Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews




























 

 

 


 


 


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Ezzulia interview
Nick Stone

Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl


25 juni 2008 | Het is warm in Amsterdam. De vierde dag van de maand juni. Het broeierige past bij het moment, het is namelijk Maand van het Spannende Boek en ik ben op weg naar Hotel Ambassade waar ik Nick Stone zal interviewen.  Zijn nieuwste boek heet Solomon en is volgens de recensies in de UK zelfs beter dan zijn debuut Mister Clarinet, dat vorig jaar werd beloond met de Internationale Prijs voor het beste Thrillerdebuut 2007. Wanneer ik het hotel binnenstap zie ik Nick Stone al zitten. Een grote man met een charmante glimlach. Na de eerste kennismaking worden we begeleid naar een spreekkamer met twee fauteuils. Het gesprek is al begonnen voor we goed en wel zitten en binnen enkele minuten zijn we verwikkeld in een indringend gesprek over politiek, boeken, menselijk gedrag, schrijven, zijn nieuwste boek Solomon en vele andere zaken.
 


"De beste thrillers zijn degenen die je als het ware laten trippen, net als drugs"


Hoe zou jij jouw manier van werken beschrijven? Is deze intuïtief of planmatig?

Ik plan, zeer zorgvuldig, hoewel veel van wat ik schrijf heel spontaan ontstaat, wat jouw vraag natuurlijk weer helemaal niet beantwoordt! Okay, het is als volgt. Ik schrijf eerst een overzicht (meestal zo’n 10 pagina’s) waarbij ik gebruik maak van een lijst met karakters en hun eigenaardigheden. Veel van hen zullen het eindresultaat niet halen. Ze zijn meer hulpmiddelen. Trouwens veel van het raamwerk haalt het boek eveneens niet. Solomon had een heel subplot waarin Max werd achtervolgd door Interne Zaken, wat ik heb geschrapt omdat het boek het terrein van Prins of the City begon te bewandelen.
Hoe en wanneer kwam je op het idee van Solomon? 

Solomon is gedreven en geïnspireerd door Papa Doc Duvalier, Haïti’s ergste dictator. Je zou hem de Saddam Hoessein van de Caraïben kunnen noemen. Hij heeft tijdens zijn bewind ongeveer 30 – 60.000 mensen vermoord. Hij maakte een mythe van zichzelf door net te doen alsof hij bovennatuurlijke krachten had. Hij hield de bevolking eronder door een perversiteit van voodoo, zwarte magie als het ware. Ik wilde dus een karakter beschrijven die zichzelf min of meer tot een stedelijke mythe of stedelijke legende heeft gemaakt. Net als de meeste dictators maakt hij gebruik van wreedheid, geweld en rituelen om te heersen. En net als de meeste dictators maakt hij gebruik van dubbelgangers, hoewel deze vaak helemaal niet op hem lijken. Hij is een crimineel en laat de politie geloven dat hij helemaal niet bestaat. Ik wilde eveneens een karakter creëren dat wordt geobserveerd en gekarakteriseerd door anderen, maar nauwelijks verschijnt. Brechtiaanse afstand als het ware.
 

Hoe was het om dit boek te schrijven en liep je tijdens het schrijven op tegen problemen? 

Het was over het algemeen helemaal geweldig om dit boek te schrijven. De enige echte problemen waar ik tegenaan liep kwamen van mijn UK uitgever die de druk hoog hield. Dit kon af en toe wel wat frustrerend zijn.
 

Kritiek, inclusief zelfkritiek, kan verlammend werken, hoewel je kritiek ook nodig hebt om beter te worden. Hoe ga je hier mee om? 

Ik heb het geluk dat King of Swords/Solomon door de critici in de UK als net zo goed, dan al niet beter bevonden werd als Mister Clarinet. Mijn slechtste kritieken heb ik op Amazon gekregen. Elke schrijver die zegt niet verbolgen te zijn door een 1 ster recensie op Amazon liegt! Natuurlijk zullen ze eraan toevoegen dat de recensenten losers zijn, onsuccesvolle, bittere schrijvers, die niet eens een baan konden krijgen als krabbelaar van gratis graffiti, wat wellicht ook waar kan zijn… Ik hou van opbouwende kritiek. Dat vind ik prima. Een recensent genaamd Peter Guttridge schreef dat delen van Mister Clarinet te langdradig waren en ik was het met hem eens. Tijdens het schrijven van Solomon heb ik hier rekening mee gehouden.
 

Je maakt gebruik van veel karakters. Hoe voorkom je dat dit verwarrend voor de lezer wordt?  

Ik probeer om de karakters zo veel mogelijk kenmerken te geven en zo duidelijk mogelijk te definiëren. Dit om ze zo veel mogelijk uit elkaar te houden.
 

Hoe is de relatie tussen jou en je karakters? 

Het meeste plezier heb ik tijdens het Schrijven van de slechteriken. Deze zijn het leukste om neer te zetten.  
 

Je beschrijft de slechteriken zeer levensecht. Hoe kom je aan deze kennis en heb je hiervoor research gedaan?

Ik heb geen kennissen in dit circuit – grijns. Ook heb ik niet veel research gedaan naar deze specifieke activiteiten in mijn boek.
 

Waarom heb je ervoor gekozen om de titel van ‘Kind of Swords’ (UK) te veranderen in Solomon (NL). 

Ik heb de titel niet veranderd in het Nederlands, maar het bleek dat King of Swords, wanneer het  letterlijk naar het Nederlands wordt vertaald, associaties heeft met fantasie en  fictie voor kinderen. Solomon is een geweldige titel. In Duitsland heet het boek Der Totenmeister – Meester van de Doden – dat klinkt als een Einsturzende Neubauten* melodie.
 

Thrillers zijn erg populair. Waaraan dankt, volgens jou, een thriller zijn populariteit en waarom lijken lezers gefascineerd te zijn door thrillers? 

Ik beschouw thrillers, en fictie in het algemeen, als het laatste grote bastion van het verhalen vertellen. Je hebt één of meerdere karakters, je hebt een plot, je hebt spanning, je hebt een soort van afsluiting. De beste thrillers zijn degenen die je als het ware laten trippen, net als drugs. Iedereen vindt het fijn om soms high te worden. Mijn high is rum.
 

Hoe heeft je vader, Norman Stone, je schrijven en de thema’s die je kiest, beïnvloed? Zijn onderwerpen richten zich over het algemeen op nieuwste geschiedenis (WO II). 

Pa Stone was een rudimentaire invloed, de toetssteen, het licht, de big bang. Hij heeft me geleerd om te lezen en te schrijven. Toen ik vier werd kreeg ik van hem mijn eerste typemachine. Een Adler. Ik begon met het kopiëren van één van zijn bladen, gewoon overtypen, ik kopieerde de brieven. Toen ik opgroeide zat ik vaak aan mijn vaders voeten terwijl hij zijn artikelen, recensies en boeken schreef. Hij tikte er op los, onder begeleiding van hard ritmisch geluid. Zijn pony sprong op en neer, net als wanneer Jerry Lee Lewis ‘Great Balls of Fire’ zong. Hij had een mok thee op zijn bureau die normaalgesproken schudde en spetterde, theedouches waren normaal voor mij. En hij was een kettingroker van ongeknipte Senior Service sigaretten. Als ik hem zag schrijven was het voor mij alsof ik naar een lichtelijk verknipte pianospelende muzikant keek. Mijn eerste twee boeken zijn gesitueerd in het recentelijk verleden en doordrenkt met geschiedenis. Hij was en blijft een grote invloed. Ik denk dat ik ook sigaretten ben gaan roken door hem.
 

Je bent volgens mij een Obama aanhanger, vanwaar je interesse in de Amerikaanse politiek?

Oorspronkelijk was ik een Reagan aanhanger. Zijn cowboyachtige aanpak sprak me aan. Maar uiteindelijk werd ik een Clinton aanhanger, hoewel zijn schandalige optreden in Haïti hier verandering in bracht. Ik hoop dat Obama in staat zal zijn om de noodzakelijke veranderingen te bewerkstelligen.
Solomon wordt verfilmd door Brilliant Films. Wat is de status en wat zal jouw rol tijdens de verfilming zijn? 

Het hele ‘Van boek naar film’ proces is ongelooflijk langzaam. Je hebt een goede scenarioschrijver nodig, de financiering moet rond komen, dan moet je de acteurs zien te casten, dan de locatie, behalve als het boek natuurlijk fenomenaal is, dan gaat het allemaal wat sneller. Mijn rol is simpel: neem het geld aan en zeg dank je wel. Het is iemand anders zijn probleem nu. Ik lees het scenario, stel eventuele veranderingen voor en ga kijken naar de film wanneer deze klaar is. Als het een goeie film is dan neem ik mijn vrouw mee naar de première, als het vreselijk is dan neem ik mijn vrouw mee uit eten.
 

Wat kan een film, volgens jou, bijdragen aan een boek. Vooral wanneer je realiseert dat ongeveer 1 pagina uit het boek in 1 minuut film zal worden vertaald. Hoe ga je om met in jouw opinie essentiële stukken uit je boek die niet zullen worden verfilmd?

Het is tweerichtingsverkeer in een straat waar ongelukken dikwijls voorkomen. ‘LA Confidential’ verschilde enorm van het boek, dat ik een meesterwerk vind, maar het was zo’n geweldige verfilming dat het fantastisch uitpakte. Het verloor een groot deel van het originele plot. De ‘Black Dahlia’ was een verschrikkelijk slechte film. Een belediging voor wederom een meesterwerk. ‘Psycho’ was als verfilming een meesterwerk, het boek te slecht voor de vuilnisbak. Je weet dat het boek door iemand wordt gebruikt als het startpunt van de film. Een scriptschrijver zal het vertalen in een 90 – 120 minuten langdurende film. Ik hoop zelf dat ze wel zullen ingaan op de relatie tussen de pooier en zijn moeder. Deze relatie is het duistere hart van het boek.
 

Welk boek had volgens jou nooit verfilmd mogen worden en waarom?  

Oh dear ... waar moet ik beginnen en waar moet ik stoppen?  
 

Je woont en werkt in de UK, maar groeide de eerste vier jaar van je leven op in Haïti. Voel je jezelf meer Brits of Haïtiaans?  

Mijn vrienden vertellen mij dat ik een Amerikaanse ziel heb. Ik voel me niet echt Brits. Ik ben bijvoorbeeld geen supporter van het Engelse team tijdens het voetbal. Mijn favoriete voetbalteams zijn, in willekeurige volgorde: Nederland (geen grapje), Duitsland, Frankrijk, Portugal en Brazilië. Ik juich wel voor Schotland wanneer ze spelen, in verband met mijn Schotse familie daar. Het is niet een geweldig team, maar ze hebben een passie die het Britse team vreemd genoeg mist. Dit team is een overgekwalificeerd, overbetaald, zich zelf op de borstkloppende bende zeurende huilbabies. En ze zijn stuk voor stuk overmatig dom en saai. De Hollanders zijn nooit saai. Zij hebben een hardcore team. Sorry! We hadden het over nationaliteit volgens mij. Ik voel me dus niet echt Brits, maar ook niet echt Haïtiaans. Ik voel me wel spiritueel verbonden met dat land. Het gaat me aan het hart wat er gebeurt met Haïti en ook met zijn bevolking.
 

Je werkt momenteel aan het derde boek van de cyclus. Wat gebeurt er hierna en heb je ambities om iets anders te schrijven dan thrillers? 

Dit wordt het derde en laatste Mingus boek. Natuurlijk, ik zou zeker nog drie boeken met hem als  protagonist kunnen schrijven, maar ik wil niet aan lezersbedrog doen. Het zou een slap aftreksel van de originele boeken worden. Ik ga drie aparte boeken schrijven en dan waarschijnlijk een echte serie. Het zal één groot episch boek worden, uitgesplitst in zes of zeven delen. Waarschijnlijk gesitueerd in mijn favoriete Latijns-Amerikaanse land. Ooit wil ik wel filmscenario’s schrijven. Thrillers natuurlijk.
Na afloop van het interview wordt er nog snel een borrel gedronken, daarna  vertrekt de auteur weer naar Londen. Nick Stone is een sympathieke, interessante en intrigerende man met een brede sociaal-maatschappelijke en internationale politieke kennis die hij subliem benut in zijn boeken. Het werd een interessant interview waar zeker in de nabije toekomst een vervolg op zal plaatsvinden.

 


Voetnoot: 

* Einstürzende Neubauten waren de Duitse pioniers van de Industrial, die nog steeds actief zijn. Het collectief werd in 1980 in West-Berlijn opgericht als avant-gardistische performancegroep door zanger/gitarist Blixa Bargeld en percussionist N.U. Unruh. Hun eerste wapenfeit bestond uit het slaan op de betonnen ondergrond onder een snelwegovergang vergezeld door schreeuwerige teksten en dissonante gitaarakkoorden.

 


Bibliografie Nick Stone:

2006: Mister Clarinet
2008: Solomon


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als in een wildpark een dode man wordt gevonden, lijkt dit een routineklus voor rechercheur Max Mingus en zijn partner Joe. Tot er nog twee ontdekkingen worden gedaan: de vermoorde familie van het slachtoffer en een half verteerde tarotkaart in zijn maag – de zwaardenkoning. Een steeds bloediger spoor leidt Max en Joe via een sinistere waarzegster naar Solomon Boukman. Slechts weinigen hebben deze gevreesde crimineel uit Miami ooit ontmoet, maar er gaan geruchten over zijn gespleten tong, voodooceremonies en buitengewoon machtige netwerk…

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van Nick Stone.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.
 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven