Ezzulia interview
Mo Hayder
Door Josefin Hoenders | Ezzulia.nl
8 oktober 2009 | Mo Hayder schreef
haar eerste bestseller Vogelman in 2000, maar brak vier jaar later
definitief door met haar thriller Tokio. Hayder staat erom bekend
haar lezers niet te sparen en is een meester in het gedetailleerd beschrijven
van een plaats delict, waar bij voorkeur de lijken nog liggen te rotten. Ook
schuwt ze shockerende thema’s niet: in De behandeling worden de lezers
meegenomen op een zoektocht naar een wrede pedofiel die een jongetje heeft
ontvoerd. In haar nieuwe thriller Huid staat de jacht op een moordenaar
centraal, die er genoegen in schept zijn slachtoffers te villen. Hayder
lijkt gefascineerd door het ultieme Kwaad. En dat fascineert Ezzulia. Hoe dat
zo, Mo?
"Door te schrijven probeer ik Het Kwaad te begrijpen"
Hoe bent u op dit plot gekomen?
Voor mijn vorige boek, Ritueel,
heb ik mij verdiept in Afrikaanse rituelen. Ik las dat bij een bepaald
traditioneel medicijn menselijke huid wordt gebruikt. Tijdens de research
stuitte ik ook op een foto van twee mensenhuiden die in beslag waren genomen
door de autoriteiten in Tanzania. Deze feiten hebben mij geïnspireerd bij het
schrijven van Huid.
Waar komt uw fascinatie voor wezens die half mens-half beest zijn vandaan? Ook in Huid speelt de Tokoloshe, een kwaadaardig mythisch wezen, een rol. En hij drijft rechercheur Jack Caffery bijna tot waanzin.
De Tokoloshe komt ook voor in
‘Ritueel’. ‘Huid’ is het vervolg op dat boek, vandaar dat hij, net als
rechercheur Jack Caffery, terugkeert. De Tokoloshe is een kwaadaardig wezen uit
de Zulu-mythologie. Ik ben geïnteresseerd geraakt in Afrikaanse rituelen door
een rituele moord in Londen die gepleegd zou zijn door Afrikanen die hier in
Groot-Brittannië wonen. Zij hadden een kind uit Nigeria ‘geïmporteerd’ en hem
2001 in Londen gedood. Het jongetje was onthoofd en zijn verminkte lichaam werd
in de rivier de Thames gevonden.
Huid is het tweede deel in de Wandelaar-serie. De Wandelaar is een bijfiguur die af en toe in de boeken opduikt. Maar erg veel weten we nog niet over hem.
De Wandelaar heeft een vreselijke
misdaad begaan, maar in de loop van de serie zal de lezer leren te begrijpen
waarom hij het gedaan heeft. Ik heb de serie naar hem vernoemd omdat hij zo’n
belangrijk klankbord is voor Jack Caffery.
In een eerder interview zei u: ‘We moeten af van dat typisch Britse idee van thee en koekjes en dode lichamen achter de sofa.’ Waarom vindt u dat?
Omdat het oneerlijk is. Misdaad is
niet zo netjes en gezellig als een heleboel Britse misdaadauteurs van de vorige
eeuw ons hebben willen laten geloven. Ik wil eerlijk zijn. En als je geen
behoefte hebt aan alle details van geweld en dood, dan is een misdaadroman
misschien niet het genre voor jou.
Maar er zijn verschillende soorten misdaad: je hebt de ‘beschaafde’ vergiftiging van de vreemdgaande echtgenoot aan de ene kant en de sadistische marteling van en moord op een kind aan de andere kant. U heeft ervoor gekozen aan ‘die andere kant’ te staan. Waarom?
Vergiftiging is het klassieke
voorbeeld van een moord die door een vrouw gepleegd wordt (vrouwen vinden het
over het algemeen moeilijk hun handen te gebruiken bij het plegen van een
misdaad). Voorzover ik moord überhaupt begrijp, dan heb ik denk ik het meeste
begrip voor een moord door vergiftiging. Maar de sadistische marteling van en
moord op een kind is iets wat ik nooit, maar dan ook nooit, zal begrijpen. Omdat
ik het zo shockerend vind en er zo van walg, moet ik erover schrijven. Je zou
mijn schrijven kunnen zien als een poging het Kwaad te begrijpen.
Hebt u nooit de behoefte een chicklit te schrijven of iets anders luchtigs?
Ik denk dat er twee manieren zijn
om met angst om te gaan: of je wendt je blik af van de dingen die je bang maken,
of je kijkt ze recht aan. Ik heb voor het laatste gekozen, dat is alles.
Herleest u uw boeken?
Ik herlees mijn boeken nooit,
omdat ik zeker weet dat ik dan elk woord zou willen veranderen. Ik denk ook
weinig terug aan de boeken die ik heb geschreven. Als ik nu aan Vogelman
denk, voel ik vooral weer de boosheid die ik had toen ik het schreef.
Zijn er ook plannen om uw boeken te verfilmen?
Ja, al mijn boeken zijn door
filmproducenten ‘ge-opteerd’ en er wordt aan gewerkt. Verder kan ik er niet veel
over zeggen.
Op pagina 338 denkt Caffery: ‘Er is geen God. Er bestaat niet zoiets als een God’. Wat gelooft u zelf?
Ik geloof dat de meeste mensen
hopen dat er een hogere macht is, iets dat we ‘God’ noemen. Ik zou ook graag
geloven in een God. Ik heb echter een wetenschappelijke achtergrond dus ik zie
ook in dat een geloof een illusie kan zijn. Maar ach, denk ik dan, wat maakt het
uit als ik me een beetje laat misleiden?
Op pagina 348 denkt Caffery: Misschien was het waar, misschien was de keus echt de wortel van elk menselijk geluk- en van elk menselijk verdriet. Gelooft u dit zelf ook?
Ik weet niet of het echt helemaal
waar is – het is een gedachte van Caffery en niet van mijzelf. Maar ik geloof
wel dat teveel keus net zoveel ongeluk kan brengen dan te weinig keus.
Wat vindt uw dochter Genevieve Quinn van uw boeken?
Ze is te jong om ze te lezen –
hoewel ik haar niet zou tegenhouden als ze zou willen.
Heeft ze uw schrijftalent geërfd?
Ze is pas zeven jaar dus het is
nog wat vroeg om te zien of ze echt kan schrijven, maar ik kan je wel zeggen dat
ze absoluut mijn vaardigheid heeft geërfd om verhaaltjes te bedenken. In het
bijzonder op momenten dat ze probeert zich uit een penibele situatie te praten
haha.
Welke auteurs vindt u zelf de moeite van het lezen waard?
Op dit moment geniet ik erg van
Dennis Lehane, Belinda Bauer en de boeken van mijn vriendin Karin
Slaughter.
Hoe lang werkt u gemiddeld aan een boek?
Aan elk boek schrijf ik ongeveer
een jaar. En dan volgt een periode waarin ik veel moet reizen voor publiciteit,
dus het is al met al een druk bestaan.
Wat zijn uw plannen voor de toekomst?
Ik ben net klaar met Jacker, het derde deel van de Wandelaar-serie. Binnenkort begin ik met een ‘stand alone’, een op zichzelf staande thriller, daarna ga ik door met De Wandelaar.
Foto: Kate Cooper
Kijk hier voor een eerder interview met Mo Hayder in
onze Kort & Krachtig reeks.
En
kijk hier
voor de recensie van Josefin Hoenders.
Huid
Auteur: Mo Hayder
Oorspronkelijke titel: Skin
Uitgeverij Luitingh
ISBN 978 90 245 3068 7
Paperback
Prijs: 19,95
Als op een warme ochtend in mei het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden bij een treinspoor net buiten Bristol, wijst alles op zelfmoord.
Rechercheur Jack Caffery is daar toch niet zo zeker van. Hij is een rover op het spoor, iemand die zich voortdurend verbergt en ongezien huizen insluipt. Voor het eerst in lange tijd is hij bang.
Hij krijgt hulp van politieduiker Flea Marley. Nadat ze de trauma’s uit haar verleden enigszins heeft verwerkt, begint ze zich al snel af te vragen of hun relatie het professionele niet overstijgt. Dan ontdekt ze iets in haar persoonlijke leven wat alles verandert. En deze keer kan niemand haar helpen, zelfs Caffery niet...
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Mo Hayder.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.