Het is een gewaagde keuze om na het overweldigende en jarenlange succes de oude Nicci French formule los te laten en het over een andere boeg te gooien. Waarom hebben jullie daarvoor gekozen?

Misschien juist wel omdat het een riskante keuze is en we niet te veel in onze comfortzone willen blijven hangen. We hebben met ontzettend veel plezier de Nicci French boeken geschreven, en ook altijd geprobeerd om elk boek iets eigens mee te geven zowel qua onderwerp als structuur. We waren eigenlijk helemaal niet bewust bezig met het denken aan verandering, of het beginnen van een heel nieuw avontuur – maar ineens kwam Frieda in ons leven en ze wilde niet meer weggaan. Ze is een psychotherapeut met haar eigen problemen die ze verbergt voor de buitenwereld. Ze is eigenlijk net een detective, maar dan een detective van de geest. Ze wil de boze buitenwereld zoveel mogelijk uit haar leven bannen, maar toch wordt ze er langzaam in meegezogen. Ze lijdt aan slapeloosheid, wandelt graag door de donkere nacht en is dol op Londen en haar schaduwen, geheimen en oude, verborgen geschiedenissen. We werden nieuwsgierig en wilden haar volgen.

 

Waarom hebben jullie het stand-alone principe losgelaten en voor het schrijven van een serie gekozen?

We hebben altijd geweten dat Frieda meer dan een boek nodig had: we wilden haar door de jaren heen volgen, om te zien hoe ze verandert en wat de tijd en de ervaringen met haar doen. Het verstrijken van de tijd en de invloed die dat heeft op mensen, hebben we in onze voorgaande boeken nooit verkend. Ook wilden we een cast van personages creëren die een alternatieve familie vormen voor Frieda. De lezer leert die personages ook door de jaren heen kennen: een tiener die een jonge vrouw wordt, een jonge man die een man van in de dertig wordt, een man van middelbare leeftijd, die oud wordt, en Frieda, die eind dertig is in Blauwe Maandag, zal mid-veertig zijn in het laatste deel van de serie: dit zijn cruciale jaren voor een vrouw.

 

Is het niet eng en verstikkend om jezelf voor zo’n lange tijd vast te leggen?

Ja, het is eng! Maar schrijven is eng en misschien moet dat ook wel zo zijn. Wij hopen van harte dat dit lange engagement niet verstikkend zal zijn. We geloven niet dat we vast komen te zitten op, zeg, boek nummer vijf. Onderdeel van het idee voor het octet is dat er een overkoepelend verhaal is, dat begint in Blauwe Maandag en zijn vervolg krijgt in de daaropvolgende zeven boeken. Dus je zou kunnen zeggen dat we acht stand-alone thrillers schrijven die onder de paraplu van een meta-thriller vallen. We hebben de grote lijn die als een rode draad door alle boeken heenloopt al helder voor ogen.

Writersblock? Waarschijnlijk zijn alle schrijvers daar bang voor en wij zijn daarop geen uitzondering.

 

Wanneer begon het gevoel dat het tijd was voor wat anders en het beproefde concept los te laten?

Het is erg moeilijk om dat moment precies aan te geven. De meeste van onze ideeën komen wanneer we eigenlijk met hele andere dingen bezig zouden moeten zijn - slapen of het schrijven van een boek. Zeer waarschijnlijk waren we samen aan het wandelen (met onze gekke en bangige hond), aan het koken, of iets dergelijks toen Frieda voor het eerst ons leven binnenviel. Als een idee zich aan je opdringt en niet wil verdwijnen, dan mag je het niet negeren.

 

Voelt dit boek weer als een debuut?

Ja, het voelt als een debuut, en een debuut is zenuwslopend en spannend. En ja, we kunnen ons het schrijven en publiceren van onze eerste roman, Het Geheugenspel, nog levendig herinneren. Het is een heel vreemde gewaarwording, als iets dat zo privé is - voor ons een gedeelde en geheime wereld waar niemand anders toegang tot had – ineens openbaar en publiekelijk bezit wordt. Eerst onze agent, toen onze uitgevers, en vervolgens de recensenten en lezers. Op een bepaalde manier hoorde het niet langer bij ons. Het voelde als een papieren bootje dat je in een rivier legt en wegduwt. En dan kijken of het blijft drijven...

 

Zijn jullie erg nerveus voor de reacties van fans?

We hebben tot nu toe buitengewoon veel geluk gehad met onze lezers en zijn en zullen ze altijd immens dankbaar zijn: wij hopen van harte dat deze verandering ze niet zal teleurstellen, maar spannend en welkom is. We zijn nog steeds Nicci French.

Hoe we omgaan met reacties? Natuurlijk is het veel aangenamer om te worden geprezen dan te worden aangevallen, maar we proberen open te staan voor kritiek. We schrijven niet áán onze lezers, maar we schrijven vóór hen.

 

Betekent een ‘nieuw’ boek ook een nieuwe - of andere - manier van samenwerking?

Het samenwerkingsproces is min of meer hetzelfde gebleven. We werken eigenlijk nog hetzelfde als bij ons eerste boek. Het lijkt voor ons de enige manier die werkt. We zijn eerst maanden en maanden bezig om een verhaal uit te werken voordat we het daadwerkelijk gaan schrijven. Vaak komt een idee voort uit een discussie. We kunnen dan het onderwerp niet meer loslaten en willen ermee aan de slag. Dit kan bijvoorbeeld een emotie zijn die we willen verkennen. In zekere zin is schrijven voor ons een manier om samen de wereld te verkennen. We gaan wandelen, zitten aan de keukentafel met wijn, en geleidelijk krijgt een boek vorm: het verhaal, de diepere lagen, de personages, de stem. Alleen wanneer we er zeker van zijn dat we hetzelfde boek in ons hoofd hebben, beginnen we te schrijven. We schrijven altijd alleen: Sean in zijn schuurtje in de tuin, Nicci in haar studeerkamer op de bovenverdieping van ons huis. Een van ons schrijft een stuk en mailt het naar de ander. Die voegt dingen toe, wijzigt, schrapt, en pas dan schrijven we weer een nieuw stuk op dezelfde manier. We proberen te schrijven als 'Nicci French', niet als Sean French en Nicci Gerrard.

 

Nicci, jij hebt jaren geleden een true-crime boek geschreven over the Soham killings. Is dat verhaal een inspiratiebron geweest voor Blauwe Maandag?

Nicci: Als het al een bron van inspiratie was, dan was het alleen zijdelings. Ik denk dat de lijdensweg van de ouders me vooral is bijgebleven. Die minuten, uren en dagen die voorbijtikten in totale onzekerheid. Dat is de ultieme nachtmerrie van elke ouder.

 

Van wie kwam het idee voor Blauwe Maandag?

Van ons beiden!

De hoofdpersoon in Blauwe Maandag is een vrouw. Zijn jullie bewust trouw gebleven aan een vrouwelijke hoofdpersoon?

Ja, het was zeker een bewuste keuze. Dat is wat Nicci French doet: ze schrijft verhalen waarin vrouwen centraal staan, hoewel we in Blauwe Maandag natuurlijk ook switchen naar andere personages. Frieda is zowel enorm sterk als zelfvoorzienend, vindingrijk en op een manier onaantastbaar - en tegelijkertijd is ze ook kwetsbaarder, juist omdat ze een vrouw is. De dingen die met haar zullen gebeuren in de achtdelige serie, konden niet naar een mannelijke hoofdpersoon worden vertaald.

 

Frieda is geen familiemens, hoe zit dat met jullie?

Wij zijn absoluut familiemensen! We hebben vier kinderen (waar we enorm trots op zijn) en ons leven is het laatste decennium door hen gedefinieerd. Als anekdote: vandaag doet onze jongste dochter haar allerlaatste examen voor ze het Sixth Form College verruilt voor de universiteit. Vanavond hebben we met haar en haar vriend afgesproken om champagne te gaan drinken en daarna rijden we naar een feestje. We zullen waarschijnlijk moeten huilen, maar zullen dat discreet verborgen houden voor haar – ze wil vast geen sentimenteel huilende ouders om zich heen hebben terwijl ze viert dat er een nieuwe en geweldige periode in haar leven aanbreekt. Door haar vertrek hebben we geen kinderen meer thuis, alleen een oude kat en een neurotische hond. Dus eigenlijk is dit misschien wel de echte reden voor het schrijven van een octet... Er breekt een nieuwe fase in ons leven samen aan en we willen niet thuis zitten sippen om wat is geweest. We willen ook avonturen beleven...

 

Frieda heeft er een hekel aan als mensen haar vragen ‘Waar denk je aan’ als er even een stilte valt. Kunnen jullie goed tegen stilte of worden jullie daar nerveus van?

We denken dat we er steeds beter in worden. Misschien leert Frieda ons dit wel...

 

Wandelen is voor hoofdpersoon Frieda een manier om haar hoofd leeg te maken. Geldt dat voor jullie ook?

We wandelen heel veel - zowel in het land als in de stad. In september zijn we van plan om de lengte van de rivier de Theems te lopen, vanaf de bron tot de zee. Veel van onze ideeën ontstaan tijdens het lopen. We fietsen ook veel, we tennissen, zwemmen, lopen hard - en we gaan naar het theater en concerten, zijn dol op schilderijen kijken, koken. En lezen, lezen en lezen....

 

Matthew wordt ontvoerd op vrijdag de 13e. Geloven jullie dat dit een ongeluksdag is?

Het klinkt een beetje raar, maar het was toeval - het kwam toevallig zo uit in het strikte tijdschema dat we hadden gepland voor de verhaallijn. Het belangrijkste ding was dat het verhaal begon op een maandag, zie je. We proberen niet te bijgelovig te zijn – we zien het leven als iets willekeurigs en engs; zonder bovennatuurlijke inmenging. Maar Nicci geeft toe dat ze toch wel wat vatbaar is voor de kracht van magisch denken.

 

Vinden jullie dat Frieda zich in de behandeling van patiënt Alan voldoende aan de beroepsethiek houdt?

We denken dat ze vele grenzen overschrijdt – en ze is zeer kritisch over zichzelf dat ze dat doet. Maar we denken dat ze zich in een onmogelijke positie bevindt, ze staat met haar rug tegen de muur, als het ware. De noodzaak om Matthew te redden weegt zwaarder voor haar dan Alans recht op vertrouwelijkheid. Wat zouden we zelf doen in zo’n situatie? We hopen hetzelfde als Frieda- en we hopen dat we zouden erkennen dat we iets goeds doen, maar tegelijkertijd ook iets dat niet door de beugel kan.

 

Wat vinden jullie zelf het grootste verschil tussen Blauwe Maandag en jullie voorgaande boeken?

Afgezien van het feit dat Blauwe Maandag geen stand alone is maar onderdeel van een octet, heeft het boek ook geen ik-persoon die het verhaal vertelt en ook nieuw is de grote cast van personages die zal terugkeren. Misschien is de centrale rol voor Londen ook nog wel een puntje. We willen dat Londen bijna een personage op zich is, met geheimen en spoken, dat zich door de jaren heen ontwikkelt en verandert.

 

Wat denken jullie, wordt een persoon gevormd door aanleg of door opvoeding?

We denken zeker dat beide van cruciaal belang zijn. Echter, de afgelopen jaren is in steeds meer wetenschappelijke en psychologische onderzoeken aangetoond hoe gedreven we zijn door wat onomwonden in ons DNA ligt opgeslagen. Wij vinden dit zeer verontrustend, omdat het ons geloof in zelf-determinisme op losse schroeven zet. Wij geloven erin dat je je eigen leven kunt sturen, ongeacht de erfelijke componenten die in je DNA besloten liggen. Dus in zekere zin zeggen we dat deze vraag niet te beantwoorden is – centraal in deze staat de vraag zelf.

 

Was het moeilijk voor jullie als ouders om een boek over ontvoering en misbruik van kinderen te schrijven?

Het was moeilijk om ons te verplaatsen in de situatie van de ouders, de angst te voelen. Eigenlijk wil je als ouders niet eens nadenken over dit onderwerp. Op een bepaalde manier, maakt het schrijven over dit onderwerp het minder eng. Het wordt behapbaar. Je kunt zo namelijk je grootste angsten op een veilige en begrensde manier verkennen. Misschien is het in die zin wel een beetje wat Frieda probeert te doen in haar kamer: een veilige plek creëren voor de verschrikkingen van het leven.

 

Foto: Annemarieke van den Broek | website
Met dank aan: Uitgeverij Anthos

Eindredactie: Gerd Boeren 

 

---

Blauwe maandag
Auteur: Nicci French
Oorspronkelijke titel: Blue monday
Uitgeverij Anthos
Vertaling:  Irving Pardoen
ISBN: 978 90 414 1464 9
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschijnt: mei 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Frieda Klein is psychoanalytica. Ze leeft een strak georganiseerd leven, dat vooral gericht is op het helpen van anderen. Niet alleen haar patiënten, maar ook haar familie en vrienden kunnen altijd op haar rekenen. De onrust in haar hoofd probeert ze te verdrijven met lange nachtelijke wandelingen door haar geliefde Londen.

Frieda is ervan overtuigd dat wat zich in het hoofd van haar patiënten afspeelt controleerbaar is. Maar als een van haar patiënten vertelt dat hij ervan droomt een kind te hebben, met rood haar en sproeten, en kort daarna een jongetje verdwijnt dat aan die omschrijving voldoet, wordt Frieda geconfronteerd met de onbeheersbare werkelijkheid die zij altijd angstvallig buiten de deur heeft weten te houden.

Kan haar kennis van de menselijke geest de recherche helpen bij het vinden van het jongetje? Is er een verband met een ontvoeringszaak van tweeëntwintig jaar eerder? En zal de dader worden ontmaskerd?

 

---