je kunt de "ik" psychologisch mooi uitdiepen, maar je moet dan ook
het hele boek álles bekijken door de ogen van die "ik". Je kunt van een ander
personage dan niet meer schrijven "hij was verwonderd". Dat wordt dan "hij leek
verwonderd", want die "ik" kan alleen de buitenkant waarnemen en interpreteren.
De "ik"-vorm heeft zo dus ook nogal wat beperkingen. Het hangt gewoon af van het
verhaal dat je wilt vertellen.
We
hadden het net over die gsm die al een rol speelde in "Indringer", maar het
wordt met de dag meer, he? We laten –bewust en/of onbewust - digitale sporen
achter die wereldwijd kunnen opgepikt worden. En we staan er niet altijd bij
stil dat we het op die manier wel erg gemakkelijk maken voor verwrongen geesten
om ons als slachtoffer uit te kiezen. Je kan iemand als het ware de duvel
aandoen zonder vingerafdrukken na te laten. Het
"dit-kan-ook-jou-overkomen"-gevoel uit jouw thrillers wordt realiteit.
Er komen voortdurend nieuwe communicatiemiddelen bij. En hoe meer middelen, hoe minder we eigenlijk nog echt met elkaar communiceren. Kijk maar naar de vader-dochterrelatie in Passie: die twee hebben eigenlijk nooit echt met elkaar gepraat ondanks alle technische contactmogelijkheden die ze hebben.
Van persoon tot persoon komen we nog nauwelijks tot een gesprek die naam waardig. Maar aan de andere kant weten we nog amper met wie we via de andere communicatiemiddelen informatie uitwisselen. Bij het chatten en msn-en worden intimiteiten uitgewisseld met wildvreemden, terwijl er geen haar op je hoofd aan zou denken om die in een persoonlijk gesprek met iemand te delen.
En het spreekt dat mensen op die manier een gedroomd doelwit worden van weinig gewetensvolle figuren. In mijn volgende boek wil ik dat nog extra uitspitten. Maar dat is alles wat ik daar nu al over kwijt kan. Het zit allemaal nog in het beginstadium, dus ik wil er liever niet te veel over vertellen. Jef Geeraerts heeft eens gezegd: "Spreek nooit over een boek dat nog niet geschreven is, want dat brengt ongeluk" en daar houd ik me graag aan...
Passie
Patrick de Bruyn
Uitgeverij Manteau
ISBN: 978 90 223 2250 5
Paperback
Prijs: € 19,95
Het is laat in de nacht en je haast je naar huis. En plots overkomt het je. Iemand grijpt je bij je arm vast. Je probeert je los te rukken. Maar er is geen ontkomen aan. Hij hijgt. En hij stinkt. En hij houdt iets in zijn hand geklemd. Je hart slaat op hol. En dan?
Misdaad is fascinerend
entertainment. Tot het je zélf overkomt…
Of tot jíj ervan wordt verdacht!
De politie is overtuigd
van je schuld. Terwijl je uitschreeuwt dat je er niets mee te maken
hebt.
Of toch?
Je ként de dader, maar je kunt níéts bewijzen. Integendeel. Alles wat je
zegt wordt tegen jou gebruikt.
Wat dan?
Terugkomen op je verklaringen? Is dat dan niet het overtuigende bewijs
van je schuld?
Of toch niet?
Je kunt niemand meer
vertrouwen.
Of kan toch beter niemand jóú nog vertrouwen?
Kijk hier voor de
recensie van Chrisje Van Hoecke
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Patrick de Bruyn.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.