Ezzulia
interview
Nick Stone
Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
25 juni 2008 | Het is warm in Amsterdam. De
vierde dag van de maand juni. Het broeierige past bij het moment, het is
namelijk Maand van het Spannende Boek en ik ben op weg naar Hotel
Ambassade waar ik Nick Stone zal interviewen. Zijn nieuwste boek heet
Solomon en is volgens de recensies in de UK zelfs beter dan zijn debuut
Mister Clarinet, dat vorig jaar werd beloond met de Internationale Prijs
voor het beste Thrillerdebuut 2007. Wanneer ik het hotel binnenstap zie ik
Nick Stone al zitten. Een grote man met een charmante glimlach. Na de eerste
kennismaking worden we begeleid naar een spreekkamer met twee fauteuils. Het
gesprek is al begonnen voor we goed en wel zitten en binnen enkele minuten zijn
we verwikkeld in een indringend gesprek over politiek, boeken, menselijk gedrag,
schrijven, zijn nieuwste boek Solomon en vele andere zaken.
"De beste thrillers zijn degenen die je als het ware laten trippen, net als drugs"
Hoe zou jij jouw manier van werken beschrijven? Is deze intuïtief of planmatig?
Ik plan, zeer zorgvuldig, hoewel veel van wat
ik schrijf heel spontaan ontstaat, wat jouw vraag natuurlijk weer helemaal niet
beantwoordt! Okay, het is als volgt. Ik schrijf eerst een overzicht
(meestal zo’n 10 pagina’s) waarbij ik gebruik maak van een lijst met
karakters en hun eigenaardigheden. Veel van hen zullen het eindresultaat niet
halen. Ze zijn meer hulpmiddelen. Trouwens veel van het raamwerk haalt het boek
eveneens niet. Solomon had een heel subplot waarin Max werd achtervolgd
door Interne Zaken, wat ik heb geschrapt omdat het boek het terrein van Prins of
the City begon te bewandelen.
Hoe
en wanneer kwam je op het idee van Solomon?
Solomon is gedreven en geïnspireerd door Papa
Doc Duvalier, Haïti’s ergste dictator. Je zou hem de Saddam Hoessein van de
Caraïben kunnen noemen. Hij heeft tijdens zijn bewind ongeveer 30 – 60.000
mensen vermoord. Hij maakte een mythe van zichzelf door net te doen alsof hij
bovennatuurlijke krachten had. Hij hield de bevolking eronder door een
perversiteit van voodoo, zwarte magie als het ware. Ik wilde dus een karakter
beschrijven die zichzelf min of meer tot een stedelijke mythe of stedelijke
legende heeft gemaakt. Net als de meeste dictators maakt hij gebruik van
wreedheid, geweld en rituelen om te heersen. En net als de meeste dictators
maakt hij gebruik van dubbelgangers, hoewel deze vaak helemaal niet op hem
lijken. Hij is een crimineel en laat de politie geloven dat hij helemaal niet
bestaat. Ik wilde eveneens een karakter creëren dat wordt geobserveerd en
gekarakteriseerd door anderen, maar nauwelijks verschijnt. Brechtiaanse afstand
als het ware.
Hoe was het om dit boek te schrijven en liep je tijdens het schrijven op tegen problemen?
Het was over het algemeen helemaal geweldig
om dit boek te schrijven. De enige echte problemen waar ik tegenaan liep kwamen
van mijn UK uitgever die de druk hoog hield. Dit kon af en toe wel wat
frustrerend zijn.
Kritiek, inclusief zelfkritiek, kan verlammend werken, hoewel je kritiek ook nodig hebt om beter te worden. Hoe ga je hier mee om?
Ik heb het geluk dat King of
Swords/Solomon door de critici in de UK als net zo goed, dan al niet beter
bevonden werd als Mister Clarinet. Mijn slechtste kritieken heb ik op
Amazon gekregen. Elke schrijver die zegt niet verbolgen te zijn door een 1 ster
recensie op Amazon liegt! Natuurlijk zullen ze eraan toevoegen dat de
recensenten losers zijn, onsuccesvolle, bittere schrijvers, die niet eens
een baan konden krijgen als krabbelaar van gratis graffiti,
wat wellicht ook waar kan zijn… Ik hou van opbouwende kritiek. Dat
vind ik prima. Een recensent genaamd Peter Guttridge schreef dat delen van
Mister Clarinet te langdradig waren en ik was het met hem eens. Tijdens het
schrijven van Solomon heb ik hier rekening mee gehouden.
Je maakt gebruik van veel karakters. Hoe voorkom je dat dit verwarrend voor de lezer wordt?
Ik probeer om de karakters zo veel mogelijk
kenmerken te geven en zo duidelijk mogelijk te definiëren. Dit om ze zo veel
mogelijk uit elkaar te houden.
Hoe is de relatie tussen jou en je karakters?
Het meeste plezier heb ik tijdens het
Schrijven van de slechteriken. Deze zijn het leukste om neer te zetten.
Je beschrijft de slechteriken zeer levensecht. Hoe kom je aan deze kennis en heb je hiervoor research gedaan?
Ik heb geen kennissen in dit circuit –
grijns. Ook heb ik niet veel research gedaan naar deze specifieke activiteiten
in mijn boek.
Waarom heb je ervoor gekozen om de titel van ‘Kind of Swords’ (UK) te veranderen in Solomon (NL).
Ik heb de titel niet veranderd in het
Nederlands, maar het bleek dat King of Swords, wanneer het letterlijk
naar het Nederlands wordt vertaald, associaties heeft met fantasie en fictie
voor kinderen. Solomon is een geweldige titel. In Duitsland heet het boek
Der Totenmeister – Meester van de Doden – dat klinkt als een
Einsturzende Neubauten* melodie.
Thrillers zijn erg populair. Waaraan dankt, volgens jou, een thriller zijn populariteit en waarom lijken lezers gefascineerd te zijn door thrillers?
Ik beschouw thrillers, en fictie in het
algemeen, als het laatste grote bastion van het verhalen vertellen. Je hebt één
of meerdere karakters, je hebt een plot, je hebt spanning, je hebt een soort van
afsluiting. De beste thrillers zijn degenen die je als het ware laten trippen,
net als drugs. Iedereen vindt het fijn om soms high te worden. Mijn high is rum.
Hoe heeft je vader, Norman Stone, je schrijven en de thema’s die je kiest, beïnvloed? Zijn onderwerpen richten zich over het algemeen op nieuwste geschiedenis (WO II).
Pa Stone was een rudimentaire invloed, de
toetssteen, het licht, de big bang. Hij heeft me geleerd om te lezen
en te schrijven. Toen ik vier werd kreeg ik van hem mijn eerste typemachine. Een
Adler. Ik begon met het kopiëren van één van zijn bladen, gewoon overtypen, ik
kopieerde de brieven. Toen ik opgroeide zat ik vaak aan mijn vaders voeten
terwijl hij zijn artikelen, recensies en boeken schreef. Hij tikte er op los,
onder begeleiding van hard ritmisch geluid. Zijn pony sprong op en neer, net als
wanneer Jerry Lee Lewis ‘Great Balls of Fire’ zong. Hij had een mok thee op zijn
bureau die normaalgesproken schudde en spetterde, theedouches waren normaal voor
mij. En hij was een kettingroker van ongeknipte Senior Service sigaretten. Als
ik hem zag schrijven was het voor mij alsof ik naar een lichtelijk verknipte
pianospelende muzikant keek. Mijn eerste twee boeken zijn gesitueerd in het
recentelijk verleden en doordrenkt met geschiedenis. Hij was en blijft een grote
invloed. Ik denk dat ik ook sigaretten ben gaan roken door hem.
Je bent volgens mij een Obama aanhanger, vanwaar je interesse in de Amerikaanse politiek?
Oorspronkelijk was ik een Reagan aanhanger.
Zijn cowboyachtige aanpak sprak me aan. Maar uiteindelijk werd ik een Clinton
aanhanger, hoewel zijn schandalige optreden in Haïti hier verandering in bracht.
Ik hoop dat Obama in staat zal zijn om de noodzakelijke veranderingen te
bewerkstelligen.
Solomon
wordt verfilmd door Brilliant Films. Wat is de status en wat zal jouw rol
tijdens de verfilming zijn?
Het hele ‘Van boek naar film’ proces is
ongelooflijk langzaam. Je hebt een goede scenarioschrijver nodig, de
financiering moet rond komen, dan moet je de acteurs zien te casten, dan de
locatie, behalve als het boek natuurlijk fenomenaal is, dan gaat het allemaal
wat sneller. Mijn rol is simpel: neem het geld aan en zeg dank je wel. Het is
iemand anders zijn probleem nu. Ik lees het scenario, stel eventuele
veranderingen voor en ga kijken naar de film wanneer deze klaar is. Als het een
goeie film is dan neem ik mijn vrouw mee naar de première, als het vreselijk is
dan neem ik mijn vrouw mee uit eten.
Wat kan een film, volgens jou, bijdragen aan een boek. Vooral wanneer je realiseert dat ongeveer 1 pagina uit het boek in 1 minuut film zal worden vertaald. Hoe ga je om met in jouw opinie essentiële stukken uit je boek die niet zullen worden verfilmd?
Het is tweerichtingsverkeer in een straat
waar ongelukken dikwijls voorkomen. ‘LA Confidential’ verschilde enorm van het
boek, dat ik een meesterwerk vind, maar het was zo’n geweldige verfilming dat
het fantastisch uitpakte. Het verloor een groot deel van het originele plot. De
‘Black Dahlia’ was een verschrikkelijk slechte film. Een belediging voor wederom
een meesterwerk. ‘Psycho’ was als verfilming een meesterwerk, het boek te slecht
voor de vuilnisbak. Je weet dat het boek door iemand wordt gebruikt als het
startpunt van de film. Een scriptschrijver zal het vertalen in een 90 – 120
minuten langdurende film. Ik hoop zelf dat ze wel zullen ingaan op de relatie
tussen de pooier en zijn moeder. Deze relatie is het duistere hart van het boek.
Welk boek had volgens jou nooit verfilmd mogen worden en waarom?
Oh dear
... waar moet ik beginnen en waar moet ik stoppen?
Je woont en werkt in de UK, maar groeide de eerste vier jaar van je leven op in Haïti. Voel je jezelf meer Brits of Haïtiaans?
Mijn vrienden vertellen mij dat ik een
Amerikaanse ziel heb. Ik voel me niet echt Brits. Ik ben bijvoorbeeld geen
supporter van het Engelse team tijdens het voetbal. Mijn favoriete voetbalteams
zijn, in willekeurige volgorde: Nederland (geen grapje), Duitsland, Frankrijk,
Portugal en Brazilië. Ik juich wel voor Schotland wanneer ze spelen, in verband
met mijn Schotse familie daar. Het is niet een geweldig team, maar ze hebben een
passie die het Britse team vreemd genoeg mist. Dit team is een
overgekwalificeerd, overbetaald, zich zelf op de borstkloppende bende zeurende
huilbabies. En ze zijn stuk voor stuk overmatig dom en saai. De Hollanders zijn
nooit saai. Zij hebben een hardcore team. Sorry! We hadden het over
nationaliteit volgens mij. Ik voel me dus niet echt Brits, maar ook niet echt
Haïtiaans. Ik voel me wel spiritueel verbonden met dat land. Het gaat me aan het
hart wat er gebeurt met Haïti en ook met zijn bevolking.
Je werkt momenteel aan het derde boek van de cyclus. Wat gebeurt er hierna en heb je ambities om iets anders te schrijven dan thrillers?
Dit wordt het
derde en laatste Mingus boek. Natuurlijk, ik zou zeker nog drie boeken met hem
als protagonist kunnen schrijven, maar ik wil niet aan lezersbedrog doen. Het
zou een slap aftreksel van de originele boeken worden. Ik ga drie aparte boeken
schrijven en dan waarschijnlijk een echte serie. Het zal één groot episch boek
worden, uitgesplitst in zes of zeven delen. Waarschijnlijk gesitueerd in mijn
favoriete Latijns-Amerikaanse land. Ooit wil ik wel filmscenario’s schrijven.
Thrillers natuurlijk.
Na afloop van het interview wordt er nog snel
een borrel gedronken, daarna vertrekt de auteur weer naar Londen. Nick Stone
is een sympathieke, interessante en intrigerende man met een brede
sociaal-maatschappelijke en internationale politieke kennis die hij subliem
benut in zijn boeken. Het werd een interessant interview waar zeker in de nabije
toekomst een vervolg op zal plaatsvinden.
Voetnoot:
* Einstürzende Neubauten waren de Duitse pioniers van de Industrial, die nog steeds actief zijn. Het collectief werd in 1980 in West-Berlijn opgericht als avant-gardistische performancegroep door zanger/gitarist Blixa Bargeld en percussionist N.U. Unruh. Hun eerste wapenfeit bestond uit het slaan op de betonnen ondergrond onder een snelwegovergang vergezeld door schreeuwerige teksten en dissonante gitaarakkoorden.
Bibliografie Nick Stone:
2006: Mister Clarinet
2008: Solomon
Als in een wildpark een dode man wordt gevonden, lijkt dit een routineklus voor rechercheur Max Mingus en zijn partner Joe. Tot er nog twee ontdekkingen worden gedaan: de vermoorde familie van het slachtoffer en een half verteerde tarotkaart in zijn maag – de zwaardenkoning. Een steeds bloediger spoor leidt Max en Joe via een sinistere waarzegster naar Solomon Boukman. Slechts weinigen hebben deze gevreesde crimineel uit Miami ooit ontmoet, maar er gaan geruchten over zijn gespleten tong, voodooceremonies en buitengewoon machtige netwerk…
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Nick Stone.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.