Niet zo lang geleden hebben jij en een aantal van jouw vrienden giftige paddenstoelen gegeten. In jouw geval werden je nieren hierdoor beschadigd. Kun je vertellen hoe het nu met je gaat?

In het begin was het ontzettend moeilijk. Vooral de eerste zes maanden waren afzien. Dit komt vooral om je lichaam in een soort paniektoestand raakt, alles blijft namelijk binnen, je kunt niet meer plassen. In het begin weet je lichaam niet hoe het daar mee om moet gaan. Al het overtollige vocht wordt naar je benen en zelfs je longen afgevoerd. Inmiddels ben ik meer gewend aan het dialyseren. Elke maandag, woensdag en vrijdag ben ik hier vijf uur aan kwijt. Ook dat was in het begin behoorlijk irritant, vooral omdat het voor mij dan moeilijk is om te schrijven. Door de dialyse voel je je moe en draaierig, maar uiteindelijk geef je jezelf ook hieraan over.

 

Welk effect heeft jouw nierziekte en de dialyses die je daarvoor moet krijgen op je leven, zowel persoonlijk als het zijn van schrijver?

Mijn leven is enorm veranderd. Voorheen was ik altijd gezond en kende ik wat betreft mijn gezondheid slechts kleine periodes van onzekerheid. Door wat me met de paddenstoelen overkwam werd ik me er bewust van hoe mooi en dierbaar het leven is. Ik word gedwongen om positief te denken en in het moment te leven en dat doe ik ook echt. Ik leef bij de dag of maximaal een week en die leef ik dan ook tot het uiterste. Verder dan dat kijk ik niet, ik wil me geen zorgen maken over de toekomst. Soms denk ik natuurlijk wel eens over het krijgen van een niertransplantatie, maar over het algemeen geniet ik van het leven en heb ik geen spijt van dingen die eerder zijn gebeurd. Een van de vier mensen die met mij vergiftigd raakte heeft het hier nog steeds heel erg moeilijk mee. Ze besteedt veel tijd aan het denken over wat ze had kunnen doen. Daar heb ik gelukkig geen last van. Waarschijnlijk heb ik dat van mijn moeder die een paar jaar geleden is overleden. Zij had de kracht om door te gaan en niet te blijven hangen in het verleden. Ik herinner me nog dat ze slechts een paar uur na de dood van mijn vader al zijn spullen weggaf. Mijn zus was geschokt, maar voor mijn moeder was het een manier om verder te gaan met haar leven.

 

De Vergeving is je nieuwste roman. Hoe kwam je op het idee voor dit boek?

Eigenlijk was het ex-president Bush die me liet nadenken over helden en wat er achter het in stand houden van helden zit. Dapperheid en heldendom heeft heel veel met mannelijkheid te maken en kan leiden tot een excuus voor geweld. Als kind vond ik het heerlijk om cowboy & indiaan te spelen. Pas toen ik ouder werd leerde ik dat deze versie van het wilde westen eigenlijk maar een mythe is. Je zou het zelfs onzin kunnen noemen. Het echte verhaal is dat van geweld en afslachting, niet alleen van mensen, maar ook van dieren zoals de buffel of de bizon. De mythe van het wilde westen blijft in stand omdat het sterker is dan de realiteit en dat was het thematische begin van het boek. Waar het idee van de zuster-/moederlijn vandaan komt weet ik zelf eigenlijk ook niet echt. Ik denk dat ik dacht dat dit het verhaal interessanter zou maken. Ook wilde ik het niet schrijven als een film. Ik wilde gebruik maken van flash forwards naar Tom als volwassene, in plaats van flash backs naar Tom als kind. Tom zijn hele wezen ligt verankerd in het verleden en hij is een perfect voorbeeld van iemand die het toestaat dat dit de rest van zijn leven verpest.

 

Hoeveel van jezelf, buiten het cowboytje spelen, kunnen we terugvinden in jouw karakter Tom, of misschien zelfs in jouw andere karakters?

Net als Tom heb ook ik op een kostschool gezeten, maar verder wijkt mijn persoonlijke levensverhaal af van dat van Tom. Ik wilde hem ook iets geven dat zijn hele leven op z’n kop ging zetten. Wat betreft kostschool; ik vond het leuk daar en werd niet gepest zoals Tom. Ik was ook sterker en best wel goed in boksen. Ik hield van sport en als je ergens goed in was dan maakte het niet uit hoe stom je was, je was okay. Maar ik zat op kostschool in de jaren ’60 en tijdens die jaren kwam de buitenwereld wel door en waren we niet geheel afgezonderd zoals dat eerder altijd het geval is geweest. Overigens wat Tom en ik ook gemeenschappelijk hebben is het ongeluk met de kano. Dit is mij ook overkomen met mijn jongste zoon, hoewel de reden hiervoor niet in alcohol lag, maar in het nemen van een verkeerde beslissing. Mijn zoon was toen drie en we voeren over een soort van platform waar we al vaker over heen gevaren waren, maar die dag was er veel meer stroming en we sloegen om. Godzijdank droeg hij een reddingsvest, maar dat moment van wanhoop en paniek dat Tom had, dat heb ik dus ook gekend.

 

Hoe lang heb je er over gedaan om ‘De Vergeving’ te schrijven?

Heel lang (lacht). Ik ben begonnen in 2005, na het afronden van mijn vorige boek Het keerpunt. Ik had wel een eerste versie geschreven, maar dat was meer een geraamte. Toen ik ziek werd in 2008 kon ik niets meer, pas tegen het einde van 2009 ben ik weer begonnen met schrijven en toen wilde ik alles veranderen. De karakters moesten meer diepte krijgen en het verhaal meer inhoud. Normaal schrijf ik ongeveer drie jaar aan een roman. Als ik dan klaar ben heb ik het gevoel dat ik alles eruit heb gegooid en dat ik moet ontspannen en heropladen.

 

Je hebt verschillende romans geschreven, inclusief De paardenfluisteraar, wat voor invloed hebben de jaren op jou gehad als auteur?

De paardenfluisteraar is de roman die iedereen kent, hoewel de andere romans ook zeer goed verkopen. Wanneer ik teruglees in De paardenfluisteraar gruwel ik er soms van hoe ik bepaalde dingen heb gedaan. Mijn achtergrond op dat moment was dat van een scenarioschrijver en dus had ik de neiging om te beschrijven wat er gebeurde in plaats van de lezer dit te laten invullen. Na het schrijven van mijn eerste roman ben ik nooit meer teruggegaan naar scenarioschrijven.

 

Wat was het meest lastige tijdens het schrijven van deze roman?

De vergiftiging was denk ik het moeilijkste opstakel. Verder beslaat het verhaal een enorme tijdsspanne en daarom bestaat ‘De Vergeving’ eigenlijk uit twee boeken. Het was lastig om een beslissing te nemen waar ik moest wisselen tussen de twee verschillende tijden die in het boek worden beschreven. Dat was soms wel eens overweldigend.

Je schrijft ook over de emotie en gebeurtenissen die jonge soldaten in Irak meemaken. Ben je naar Irak geweest voor research of heb je gesproken met soldaten die terugkeerden van hun dienstperiode?

Nee, ik ben niet naar Irak geweest, dat was niet nodig. Er was genoeg waardevol materiaal beschikbaar dus ik heb mezelf daar ingedompeld zodat ik dit onderdeel van het verhaal goed kon schrijven.

 

Hoe krijg je het voor elkaar om jezelf op een zodanige manier in te leven in de denkwereld van een kind, maar ook een vrouw? Was dit niet heel erg moeilijk?

Schrijven vanuit het perspectief van iemand anders dan jijzelf is niet zo heel moeilijk. Het draait allemaal om inlevingsgevoel. Kun je jezelf in je karakter inleven. Als ik naar mezelf kijk: ik word het karakter; ik word het kind of de vrouw of de man. Uiteindelijk draait het allemaal om inleving, kun je dat als auteur, dan kun je erover schrijven.

 

Je wisselde vrij regelmatig van de volwassen Tom, naar het kind Tommy. Wat dit lastig gezien de gemoedstoestand van beide karakters?

Nee, dat was niet moeilijk. Het is vaak een opluchting om te mogen wisselen van het ene karakter naar het andere, ook al is dit dezelfde persoon op een andere leeftijd. Ik vond het leuk om te laten zien hoe de gebeurtenissen in het leven van de jonge Tommy het leven van de volwassen Tom vormden. Het lastige lag meer in het: wanneer wissel ik van tijd, niet in hoe ga ik dat schrijven.

 

Wat is de aantrekkingskracht van Hollywood? Speciaal tijdens de jaren 50 en 60?

Hollywood is een plaats die gewoon, fatsoenlijk, menselijk gedrag vervormt. Wat daar belangrijk is zijn je carrière en hoe succesvol je bent, de rest doet er niet toe. Sterker, de mislukking wordt gezien als besmettelijke ziekte. Voor een auteur biedt dat natuurlijk genoeg inspiratie.

 

Wat voor boeken vind je zelf leuk om te lezen?

Ik lees graag Amerikaanse fictie, liever dan Engelse fictie en ook lees ik liever non-fictie dan fictie.

 

Welk boek zou je zelf geschreven willen hebben?

All the pretty horses van Cormac McCarthy.

 

Zie je jezelf meer als een intuïtieve of planmatige schrijver?

Waarschijnlijk meer intuïtief. Ik weet hoe het verhaal gaat lopen, de grote lijnen, maar ik maak geen schema. Het schrijven is dus meer gevoelsmatig.

 

Waar werk je momenteel aan?

Het spijt me, maar daar praat ik nooit over. Ik zeg altijd: Als je het deurtje van de vogelkooi te vroeg opent heb je kans dat de vogel wegvliegt (lacht).
 

 

Foto: Nicholas Evans bij zijn huis in Devon, Engeland
Met dank aan uitgeverij De Boekerij
Eindredactie: Gerd Boeren

Kijk hier voor een eerder interview van Ezzulia met Nicholas Evans (Kort & Krachtig, 2007)

---

Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als literair agent, journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciële) artikelen.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 

---

De vergeving
Auteur: Nicholas Evans
Oorspronkelijke titel: The Brave
Uitgeverij De Boekerij
ISBN: 978 90 225 4968 1
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: september 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'Semper fortis', 'Wees altijd dapper', aldus het motto van de kostschool waar Tommy Bedford naartoe gaat. Het is 1959 en de school wordt bevolkt door bullebakken en sadistische leraren. De achtjarige Tommy is een eenling, geobsedeerd door cowboys en indianen, en hij heeft al zijn moed nodig om zich hier staande te houden.

Totdat zijn zus Diane, een beginnend actrice, hem meeneemt naar Hollywood. Ze verhuizen erheen voor haar grote liefde en Tommy's held: tv-cowboy Ray Montane. Maar de dreiging van de koude oorlog brengt de donkerste kanten van het leven in Hollywood naar boven, en het geluk van Tommy en Diane is slechts van korte duur.

Veertig jaar later moet Tommy de trauma's uit zijn jeugd onder ogen zien, wanneer zijn eigen zoon van moord wordt beschuldigd.

De vergeving is een ode aan onze zoektocht naar liefde en identiteit, en een onvergetelijk verhaal over de onvolmaaktheid van helden en ouders en het verwoestende effect van familiegeheimen.

 

---