Je begon je carrière als journalist en ghostwriter. Wanneer dacht je voor het eerst dat je een fictie boek moest schrijven? Was er een speciale aanleiding?

Ik wilde al schrijver worden vanaf m’n twaalfde maar ik vond toen dat ik nog niets had om over te schrijven. Ik groeide op in een heel kleine achterbuurt van een stadje in Australië waar niets leek te gebeuren en waar Mark Twain de beste plots al had gebruikt. Journalistiek en later ghostwriting waren voor mij twee stappen in de richting van mijn uiteindelijke doel, fictie schrijven. Het ene zorgde voor de ervaringen waar ik uit put en het ander leerde me discipline en langdurig focussen op een enkel verhaal.
 

Wat ik prachtig vind aan jouw boeken is dat ze slim geschreven zijn maar ook veel humor bevatten. Hoe belangrijk is humor voor jou in je eigen boeken en in boeken in het algemeen?

Mijn boeken zijn bestempeld tot psychologische thrillers en het onderwerp kan erg duister en confronterend zijn. Niet bloeddorstig, ik hou niet van boeken waar veel doden vallen, boeken die overlopen van ranzige details. Humor is belangrijk voor de broodnodige lucht in de heftige verhaallijn, het geeft lezers de kans om tot rust te komen en adem te halen.
 

Psycholoog Joe O’Loughlin is het hoofdkarakter in een aantal van jouw boeken. Hij is geen standaard held omdat hij lijdt aan Parkinson. Wat maakt een hoofdpersoon een held en welk deel van Joe beantwoordt aan jouw definitie van een echte held?

Joe O’Loughlin is briljant van geest maar zijn lijf werkt niet altijd mee. Zijn heldgehalte dankt hij aan zijn ongelooflijk inlevingsvermogen. Dat is tevens een van zijn problemen – hij kan geen nee zeggen als mensen hem om hulp vragen, daarom strandde zijn huwelijk en brengt hij zichzelf keer op keer in gevaar. Joe is een echte held omdat hij zijn zwaktes, zijn twijfels en tekortkomingen heeft. Hij is geen held à la Jason Bourne, James Bond of Jack Reacher, hij is geen superman die al zijn vijanden te snel of te slim af is. En hij duikt ook niet met iedere prachtige vrouw die hij ontmoet het bed in.
 

Welke karaktertrekken van Joe vind je mooi, welke niet en waarom?

Ik hou van Joe’s gevoel voor humor en zijn menselijkheid. Ik hou niet van het deel van hem dat niet altijd doet wat ik wil. Hij blijft me kanten in het verhaal opsturen die ik niet gepland heb. Maar ondanks zijn briljante gave menselijk gedrag te begrijpen, laat hij dit afweten in zelfkennis en bij de vrouw waar hij van houdt, Julianne.
 

In Boetedoening schreef je over de getraumatiseerde Sienna. Is het moeilijk voor je om te schrijven over een ongelukkig, getraumatiseerd en kwetsbaar kind terwijl je zelf drie dochters hebt?

Als ik confronterende scènes schrijf waar kinderen in voor komen dan schrijf ik vanuit mijn eigen angsten als vader. In mijn nachtmerries gaat het altijd over mijn eigen kinderen – er gaat iets mis, ze roepen naar me en ik kan niet bij ze komen. Mijn vrouw maakt me dan wakker omdat ik wel wil schreeuwen maar er geen geluid uit mijn keel komt.
 

Waar deed je inspiratie op voor Boetedoening?

Het idee van Boetedoening (ik hou er niet van om te zeggen dat het inspiratie is als het om misdaad gaat) kwam door de verdwijning van een jonge moeder van de noordelijke stranden rond Sydney bijna dertig jaar geleden. Lynette Dawson is nooit gevonden maar uit onderzoek blijkt dat een bekend persoon haar heeft vermoord- een man die nooit aangeklaagd is wegens gebrek aan bewijs. Een week na Lynette’s verdwijning, liet haar man – een erg aantrekkelijke, charismatische docent – een 16 jarige leerlinge die zijn geliefde was bij hem in komen wonen. Een jaar later trouwde hij met het meisje. Het duurde 17 jaar voordat de politie een gedegen onderzoek instelde maar toen was het te laat om de verantwoordelijke nog te straffen.

Waarom heb je ervoor gekozen om Joe te laten lijden aan de ziekte van Parkinson in plaats van aan een andere aandoening? En waarom heb je hem überhaupt een aandoening gegeven?

Ik ben altijd gefascineerd door de tragische ironie van iemand als Stephen Hawking – een man met een briljante geest in een bouwvallig lichaam. Zo zie ik Joe O’Loughlin. Hij is een man met een perfect leven – een geweldige carrière, prachtige vrouw, getalenteerde dochter etcera, maar langzaam maar zeker begint dat perfecte leventje uit elkaar te vallen omdat hij niet langer op zijn lichaam kan vertrouwen dat hem langzaam in de steek laat.
 

In jouw boeken overtreffen de psychologische elementen het doorgaans erg fysieke, bloederige geweld dat je vaak ziet in spannende boeken. Waarom heb je het psychologische verkozen boven het fysieke?

Zoals ik al eerder aangaf ben ik geen fan van grote stapels lijken en ranzige details. Er staan op onze boekenplanken veel meer seriemoordenaars dan er ooit bestaan hebben. En het lijkt een soort wedstrijd wie het meest heftig, gedetailleerd en gewelddadig de daden van hun moordenaar kan opschrijven. Ik ben niet zo geïnteresseerd in alle forensische details van misdaad – hoeveel steekwonden, wat voor mes is er gebruikt en zo meer. Ik wil graag weten wat er door het hoofd gaat van een crimineel, door het hoofd van het slachtoffer en door het hoofd van diegene die de misdaad moeten onderzoeken, evenals dat wat er speelt bij familie en vrienden.
 

Hoe gehecht ben je aan je fictieve karakters? Stel dat Joe overlijdt aan Parkinson, zou je hem dan gemakkelijk kunnen laten gaan omdat hij ‘niet echt’ is of zou het voelen als het verlies van een goede vriend?

Ik ben erg gehecht aan Joe. Hij voelt als een van mijn beste vrienden. Hoewel ik hem ouder laat worden en zijn ziekte hem steeds verder sloopt. Toch kan ik het me niet voorstellen dat hij dood gaat omdat ik dat vreselijk zou vinden. Misschien dat ik een nieuwe psycholoog in mijn boeken introduceer, eentje die Joe als mentor heeft. Joe kan dan nog steeds in de boeken voorkomen maar niet meer in de hoofdrol.
 

In je dankwoord las ik dat de naam van het karakter Annie Robinson bewust gekozen was. Kan je me iets meer daarover vertellen, over de echte Annie, of is dat te persoonlijk?

Annie Robinson was een opmerkelijke vrouw die toen bij haar ongeneeslijke kanker werd geconstateerd, een stichting oprichtte om de laatste wens van mensen te vervullen. Ik heb toen de naam van een karakter in Boetedoening bij opbod verkocht om geld binnen te halen voor Annie’s stichting. Haar vrienden deden het hoogste bod – zij kochten de naam voor Annie, voor haarzelf. Helaas leefde ze niet lang genoeg om Boetediening te kunnen lezen.
 

Wat was het meest speciale, gedenkwaardige en grappigste project waar je als ghostwriter aan gewerkt hebt?

Ik heb vijftien autobiografieën geschreven maar kan slechts van de helft zeggen dat ik ze gedaan heb omdat ik bij de andere geheimhouding heb gezworen. De meest prominente die ik kan noemen is die van Geri Halliwell. Ik had geen behoefte om Geri’s boek te schrijven toen het aanbod kwam. Ze was net gestopt met de Spice Girls en was op de vlucht voor de paparazzi. Mijn twee jongste dochters dreven me tot waanzin door dag en nacht naar de Spice Girls te luisteren. Maar toen ik Geri ontmoette werd ik overgehaald door haar oprechtheid. Ze wilde oprecht een openhartige autobiografie, waarin ze bloot geeft hoe ze als meisje uit de werkende klasse, een van de meest herkenbare vrouwen ter wereld werd.

Wat was het meest speciale, gedenkwaardige moment in je schrijverscarrière tot nu toe?

Het meest memorabele moment was waarschijnlijk in 2002 toen mijn eerste roman De Verdenking inzet werd van een strijd tussen verschillende uitgevers op de London Book Fair. Ik had op dat moment nog maar 117 pagina’s geschreven maar om een of andere reden begonnen uitgevers van over de hele wereld te vechten om mij te contracteren. Ik lag met mijn vrouw in bed in Sydney terwijl we om 03.00 uur ’s nachts een telefoontje kregen dat uitgevers tegen elkaar aan het opbieden waren, vier Amerikaanse uitgevers, vijf Franse uitgevers, drie Nederlandse uitgevers... etc. Die nacht veranderde mijn leven.
 

Heb je vreemde gewoontes of rituelen terwijl je schrijft?

Niet echt gekke dingen, ik zet eerst alles handgeschreven op papier wat sommigen raar vinden. Ik zit vaak in cafés (ik ben die vreemde kerel aan het tafeltje in de hoek). Ik schrijf meestal ’s ochtends tot aan het begin van de middag, daarna zet ik alles in de computer.
 

Is er wel eens een moment geweest waarbij je aan het schrijven was en niet verder kwam?  

Ik plan mijn boeken niet vooruit, het is als schrijven zonder vangnet. Voordat ik Boetedoening heb geschreven, heb ik twee boeken van 30.000 woorden weggegooid omdat ik er maar niet uit kwam om het juiste evenwicht aan te brengen, hierdoor werkte het niet. Misschien dat er nog eens een dag komt waarop ik ze een tweede kans geef en weer tot leven wek.
 

Het is erg moeilijk voor debutanten om hun boeken gepubliceerd te krijgen en om te concurreren met gevestigde auteurs.

Schrijven moet in eerste instantie je passie zijn, je hobby zoals muziek of schrijven. Als je goed genoeg bent, een portie geluk hebt en de sterren staan goed, dan kan je er meer van maken dan een hobby. Doe het omdat je er van houdt, niet omdat je verwacht dat het gepubliceerd wordt. Doe het omdat het jou helpt de wereld beter te begrijpen. Je bent pas een schrijver als je een boek hebt afgerond. Ik ken honderden mensen die beginnen, dan weer stoppen, veranderen van gedachte, dan weer doorgaan. Mijn andere advies is dat je je volledig moet focussen op het schrijfproces. Je doel moet zijn om het beste boek ooit te schrijven en alle dingen daaromheen moet je vergeten. Het publiceren en de promotie moet je aan professionals overlaten, jij moet ‘slechts’ schrijven.
 

Gebruik je wel eens reacties of suggesties van lezers in je boeken?

Ik haal overal mijn ideeën en oneliners vandaan. Schrijvers zijn als eksters, ze verzamelen glimmende en glinsterende dingen die ze misschien, ooit, zullen gebruiken.
 

Foto's: Met dank aan Michael Robotham

Een eerder interview met Michael Robotham | kijk hier

Meer over Michael Robotham op De Boekenplank

 

---

Boetedoening
Auteur: Michael Robotham
Oorspronkelijke titel: Bleed for me
Uitgeverij Cargo
ISBN: 978 90 234 5737 4
Paperback
Prijs: € 19,90
Verschenen: juni 2010
 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jij denkt dat je me kent.
Jij denkt dat je me begrijpt.
Dat doe je niet. Ik bloed voor jou.

Psycholoog Joe O'Loughlin wordt op een nacht opgeroepen als zijn dochters beste vriendin Sienna Hegarty is verdwenen. Joe vindt het meisje, besmeurd met bloed en niet in staat te praten. Het lichaam van Sienna's vader wordt gevonden in haar slaapkamer, zijn keel is doorgesneden, zijn schedel ingeslagen. Ondanks het overtuigende bewijs blijft Joe O'Loughlin geloven in Sienna's onschuld en hij verdiept zich in de zaak. Zijn onderzoek leidt hem naar een wereld van seksueel misbruik, chantage en politieke intriges. Samen met een oude vriend, de voormalige politie-inspecteur Vincent Ruiz, gaat Joe op zoek naar de dader. Dan begint de wanhopige zoektocht naar een man die jarenlang ongestraft de vreselijkste misdaden wist te plegen.
 

---