Twee jaar geleden ontmoetten we elkaar in Parijs ter ere van jouw thrillerdebuut Twee Zomers. Toen was je nog niet zeker of er een volgend boek uitgegeven zou worden, maar inmiddels ligt je derde boek alweer in de winkel. Hoe voelt dat?

Dat voelt heel prettig. Ik begrijp dat de uitgever eerst zeker wilde zijn of Twee zomers geen eendagsvlieg was en of er nog meer in de pen zat. Nu zijn we weer een stapje verder. Een echte vrouw is zeer positief ontvangen en we bouwen aan de toekomst. Dat betekent nadenken over nieuwe projecten en vooral lekker doorwerken zodat er ieder jaar een nieuwe Berg in de winkels ligt.
 

Is het leven van ‘schrijver zijn’ wat je gehoopt had? Is je droom nu echt uitgekomen of droom je alweer verder, van hele planken vol?

Het schrijversleven is ongeveer wat ik vooraf gedacht had. Het is een cyclus. September, oktober moet het manuscript worden ingeleverd. Daarna volgen correcties, wordt er ingekort, soms nog wat bijgeschreven en kijken er ongeveer een mannetje of vijf naar de drukproeven zodat er geen fout meer in zit. En in april verschijnt er een boek. In juni kom ik naar Nederland voor promotie. En soms bezoekt een journalist me in Frankrijk. Het enige rare is dat ik tijdens interviews vol zit van het boek dat nog moet verschijnen en van het boek waarover ik word ondervraagd zo’n beetje alles vergeten ben, tot en met de namen van de personages. Ik moet dus echt even de knop omzetten. Verder is schrijven gewoon werk geworden, maar leuk werk. Thuis in mijn kamer met uitzicht op een cour en een grote schuur. Ik hoef me niet te scheren, kan de kleren aantrekken die ik de avond daarvoor op een stoel heb gegooid. Ik ga iedere dag met evenveel plezier aan de slag. Wat dat betreft is de droom wel zo’n beetje uitgekomen. Nu nog een plank vol titels.

Wordt het schrijven gemakkelijker nu je meerdere titels op je naam hebt staan?

Het wordt steeds moeilijker. De periode van volstrekte naïviteit is voorgoed voorbij. De lat komt steeds hoger te liggen. Een nieuw boek moet beter zijn dan het laatste, spannender, interessanter, het moet beter verkopen. Dat legt wel een bepaalde druk op die je tijdens het schrijven weer van je af moet werpen. Maar ik ga niet zeuren. Ik heb zelf voor het vak gekozen en de steeds groeiende stroom van enthousiaste lezersreacties voelt als een warm bad. Uiteindelijk doe ik het daarvoor, voor het publiek.

Een echte vrouw is het derde boek over hoofdpersoon Chantal Zwart. Was het je bedoeling om een serie te schrijven of is het toevallig zo gelopen?

Echt de bedoeling was het niet. Om Blind vertrouwen uitgegeven te krijgen heb ik een vervolg op Twee zomers voorgesteld. Een nieuw, los te lezen boek met dezelfde hoofdpersoon. Daarna wilde de uitgever een derde boek met Chantal Zwart. Omdat ik genoeg mogelijkheden zag heb ik daarin toegestemd. Zolang ik niet het gevoel heb Chantal Zwart uit te melken en mezelf te herhalen is het een personage waarmee ik nog meer nieuwe boeken kan schrijven. Ze wordt ouder, ontwikkelt zich, eigenlijk is het best interessant om haar zo te volgen.

Denk je dat het makkelijker of moeilijker is om met een terugkerend personage te werken?

Eerlijk gezegd heb ik daar geen idee over. Een terugkerend personage voelt vertrouwd, zowel voor mij als voor de lezers. Aan de andere kant: een nieuwe setting met nieuwe hoofdpersonen biedt nieuwe mogelijkheden. Ik wil vrij zijn in mijn keuzes. Uiteindelijk werk ik zo’n maand of negen aan een nieuw boek en het moet voor mij wel een feestje blijven om te schrijven.

Vind je het moeilijk om je als man in te leven in een vrouwelijke hoofdpersoon?

Nee hoor. Waarom zou dat moeilijk zijn? Alsof mannen alleen over mannen zouden kunnen schrijven en vrouwen alleen over vrouwen. Ik hou niet van dat soort kunstmatige onderscheiden. Bovendien ken ik genoeg mannen die zich als vrouwen gedragen en omgekeerd.

Kunnen we nog meer boeken over Chantal Zwart verwachten?

Ik heb mijn uitgever een vierde Chantal beloofd. Het plot zit al in mijn hoofd en dit najaar ga ik eraan beginnen.
 

Twee jaar geleden sprak je over een boek waarin een man zijn vijftigste verjaardag viert met zijn twee oudste vrienden die hij al een tijd niet heeft gezien. Wat is hiermee gebeurd?

Het boek heeft een tijdje op de plank gelegen, er is aan gesleuteld, sterker nog: er wordt nog steeds aan gesleuteld, maar in het voorjaar van 2011 ligt het boek in de winkels. Geen Chantal dus, maar een stand-alone. Een psychologische thriller. Amsterdam, de jaren zeventig, studenten, krakers, het theatermilieu en zoveel jaar later een verjaardagsfeest in een Franse gîte dat uitloopt op een drama. Nu nog een briljante titel.
 

Een belangrijk en actueel thema van Een echte vrouw is misbruik op een katholiek jongensinternaat. Zelf heb je ook op een jongensschool gezeten waar paters met de scepter zwaaiden. Is dat een reden geweest om voor dit thema te kiezen? Heb je voor dit boek uit eigen herinneringen aan je schooltijd kunnen putten?

Mijn ervaringen op een katholieke jongensschool heb ik altijd willen gebruiken. Een eigen wereld, jongens onder elkaar, de onderlinge competitie, de pesterijen en vernederingen, een enkele pater die niet met zijn vingers van ons af kon blijven. Begrijp me goed: ik ben geen slachtoffer. Ik koester zeer prettige herinneringen aan die tijd, aan het geweldige onderwijs. Het prettige van een thriller is dat je dat soort herinneringen moeiteloos in een verhaallijn kunt schuiven. Dat het boek bij verschijnen vanwege al die schandalen zo actueel zou zijn was natuurlijk mooi meegenomen. Ik vind de ophef van de pers overigens zwaar overdreven. De verhalen waren allang bekend. Maar kennelijk had toen niemand trek om erin te duiken.
 

De Limousin is het decor waartegen jouw verhalen zich afspelen. Overweeg je ook wel eens om je verhalen ergens anders te laten afspelen of blijft Frankrijk ‘jouw achtergrond’?

Ieder decor dat ik goed ken kan gebruikt worden. Ik woon in Frankrijk. Het voelt niet meer dan logisch om van daaruit te denken, met uitstapjes naar andere locaties. Als het nodig is. Ik zou nog wel eens een boek willen schrijven dat zich op een paar vierkante meter afspeelt. Een kamer, een appartement in een gebouw. Dat staat op mijn verlanglijstje voor later. Maar zoals ik al zei: in mijn nieuwe boek speelt Amsterdam een prominente rol.
 

Onlangs was je even in Nederland voor de promotie van je boek. Hoe is het bevallen om weer even terug te zijn? Hoe zijn de reacties van lezers als je ze spreekt?

Het is altijd leuk om terug te zijn. Het geven van interviews voor radio en televisie heeft iets dubbels. Omdat ik zelf zolang presentator ben geweest let ik altijd erg op de interviewer. Hoe doet ie het? Is het oprechte belangstelling of een kunstje? Luistert ie naar wat ik vertel of zoemt de volgende vraag alweer door het hoofd? Tegelijkertijd vertel je je eigen verhaal. Dit jaar zat ik in allerlei uitzendingen met politici die op verkiezingstour waren. Je merkt dat de belangstelling voor de politiek die voor een spannend boek onmiddellijk overschaduwt. Begrijpelijk. Wel vind ik het jammer dat veel media alleen in de maand juni een misdaadauteur willen uitnodigen. Alsof er de rest van het jaar niets verschijnt. In Frankrijk is dat anders, maar daar is sowieso veel meer aandacht voor cultuur. Tijdens mijn weekje Nederland waren er nauwelijks ontmoetingen met lezers. In de Leidsestraat ben ik niet belaagd door fans (grapje!). Het contact met lezers verloopt vooral via internet. Gisteravond gaf ik in Frankrijk een lezing voor een groep Nederlandse toeristen en bezitters van tweede huizen. Dat was erg leuk. Praten, voorlezen, vragen beantwoorden. Dan komt alles samen: schrijven en presenteren.

Je was ook aanwezig bij de uitreiking van de Gouden strop. Is dit een prijs die je zelf ooit hoopt te winnen?

Natuurlijk, maar als ik de prijs niet win zal ik daar geen dag over treuren.
 

Heb je de genomineerde boeken gelezen? Wat vind je van het boek van de winnaar?

Nee. Ik lees weinig Nederlandse auteurs, te weinig. Ik recenseer buitenlandse thrillers en dus ligt er altijd een grote stapel nog te lezen boeken op het nachtkastje. Ik volg de collega’s wel zo’n beetje via internet, ken hun titels, weet waar hun boeken over gaan en natuurlijk ook hoeveel sterretjes ze in de VN thrillergids hebben. Misschien flauw, maar dat zijn toch dingen waar je op let.
 

Wat zijn je (schrijf)plannen voor de toekomst?

We hebben het in Frankrijk zeer naar onze zin. Ik wil de bomen zien groeien die we geplant hebben en iedere keer wanneer ik terugkom uit Nederland valt me weer op hoe mooi we wonen. Franse vertalingen zouden natuurlijk super zijn, maar zolang ik geen miljoen boeken verkoop blijft het wachten op een uitgever die het risico aandurft. 

Foto's: Met dank aan Michael Berg en The House of Books

Kijk hier voor een eerder interview van Carien Touwen met Michael Berg
 

---

Een echte vrouw
Auteur: Michael Berg
Uitgeverij The House of Books
ISBN: 978 90 443 2584 3
Paperback
Prijs: € 17,95
Verschenen: maart 2010 

 

 

 

 

 

 

 

Kijk voor meer over Michael Berg op de website van De Boekenplank | kijk hier
 

---