Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews


Nieuwe recensies op de Ezzulia website:

Sharon Bolton:
Zielsgeheim


Bolton doet in Zielsgeheim iets nieuws. Zij nam de oorspronkelijke gebeurtenissen als uitgangspunt voor haar thriller, vertaalde het naar het nu en gaf er haar eigen draai aan


Tom Rob Smith:
Agent 6


Met deze trilogie leverde Smith een huzarenstuk af


Sofie Sarenbrant:
Week 36


Geen doodenge zwangerschapsthriller maar een gemiddeld debuut uit het succesvolle thrillerland Zweden


Jussi Adler-Olsen:
Het Washington-decreet


De eindredacteur had de schrijver en lezers een groot plezier gedaan door het verhaal te laten inkoken tot de helft van het volume


Håkan Nesser:
De man zonder hond


Met De man zonder hond is Håkan Nesser weer helemaal terug op het gebied van de misdaadroman


Lars Kepler:
Getuige


Prima thriller die net als Contract werd genomineerd voor beste Zweedse misdaadroman


Buthler & Öhrlund:
Moordlust


Een goedgeschreven maar verder doorsnee Zweedse thriller


C.J. Sansom:
Kloostermoord


Kloostermoord is in de eerste plaats een zeer sfeervol boek


Jerker Eriksson & Håkan Sundquist:
Het kraaienmeisje


Het Kraaienmeisje is een thriller die staat als een huis. Een koud donker huis vol sinistere geheimen


Judith Visser:
Time-out


De thriller laat je dankzij het goede gebruik van deze thema’s op het puntje van je stoel zitten en de schrijfster neemt je in een rap tempo mee door verschillende lagen in het verhaal


Marelle Boersma:
Vals alarm




Een goede thriller grijpt je vanaf de eerste pagina bij de strot. Dat doet Vals alarm


Karin Slaughter:
Gevallen




Ondanks dat het een van de mindere boeken van Karin Slaughter is, staat het toch garant voor een paar avonden leesplezier


S.J. Watson:
Voor ik ga slapen


Voor ik ga slapen is een fantastisch debuut. Wat een geweldig boek!


Lotte & Søren Hammer:
Misbruik




Een veelbelovend debuut, met toch een paar beginnersfoutjes


Kristina Ohlsson:
Verzwegen




Rondom het thema mensensmokkel bouwt ze een slim plot waarbij na jaren de tijd voor vergelding is aangebroken


Arne Dahl:
Requiem




Wederom een zeer geslaagde thriller van Arne Dahl die na elf boeken klaar is met het a-team 


Tom Egeland:
Het evangelie van Lucifer




Na het lezen van de laatste pagina stort je op aarde neer gelijk de gevallen engel Lucifer. Knap gedaan.


Nicci French:
Blauwe maandag




Deze nieuwe Nicci French, het eerste deel in een lange serie, is een aanrader. Dat deel twee maar snel komt!




































































 




















































 

 

 


 

Ezzulia interview
Mark Billingham

Door Natascha van der Stelt | Ezzulia.nl
(Twitter: @nataschaleest)
 


7 april 2012 |  Voordat Mark Billingham thrillerschrijver was, werkte hij achtereenvolgens als acteur en stand-up comedian. Zijn debuut Slaapdood, dat in 2001 verscheen, werd een wereldwijde bestseller. Het is het eerste deel in een serie over de Londense rechercheur Tom Thorne. Een paar maanden geleden verscheen in Engeland zijn elfde thriller en het tiende boek met Tom Thorne in de hoofdrol. In Nederland bracht uitgeverij Anthos onlangs zijn tiende thriller op de markt, Uit de dood verrezen.

Natascha van der Stelt sprak met Mark Billingham over zijn carrièrewendingen, het Harrogate Crimefestival, het genot van research doen in Spanje en dat de lezer net zo veel over Tom Thorne weet als hijzelf. 

 


"Ik ben een entertainer, een schaamteloze praatjesmaker"


Waarom werd je acteur?

"Al toen ik kind was, wilde ik heel graag acteren. Ik speelde mee in vele schooltoneelstukken. Ik zat op een school waar je, tenzij je geweldig goed kon leren of heel goed was in sport, makkelijk kon verdwijnen in de massa. De andere manier waardoor je kon opvallen, was meedoen aan de schooltoneelstukken, een keer per jaar. Ik was de acteur op school. Daarna studeerde ik drama aan de universiteit. Na mijn afstuderen in 1983 was ik vier, vijf jaar acteur. Ik richtte een theatergezelschap op. Nadat ik van Birmingham naar Londen was verhuisd, deed ik veel televisie- en toneelwerk. Ik speelde het meest in een televisieserie genaamd Maid Marian and her Merry Man, die ongeveer vier jaar liep. Helaas is acteur zijn een baan waarin je geen controle hebt over je eigen loopbaan. Je moeten wachten op een telefoontje of je kan niet meedoen aan de auditie omdat je niet het goede uiterlijk hebt. Ik begon daarom met comedy. Met de comedy is het zo dat als je het kan, dan is er werk voor je. Comedy hangt niet af van geluk of hoe je er uit ziet. Als je op het podium staat en iedereen moet lachen, dan word je geboekt."

"Tegen het einde van de serie Maid Marian and her Merry Man, schreef ik ook voor de serie. Toen die serie afgelopen was, was ik opeens een televisieschrijver. Ik heb dit ongeveer vier, vijf jaar gedaan, tegelijkertijd met de comedy. Het acteren verdween geleidelijk naar de achtergrond."

 

Na stand-up comedian werd je schrijver. Hoe ging dat?

"Ongeveer tien jaar geleden stopte ik als stand-up comedian. Ik stopte met de shows omdat er veel gereisd moest worden. Toen de boeken het steeds beter gingen doen, ook in het buitenland, moest ik voor de boeken meer reizen. Ik moest naar Nederland komen en naar Amerika, Australië en meer van die landen reizen. Ik was zoveel aan het reizen dat ik niet meer genoeg thuis was bij mijn gezin. Daarom stopte ik met de stand-up comedy en richtte mijn aandacht op de boeken. Ik mis het acteren, ik mis het echt. Schrijven is voor mij een soort optreden. Een roman lijkt op een optreden. En in het hoofd van een personage kruipen is ook acteerwerk. Al deze elementen waar ik mee te maken had toen ik acteur was, stop ik nu in het schrijven."

"In toenemende mate moeten auteurs zichzelf promoten, los van de boeken, en optredens doen voor een publiek. Ik vind dat geweldig, ik geniet ervan om op te treden. Je moet er op uit en praten over het boek, vooral als er een net verschenen is. Ik houd er van om evenementen te doen. Als ik een optreden doe van zeg een uur, dan maak ik de eerste vijf tot tien minuten grappen. Daarna lees ik een donker/duister stuk voor uit een van mijn boeken. Ik houd van dat contrast. Ik zie mijzelf als een podiumbeest en ik ben dol op publiek."

 

Voor welk publiek treed je bij voorkeur op?

"Festivals zijn erg leuk. Als je een festival doet dan weet je wat je kan verwachten. Het zal goed georganiseerd zijn. Je zal veel publiek hebben. De organisatie zorgt goed voor je, brengen je onder in een fijn hotel en meer van die dingen. Ga je echter naar een school als auteur, dan is het geheel anders. Schoolbezoek is erg moeilijk. Schoolkinderen zijn het moeilijkst denkbare publiek. (Ik heb drie young adult thrillers geschreven.) Kinderen zitten daar maar. Als je een optreden doet op een festival, vooral laat op de avond, dan drinken mensen wat, ze zijn ontspannen en willen een leuke tijd hebben. Bij kinderen is dat helemaal anders. Ze denken: ik heb geen idee wie hij is, maar hij is vast beter dan de geschiedenis- of wiskundeles. Je bent dan een alternatief voor één of andere les. Daarom zijn scholen zo lastig om te doen."

"Meer en meer evenementen verschuiven van de boekhandel naar de bibliotheek. Ik heb behoorlijk wat bibliotheekevents gedaan. Zij zijn leuk om te doen. Ik wil het echter altijd doen met een andere thrillerschrijver zodat we daar als een team zitten. Het liefst een van de half dozijn auteurs waarmee ik goed bevriend ben. Het is op die manier leuk voor het publiek en voor ons. Na afloop heb je een maatje om wat mee te drinken." (lacht)

"Signeren in de boekhandel is altijd moeilijk omdat je nooit kan weten wat je kan verwachten, wat betreft het bezoekersaantal. Het is lastig voor uitgevers omdat ze twee schrijvers en vaak nog een journalist op pad sturen. Ze betalen de treinkaartjes en het hotel voor twee of drie mensen. Als het dan voor een klein publiek is en er worden ook nog eens nauwelijks boeken verkocht, dan heeft dat in financieel opzicht geen enkele zin. Er zal een minimum aantal kaartjes van te voren moeten worden verkocht. Anders kan het riskant zijn. Sommige events kunnen verschrikkelijk zijn, andere geweldig. Ik vind het leuk dat je niet weet wat je kan verwachten."

 

Welk beroep vul je in op een officieel document?

"Schrijver, dat is wat ik nu doe. Een deel van mij denk dat ik graag eerder had willen beginnen met het schrijven van romans. Ik schreef mijn eerste boek pas toen ik 39, 40 was. Als ik tien jaar eerder was begonnen, had ik nu 22 boeken op mijn naam staan in plaats van 12. Maar vervolgens ben ik toch erg blij dat ik een tijd acteur en comedian ben geweest. Ik ga trouwens niet nog een keer veranderen! Ik ben nu een schrijver en te oud om te veranderen dus dat blijf ik. Ik vind het helemaal geweldig. Zo veel mensen willen boeken schrijven. Om er voor betaald te worden is een geweldig voorrecht. Ik vind het leuk om verhalen te vertellen. Ik zal je vertellen waar het allemaal begon. Toen ik een jaar of elf, twaalf was moesten we op school verhalen/opstellen schrijven. Over je vakantie, je huisdier of zo iets. Ik hield ervan om grappige verhaaltjes te schrijven, je weet wel, suffe, grappige, onnozele verhaaltjes. Ik voelde mij zo geweldig als de leraar zei: Mark, kom naar voren en lees je verhaal voor aan de rest van de klas. Het was zo’n geweldig gevoel. Ik kan nog steeds voelen hoe fantastisch dat was, nu ik het weer vertel."

"In essentie is dat wat ik doe. Het gaat om proberen om het publiek dat voor je staat te vermaken met een verhaal. Dat is alles wat ik doe, proberen verhalen te schrijven waarmee ik mensen kan vermaken. Ik heb geen diepere bedoelingen met mijn boeken. Al houd ik er van om te praten over sommige maatschappelijke onderwerpen. In sommige boeken meer dan in andere, afhankelijk van waar ik over schrijf. Maar dat is hoe het begint. Het begint met een verhaal."

 

Eigenlijk ben je dus een entertainer?

"Ja, daar heb je helemaal gelijk in. Ik ben een acteur en een comedian geweest. Nu ben ik een populaire romanschrijver, waarmee ik bedoel dat het populaire fictie is en niet zware Literatuur. Ik probeer thrillers te schrijven die mensen lezen en leuk vinden, geen boeken waar ze doorheen moeten ploeteren. En ja, ik ben een entertainer, een schaamteloze praatjesmaker!"

 

Hoe gaat bij jou het schrijfproces? Heb je een plan, hoe lang duurt het van idee tot boek?

"Dat hangt ervan af. Ik doe een boek per jaar, zodat er ieder jaar een nieuw boek verschijnt. Soms ben ik er tien maanden mee bezig, soms vier, afhankelijk van hoe geconcentreerd ik kan zijn. Hoeveel dingen er gedaan moeten worden. Als ik uitgebreid op tournee ben voor het boek dat net verschenen is, kan ik niet werken. Ik kan niet werken, wanneer ik aan het toeren ben. Ik heb een groot stuk tijd nodig om te kunnen zitten en focussen. Ik schrijf niet dagelijks. Maar het gaat niet om dagelijks schrijven of iedere dag achter je computer zitten, omdat het boek in je hoofd wordt geschreven. In je hoofd ben je altijd bezig met het boek. Zo schrijf je als je boodschappen doet, of de kinderen naar school rijdt of zo iets. To nu toe ben ik er in geslaagd ieder jaar een boek te doen. Ik ben geen grote planner. Ik heb een plaatje, een openingsscène en van af dat punt laat ik het gaan. Bij het begin kan ik al wel het einde zien. Ik heb het echter niet helemaal gepland, hoofdstuk voor hoofdstuk."

 

Waar begon je mee bij het schrijven van Uit de dood verrezen?

"Het begin van Uit de dood verrezen was het beeld van deze kerel in de brandende auto. Hij smeekt voor zijn leven, terwijl mensen kijken hoe hij verbrandt en zijn handen geboeid zijn aan het stuurwiel van de auto."

 

Deze scène was dus niet alleen het begin van het boek maar hiermee begon je ook met het schrijven van het boek?

"Ja, dat doe ik altijd. Ik heb dit vaak. Het is net als het stukje film dat nog voor de titel van de film komt. Aan het einde van het stukje zijn er vele vragen bij de lezer. Wie is die kerel? Wie zijn die mensen die naar hem kijken? Waarom doen ze hem dat aan? En ik wist min of meer hoe het verder ging met het persoonlijke leven van Tom Thorne. Dat bepaalt de stemming van het boek. Soms is hij in een opgewekte stemming, soms niet. Je zou kunnen zeggen dat dat zijn weerslag heeft op de plot. En ik had een personage waar ik over wilde schrijven. Een jonge privédetective. Ik had nooit eerder over een privédetective geschreven omdat het vrij moeilijk is om te schrijven over privédetective in het Verenigd Koningrijk, ik denk dat dat in Nederland net zo is. In het boek staat wat privédetectives eigenlijk doen en dat is echt bedroevend, morsig en vreugdeloos. Zij zitten van buiten naar de huizen van mensen te kijken, proberen of ze deze mensen kunnen betrappen op een affaire of iets dergelijks."

"Een jonge vrouw, een beginnende privédetective krijgt onverwacht de kans om betrokken te raken bij deze zaak (van de man in de brandende auto). Dus toen ik begon met schrijven had ik haar en het hele gangstergedoe. Daarnaast was ik van plan om iets te doen waarmee ik Thorne eens kon weghalen uit Engeland. Het was best leuk dit te doen en hem in Spanje neer te zetten en hem een korte broek te laten aantrekken." 

Doe je onderzoek voor je boeken?

"Ja, er is altijd iets dat uitgezocht moet worden. Het onderzoek voor Uit de dood verrezen was erg plezierig. Samen met een vriend ben ik een week naar Spanje geweest. We hebben een paar dagen doorgebracht in Mijas, zijn een paar keer naar Puerto Banus geweest en hebben vooral rondgereden. Alles wat ik in die week heb meegemaakt, is in het boek terechtgekomen. Toen we naar Mijas gingen, was daar een bizar festival aan de gang waarvan ik van te voren het bestaan niet wist. Ik vroeg me af wat het was, het spooky religieuze gedoe en de boetedoening. Ik moest hier iets mee doen in het boek, ook al speelde het boek zich niet in dezelfde tijd van het jaar af. In Ronda zagen we de geweldige arena waar Thorne naar toe gaat en de ongelooflijke vreemde museums, zoals het museum van marteling en de doodstraf. Al deze vreemde kleine spooky plekken waren perfect voor het boek. Ook alles wat ik at, kon ik in het boek gebruiken."

"Normaal gesproken hoef ik dit niet te doen bij het schrijven van een boek. Over het algemeen spelen mijn boeken zich af in Noord-Londen waar ik woon. Nu plaatste ik een groot deel van het boek in een plaats waarmee ik niet bekend was, dus besloot ik er naar toe te gaan. Ik had nog nooit eerder op zo’n leuke manier onderzoek gedaan. Die week in het zuiden van Spanje was goed. Meestal doe ik niet zo veel onderzoek meer omdat ik gek was, weet je. Ik reed naar een kruispunt om te zien of je bij de stoplichten linksaf kon slaan. Ik wilde dat alles klopte. (lachend) Ik denk dat ik in tien jaar tijd heb geleerd dat sommige dingen moeten kloppen en dat je andere dingen mag verzinnen omdat het een roman is. Je kan een gebouw neerzetten waar er geen een staat. Je hoeft je niet vast te houden aan bestaande geografie en zo. Als het om iets gaat dat cruciaal is voor de plot dan moet het natuurlijk wel kloppen. Ook als het iets is dat van invloed is op het leven van mensen, een ziekte bijvoorbeeld. In de eerste vier boeken had de vader van Thorne Alzheimer. Toen wilde ik ook dat alles goed was, ik heb er veel onderzoek naar gedaan. Het moet wel, want veel mensen zullen het vervelend vinden als je op zo’n gebied fouten maakt. Het lijkt dan alsof je lui bent. Maar buiten dat, als je teveel onderzoek doet, dan ben je al snel geneigd om het allemaal in het boek te stoppen. ‘Kijk eens wat ik allemaal heb gevonden.’ Het gaat erom dat je alleen die dingen ontdekt waarvan het nodig is om ze te weten."

 

Ben je voor het onderzoek in alle pubs geweest die je noemt in je boeken?

"In sommige. Een paar weken geleden had ik een interview met een Zweedse journalist die hiervoor naar Londen was gekomen. Hij was geobsedeerd door de pubs in mijn boeken. Hij had een lijst gemaakt waar alle pubs opstonden en vroeg bij iedere naam of het een echte pub was en hoe die pub was. Ik ben niet in iedere pub geweest waar ik over schrijf in mijn boeken. Mijn lever zou het niet aankunnen." (lacht)

"Soms moet je wel naar de plaatsen gaan waar je over schrijft. Het maakt het geschrevene een stuk beter als je een uurtje rondwandelt op de betreffende plek, ondertussen wat opmerkingen murmelt in een dictafoon en wat aantekeningen maakt over hoe het er uitziet, hoe het ruikt en klinkt. Natuurlijk kan je achter je computer zien hoe het er uitziet dankzij Google Earth en zo maar het is zoveel beter om ter plekke rond te wandelen. Ik doen dit als het boek zich afspeelt in delen van Londen waar ik niet bekend ben of nooit eerder ben geweest. De indrukken rollen dan een paar dagen rond in mijn hoofd voor ik de scène opschrijf. Bij mij gaat het dan veel beter."

 

Voeg je opzettelijk humor toe aan je boeken?

"Ja, ik heb die neiging omdat ik zo lang als comedian heb gewerkt. Bovendien moet er humor in deze boeken. Anders zouden ze te somber en donker worden. Leven is nooit het een of het ander. Soms gebeuren de grappigste dingen op de donkerste momenten, zoals mensen die lachen op een begrafenis. Er moet licht en schaduw zijn. Als je grappen toevoegt worden donkere dingen zelfs nog donkerder. Daarom eindig ik een hoofdstuk graag erg donker om het volgende hoofdstuk te beginnen met iets grappigs. Je moet de stemmingen afwisselen. Niemands leven is helemaal zwart of de hele tijd alleen maar grappig. Er moet een mix zijn, wij, schrijvers, moeten dat weerspiegelen in onze boeken."

"Ik probeer om alleen de boeken te schrijven die ik zelf leuk vind om te lezen. En daarom vind ik het moeilijk iets te lezen waar geen humor in zit."

 

Op je website las ik dat je ook recensies schrijft.

"Ja, soms, maar minder en minder. Ik ben op deze manier begonnen in de misdaadliteratuur. Ik werkte als stand-up comedian. Al vanaf dat ik klein was verslond ik misdaadromans en verzamelde ik ze. Ik wilde een manier verzinnen om de boeken gratis te krijgen, dus begon ik met het schrijven van recensies en het interviewen van schrijvers."

"Ik interviewde Michael Connolly en Ian Rankin. Deze mensen zijn nu mijn vrienden. Dat is vreemd en echt cool. Ik recenseerde en interviewde heel veel totdat ik mijn eigen boeken schreef en er mee stopte. Af en toe schrijf ik nog wel eens een recensie maar het is moeilijk het boek van een andere schrijver te beoordelen. Als ik een boek ter recensie krijg en ik vind het niks, dan recenseer ik het niet. Het feit dat ik het niks vind, is niet belangrijk. Ik weet hoeveel werk het is om een boek te schrijven. Wat ik wel doe, is het schrijven van quotes voor op het omslag van een boek. Ook schrijf ik af en toe artikelen en bespreek ik bijvoorbeeld Scandinavische misdaadliteratuur of geweld in misdaadliteratuur of waar men maar een artikel over wil. Wekelijkse recensies doe ik niet meer. Een recensie is altijd persoonlijk ook al ken je de auteur niet. Op mijn website had iemand een paar weken geleden akelige dingen geschreven over mijn boeken. Ik ontmoette hem op een event, we praatten erover. Later schreef hij mij dat het niet persoonlijk was bedoeld. En ik vind van wel. Je kan het niet apart zien. Hij zei niet: ik vind die man niet aardig, maar het zijn míjn boeken. En ik neem het wél persoonlijk. Het is iets vreemds. Misschien komt het wel omdat ik een entertainer ben. Als ik een stand-up comedy show doe voor een zaal van 400 mensen en 399 mensen lachen, dan kan ik alleen maar denken aan die ene die niet lacht. Bij recensies gaat het net zo. Als mijn boek tien recensies krijgt en negen zijn geweldig, dan onthoud ik alleen maar die ene slechte. Die ene slechte recensie zorgt ervoor dat ik dan denk: ja hij heeft gelijk, het is verschrikkelijk. Je betrekt het altijd op jezelf en daarom neem ik het persoonlijk. Ik vertrouw de auteurs niet die zeggen: ik lees geen interviews, het interesseert mij niet wat anderen denken. Het interesseert mij wel wat anderen denken omdat ik voor lezers schrijf en niet voor mijzelf."

 

Gebruik je de opmerkingen die mensen maken over je boeken? Stel dat bijvoorbeeld iemand zegt dat de laatste twist in je boek voorspelbaar was.

"Ik denk dan altijd: ja ze hebben gelijk. Als mensen positieve dingen schrijven zijn het altijd dezelfde positieve dingen. Het is onweerstaanbaar, aangrijpend en spannend, de plot is geweldig. Je raakt er aan gewend deze dingen in recensies te zien. Dus als mensen negatieve dingen zeggen zoals over de voorspelbare wendingen van de plot, een karakter dat niet uit de verf komt. Ja, denk ik dan: het einde was inderdaad voorspelbaar en saai. Dat komt hard aan. Ik doe inderdaad iets met deze opmerkingen, al hangt het er vanaf wie de recensent is. Als het iemand op Amazon is, dan niet, maar als het iemand is die ik respecteer, die het genre en alles erom heen kent, ja daar doe ik wat mee."

 

Waar geef je de voorkeur aan, om iemand te interviewen of om zelf geïnterviewd te worden?

Lachend: "Het is veel gemakkelijker om geïnterviewd te worden, nietwaar? Je hoeft niets voor te bereiden. Als het om iemand gaat die al duizend keer is geïnterviewd moet je op zoek gaan naar andere, originele vragen."

(Mark Billingham kijkt nu geïnteresseerd naar mijn iPhone waarmee ik het gesprek opneem en vraagt of hij deze app, de dictafoon/voice memorecorder, ook op zijn toestel heeft. Dat blijkt het geval te zijn. Dan met een grote grijns: "het zou mooi zijn als die app ook het interview voor je zou kunnen uitwerken, toch?!")

"Ik begrijp de auteurs niet die klagen over interviews. Met veel drama in zijn stem: ‘ooooh nu moet ik helemaal naar Australië. Ze vliegen mij eerste klas over de hele wereld, ik zit in een geweldig hotel en moet een hele week over mijn boek praten.’ Waar klagen ze over? Ik besteed een jaar aan het schrijven van een boek en dat is het moeilijkste gedeelte. Dit is voor mij het leuke deel, ik ontmoet mensen en praat over mijn boek. Ik zou niet kunnen schrijven, als dit er niet was. Dit is voor mij het beste ding, het schrijven het slechtste. Dit is leuk. Ik vind het leuk om geïnterviewd te worden op een podium."

"Het leukste is het podium op het jaarlijkse Harrogate festival. Dit jaar ben ik de voorzitter en organiseer ik de events, bepaal ik wie er komen. Dit jaar ga ik een groot interview doen op het podium met John Connolly. Vorig jaar Dennis Lehane. Dit zijn mensen die ik ken, dus het is gemakkelijker. We kunnen praten met elkaar bij wijze van interview. Ik vind het erg leuk om mensen op een podium voor publiek te interviewen. Ik neem het serieus en doe mijn huiswerk. Ja dat is leuk!"

"Het Harrogatefestival vindt eind juli plaats in Yorkshire. Dit is het tiende jaar en het tiende festival. Het is het grootste crime festival in de wereld. Vorig jaar zijn er 8.000 kaartjes verkocht. Van over de hele wereld komen schrijvers en lezers naar het festival. Het is een festival in plaats van een conventie. Dit betekent dat schrijvers uitgenodigd en betaald worden. Eigenlijk hebben we de beste line-up van misdaadschrijvers van over de hele wereld verzameld in het ene weekend."

 

Heb je nog tijd om te lezen?

"Minder en minder. Ik kan niet midden op de dag gaan zitten met een boek. Daar heb ik niet genoeg tijd voor. Ik lees ’s avonds voor het slapen gaan, ik lees in de metro en in de trein. Op die manier lukt het om door wat boeken heen te komen. En ik lees tien boeken als ik op vakantie ben. Non-stop. Ik kan niet zoveel lezen als ik wel zou willen." 

Waren er auteurs waar je tegen op keek of die je bewonderde toen je begon met schrijven?

"Zeker, ik bedoel dat ik dat nog steeds doe. Je moet altijd kijken naar goede voorbeelden om de lat hoger te leggen. Elmore Leonard, hij is nog steeds een soort god voor de meeste misdaadschrijvers. Amerikaanse schrijvers zoals George Pelecanos of Dennis Lehane. John Harvey en John Connolly zijn geweldige Britse schrijvers. Er is een geweldige hoeveelheid werk verricht in de Britse misdaadfictie. Ik lees graag boeken die mij beter maken."

 

Wat vind je zo goed aan hun boeken?

"De schrijvers die ik het meest respecteer, zijn schrijvers die geweldige dialogen kunnen schrijven. Dat is voor mij het belangrijkste. Een dialoog is alles. Ik doe alles door middel van dialoog. Deze schrijvers vertellen je alles over de personages door de dialoog. Je hoeft niet te beschrijven hoe iemand er uit ziet, gekleed is of hoe die is. De dialoog doet dit allemaal. Elmore Leonard doet dit geweldig. Een nieuw personage verschijnt ten tonele, zegt drie of vier zinnen en ik weet wie die persoon is. Fantastisch. Mensen die een verhaal vertellen en geen tijd verspillen. Ik word altijd licht beïnvloed door de Amerikaanse manier van schrijven."

"Ik vind iedereen leuk om te lezen zolang ze een goed verhaal kunnen vertellen. Ik ben daar niet snobistisch in. Het moet mij pakken. Het draait allemaal om het personage. Mensen vragen mij vaak hoe ze suspense moeten creëren. Ik heb veel workshop en zo gegeven en iedereen wil alles over de trucs weten. Met trucs bedoel ik plotwendingen, cliffhangers en onthullingen. Maar in feite zijn het trucs, als je echt suspense wilt creëren dan moet je de lezer personages geven waar ze om geven. Dan creëer je suspense vanaf de eerste bladzijde, omdat de lezer zich met ze verbonden voelt. Kortom deze schrijvers lees ik en ik kijk op tegen degenen die mij personages geven waar ik om geef."

 

Over personages gesproken. Kan je de lezer meer vertellen over Tom Thorne?

"Eigenlijk is er niet zo veel te vertellen omdat de lezer net zo veel weet over Tom Thorne als ik. Ik verberg geen grote geheimen over hem, ik houd geen dossier bij over hem. Alles staat in de boeken. Dat was een bewuste keuze. Soms maakt dat het schrijven lastig maar ik geef hier de voorkeur aan omdat hij nu lezers kan verrassen en onvoorspelbare dingen kan doen. Soms vinden ze dat niet leuk. Het staat allemaal in het boek, wie hij is. Ik weet wat ik met hem ga doen in mijn volgende boek maar verder heb ik geen idee hoe hij uitziet, niet echt."

 

Zou hij een vriend kunnen zijn?

Aarzelend: "Hmm. Ik ben waarschijnlijk een onbetrouwbare vriend. Misschien een avondje in de pub, maar verder niet. Ik vind het leuk om met hem de tijd door te brengen, de boeken over hem te schrijven en in zijn hoofd te zijn."

 

Zijn de personages in je boeken gebaseerd op mensen die je kent?

"Sommige. Thorne niet, die heb ik helemaal verzonnen. Zijn beste vriend Phil Hendricks is gebaseerd op een dokter die mij hielp tijdens het schrijven van mijn eerste boek Slaapdood. Ik baseerde Hendricks alleen wat betreft uiterlijk op hem. Er is veel van mij in Thorne. Ik weet zeker dat dat zo is. Natuurlijk is dat zo. Ik vertrouw auteurs niet die zeggen dat niets van wat ze schrijven waar gebeurd is of op bestaande mensen is gebaseerd. Natuurlijk is dat wel zo. Soms is de mening van Thorne over de wereld in het algemeen die van mij. Er sluipen altijd stukjes van mensen in de boeken."

 

Je schreef nu ruim tien boeken over Tom Thorne. Gaat de serie over hem voor altijd door of stop je na, laat zeggen, twintig delen?

"Ik weet het niet. Ik zeg graag dat ik stop als het tijd is om te stoppen. In werkelijkheid weten de meeste schrijvers niet wanneer die tijd is aangebroken en gaan ze te lang door met een serie. Ze doen het allemaal en dat is iets om zorgen over te maken. Het schrijven van een, drie of vijf boeken te veel. Zodra ik in mijn hoofd een stem hoor die zegt dat ik iets anders moet doen, dan doe ik dat. Rush of Blood, het boek dat in Engeland in augustus verschijnt is een standalone omdat ik wist dat het tijd werd om even pauze te nemen. Na drie boeken over Tom Thorne moet ik iets anders doen. Wanneer ik dat patroon aanhoud, blijf ik altijd interesse in hem houden en over hem schrijven. Waarschijnlijk niet voor altijd, ik kan mij niet voorstellen dat ik over een jaar of vijftien nog steeds boeken over Tom Thorne schrijf."

 

Denk je al na over een volgend boek?

"Nee, ik denk niet meer na over een volgend boek want dat ben ik al aan het schrijven. Het wordt een nieuwe Tom Thorne. Rush of Blood verschijnt in augustus. Ik hoop mijn nieuwe boek ook in augustus, september te kunnen inleveren. De uitgeverij vindt het fijn als er een jaar tussen inleveren en verschijnen zit. Ik leverde Rush of Blood afgelopen januari in. De bureauredactie is klaar. Ik ben er erg enthousiast over."

 

Je won vele prijzen voor je werk als auteur, comedian en als schrijver. Welke prijs maakte jou het meest blij?

"Het zijn twee prijzen. Ik won twee keer de Peakstone Old Peculiar Crimenovel of the Year award. Het is een publieksprijs en dat is geweldig. Het is iets als je een prijs wint, nadat zes mensen in een kamertje hebben besloten welk boek gaat winnen, maar als duizenden lezers voor jouw boek stemmen is dat geweldig. Dat is groots. Afgelopen jaar werd ik toegevoegd aan de Crimewriters Hall of Fame, hier was een tv-uitzending aan gewijd. Ik stond daar tussen Agatha Christie, P.D. James, Colin Dexter, Ian Rankin en ga zo maar door. Ik keek naar degenen die mij daar gezelschap hielden en dacht: yeah dit is oké. Iedere prijs is overigens fijn, niet waar. Ik ben niet blasé geworden."

 

Schrijven is een, maar uitgegeven worden is vers twee. Hoelang duurde het bij jou voordat je eerste boek werd uitgegeven?

"Ik heb heel veel geluk gehad. Nadat ik 30.000 woorden had geschreven, ongeveer 100 pagina’s en een derde van het boek, heb ik het verstuurd naar een aantal agenten. Twee agenten waren geïnteresseerd. Ik koos er een uit en zij verstuurde het naar een paar uitgevers. Uiteindelijk wilden vier uitgevers het boek uitgeven en was er een soort veiling. Daarna had ik een contract voordat ik het boek helemaal had geschreven. Ik heb inmiddels vele auteurs ontmoet die mij vertelden dat ze meer dan twintig boeken hadden geschreven voordat ze werden uitgegeven. Ik had zo veel geluk. Ik denk dat ik een commercieel interessant boek had geschreven en het had een sterk punt. Toen ik het boek naar de agenten stuurde, had ik op het voorblad een zin geschreven zoals je die ook wel ziet op paperbacks: ‘He doesn’t want you to live, he doesn’t want you dead, he wants you somewhere in between’. Ik wist dat dit zou aanslaan. Een jaar later stond deze zin op de zijkanten van Londense bussen. Dus ik wist dat het werkte. Het boek viel daardoor op en ik ook. Uitgegeven worden was voor mij dus een kwestie van geluk en het ging erg gemakkelijk."

 

Kan je meer vertellen over de tv-films die over je boeken zijn gemaakt?

"Ja, ze waren geweldig. We hebben twee tv-films gemaakt van mijn eerste twee boeken: Slaapdood en Dubbelmoord. Het waren twee films die ieder uit drie afleveringen bestonden. Het was geweldig, ik genoot ervan en ik was er heel erg bij betrokken. Zowel bij de casting, als de scripts en op de set. Ik wilde het script niet zelf schrijven, wel werd steeds mijn advies gevraagd."

 

Zijn er plannen voor meer films?

"Nee, niet wat betreft Tom Thorne. De BBC kocht een optie voor In het duister en het personage Helen Weeks, die een hoofdrol speelt in dat boek en in mijn net in Engeland verschenen boek Good as dead. Wellicht komt er een film van."

"Ik heb er echt van genoten om een film te hebben gemaakt, maar ik genoot niet altijd van het maken zelf. Bij televisie komen veel ego’s, meningen en visies kijken. Met een boek is het mijn idee, ik doe wat ik wil. Ik werk met redacteuren en zo, maar aan het einde van de dag valt of staat het boek met mij. Bij de televisie is het schrijven in groep niet altijd helemaal plezierig. De acteurs, de producer, de regisseur waren allemaal geweldig maar we hadden te maken met directeuren die niet zo geweldig waren. En het deed me herinneren aan de reden waarom ik gestopt was met het televisiegedoe en begonnen met het schrijven van boeken."

 

Beantwoord je de vragen van lezers?

"Ja, altijd omdat het zo gemakkelijk is. In de tijd dat je brieven moest schrijven niet, maar nu is het zo eenvoudig. Iemand stuurt mij een e-mail om mij te vertellen dat diegene het boek leuk vindt. Het kost mij tien seconden om terug te schrijven, dank je wel ik hoop dat je ervan hebt genoten. Soms schrijven mensen mij daarna terug: jij bent het toch niet zelf, of wel? Dan antwoord ik: natuurlijk ben ik het wel, denk je soms dat ik een butler heb of zo? Ik beantwoord altijd de email zelfs als iemand ergens over klaagt of zeurt over mijn grove taalgebruik. Dit laatste komt veel voor. Dan schrijf ik: sorry dat je het niet leuk vond. Het is, dank zij de email, zo gemakkelijk om dank je wel te schrijven of een gesigneerd boek op te sturen voor een goed doel."




Overzicht titels:

Tom Thorne reeks:
2001: Sleepyhead (Slaapdood)
2002: Scaredy Cat (Dubbelmoord)
2003: Lazybones (Wraakhotel)
2004: The Burning Girl (Het verbrande meisje)
2005: Lifeless (Levenloos)
2006: Buried
2007: Death Message
2009: Bloodline (Erfelijk belast)
2010: From the Dead (Uit de dood verrezen)
2011: Good as Dead

Overige thrillers:
2008: In the Dark (In het duister)
2012: Rush of Blood (verwacht augustus 2012) 


 

Foto's: Charlie Hopkinson
Met dank aan: Mark Billingham

Eindredactie: Gerd Boeren

 

        

 


Meer over Mark Billingham:

Website van de auteur | kijk hier

Mark Billingham op De Boekenplank | kijk hier

Uitgeverij Anthos | kijk hier

 

 


Uit de dood verrezen
Auteur: Mark Billingham
Oorspronkelijke titel: From the Dead
Uitgeverij Anthos
Vertaling: Ankie Klootwijk en Ernst de Boer
ISBN: 978 90 414 1723 7
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschenen: januari 2012

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een man verbrandt levend in een auto. Hij is het slachtoffer van professionele huurmoordenaars. De aanwijzingen die worden gevonden maken de vrouw van de vermoorde man, Donna Langford, verdacht. Ze lijkt de moordenaars te hebben ingehuurd en wordt schuldig bevonden aan samenzwering tot moord.

Een decennium gaat voorbij. Vlak voor haar vrijlating krijgt Donna een recente foto toegestuurd van haar vermoorde man. Is hij wel dood? En als dat niet zo is, van wie was dan het verkoolde lichaam dat werd gevonden in de uitgebrande Jaguar?

Kort daarna neemt ene Anna Carpenter contact op met rechercheur Tom Thorne. Zij verdient haar geld als 'nepprostituee' voor een detectivebureau, waar ze mannen in de val moet laten lopen – en haat haar werk. Ze voelt zich verbonden met het lot van Donna en vraagt Thorne om hulp. Hij weigert haar te helpen, totdat blijkt dat Alan Langford nog leeft en wraak wil, op de ergste manier mogelijk.
 

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van - of dit interview met - Mark Billingham.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven