Skip to: site menu | section menu | main content
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.
Ezzulia Interview:
Manon Ossevoort
Door Kim Moelands | Ezzulia.nl
19 september 2007 | Er was eens een meisje. Ze had een droom. Ze wilde met een tractor naar de Zuidpool rijden en de wereld door haar eigen ogen leren kennen. Mensen ontmoeten, groot, klein, dik, dun, zwart of wit. Naar hun verhalen luisteren en hun dromen verzamelen. Want iedereen heeft dromen. De dromen van de mensen op de wereld stopte ze in een grote kist. Samen met die dromenkist en haar hond reed ze van het ene land naar het andere. Hobbel, de bobbel door woestijnen, drassige blubber en landbouwgebieden al bijna 20.000 kilometer lang. Tot haar eindbestemming heeft ze nog 15.000 kilometer te gaan. En als ze daar is, bouwt ze een enorme sneeuwpop en stopt ze alle dromen van de wereld in zijn buik…
Het lijkt een sprookje uit een kinderboek, maar voor Manon Ossevoort (31) is het de keiharde realiteit. Na vier jaar voorbereiden en een proefrit op de tractor naar Parijs, begon Manon in 2005 aan de reis van haar leven. Bestemming: Zuidpool. Vervoersmiddel: Tractor. Onderweg bezoekt ze projecten van o.a WarChild en The Hunger Project, zamelt ze geld in voor goede doelen en voert ze een theatervoorstelling op. Ze schreef een prachtig boek over haar unieke belevenissen met de titel ‘Op de tractor naar de Zuidpool’ en onderbrak haar reis even voor een promotiebezoekje aan Nederland’.
Ezzulia sprak met haar om de vrouw achter dit unieke project beter te leren
kennen.
Op de tractor naar de Zuidpool
Sprookje of realiteit?
Dromen en je hart volgen, wie durft dat tegenwoordig nog? We leven in een
vluchtige maatschappij waarin alles draait om geld en schone schijn. We zijn
veelal ‘maatschappelijk gewenst’ bezig en hebben nauwelijks meer tijd voor een
echte glimlach. Wie neemt tegenwoordig nog de tijd om zich af te vragen ‘Waar
ben ik mee bezig? Als vandaag mijn laatste dag zou zijn, ben ik dan tevreden met
het leven dat ik heb geleid?’ Aan jezelf toegeven dat je eigenlijk niet zo happy
bent met je leven, baan of partner is ronduit eng. Proberen om je hart te volgen
zo mogelijk nog angstaanjagender. Toch weerhield het Manon niet van het bij kop
en kont pakken van haar droom. “Ik wilde aan het eind van mijn leven geen spijt
hebben, omdat ik dingen had laten liggen. Ik wilde het beste in mezelf naar
boven halen. Diep van binnen had ik een gevoel dat fluisterde: ‘hier moet ik
naartoe’.”
The Secret
Manon luisterde naar haar innerlijke stem nadat haar leven vier jaar lang
was beheerst door een verkrachtingsdrama. “Mijn leven stond na de verkrachting
stil. Ik was alleen maar aan het overleven. Op een gegeven moment wilde ik weer
heel graag terug naar de persoon die ik was en het leven dat ik had vóór de
verkrachting. Ik wilde minstens zoveel energie die ik al die tijd in iets
negatiefs had gestoken, nu in iets positiefs stoppen. Dat punt heb ik nu wel
bereikt, de balans is weer terug. Ik heb overleven weer omgezet in leven. Ik heb
ervoor gekozen om geen slachtoffer te worden van wat me is overkomen en als je
dat kunt, dan kom je ook weer fijne mensen tegen. Als je slachtoffer blijft dan
kom je in een neerwaartse spiraal terecht en zie je de mooie dingen in het leven
niet meer. Ik kan zo genieten als ik op mijn trekker zit en de mensen langs de
weg hun armen in de lucht steken om naar me te zwaaien. Het zijn vaak de kleine
dingen die je van binnen laten glimlachen.” De hype rondom het boek The
Secret heeft Manon op haar tractor niet meegekregen, maar dat hoeft ook
niet. Zij blijkt het geheim van The Secret al van nature te bezitten. “Ik
geloof erin dat als je diep van binnen iets wenst en er echt in gelooft, dat het
uiteindelijk naar je toekomt. Andersom betekent dat ook dat als je ergens heel
bang voor bent en daar negatieve energie insteekt, dat je dingen over jezelf
afroept.”
Je angst
in de ogen kijken
Voor het volgen van je hart is lef, doorzettingsvermogen, humor en een
gezonde dosis boerennuchterheid nodig. Manon bezit al deze kwaliteiten. “Je
allerdiepste dromen maken tegelijkertijd ook je allergrootste angsten wakker. Je
wilt iets bereiken en hebt een ideaalplaatje voor ogen van de mens die je wilt
zijn. Als dat niet lukt dan raak je zo teleurgesteld in jezelf. Het maakt je zo
kwetsbaar. Dat risico durven veel mensen niet te lopen. Daarom rationaliseren ze
hun dromen weg en maken ze keuzes die eigenlijk tegen hun natuur ingaan. Ik heb
ervoor gekozen om mijn angsten recht in de ogen te kijken en het gevecht aan te
gaan.”
Maar waarom in godsnaam op een tractor? “Mijn reis naar de Zuidpool is heel symbolisch. Ik wilde naar het einde van de wereld rijden met de dromen van de mensen die ik onderweg tegenkom. Ik wilde mensen inspireren en laten zien dat dromen mag en dat ze zelfs uit kunnen komen als je er helemaal voor gaat. Hoe kan dat beter dan op het meest ondenkbare vervoermiddel naar de Zuidpool te reizen? De tractor sluit enerzijds aan bij mijn gevoel voor humor en anderzijds zorgt het trage tempo ervoor dat ik de tijd heb om alles in me op te nemen. Als je aan zo’n enorm project begint, moet je alles wat je ziet en hoort goed kunnen absorberen. Je moet met je poten in de modder staan en onderdeel worden van de omgeving waar je doorheen rijdt. Alleen dan kun je echt luisteren naar de mensen die je tegenkomt.” Op haar reis doorkruist Manon achtereenvolgens de volgende landen: Nederland, België, Frankrijk, Italië, Kroatië, Bosnië-Herzegovina, Montenegro, Kosovo, Slovenië, Egypte, Soedan, Ethiopië, Kenia, Oeganda, Tanzania, Malawi, Zambia, Botswana, Zimbabwe, Namibië, Zuid-Afrika, Antarctica en als klap op de vuurpijl de Zuidpool. Als ze de poolexpeditie goed doorstaat is Manon tevens de eerste Nederlandse vrouw die naar de Zuidpool liep.
Slechte Belgenmop
Toen Manon nog maar net een paar kilometer Nederland uit was gereden, werd ze
bijna slachtoffer van een hele slechte Belgenmop. Ze werd aangehouden door de
politie, omdat haar tractor geen kenteken had. Zonder kenteken mocht ze niet
verder rijden. Even leek het erop dat niemand haar wilde helpen en dat haar reis
al voorbij was voordat ‘ie goed en wel was begonnen. “Ik had altijd in mijn
achterhoofd, als ik een groot stopbord voor mijn neus krijg, dan kap ik ermee.
Dat was een veilige gedachte voor mezelf. Maar toen dat stopbord daadwerkelijk
voor mijn neus werd gehouden en ik tegen die enorme muur aanliep, kreeg ik
vechtlust. Ik wilde met een ladder over die muur klimmen of er desnoods dwars
doorheen rijden.” Door deze instelling wist Manon uiteindelijk toch een kenteken
voor haar tractor te regelen en het heeft haar inmiddels al tot Tanzania
gebracht.
Kosovo
Voor de veiligheid begon Manon haar trip door Afrika met een volgwagen.
Inmiddels heeft ze het ondersteunende team achter zich gelaten en reist ze al
anderhalf jaar helemaal alleen, bijgestaan door haar hond Kosovo. Als puppie
van drie en halve week oud stal het straathondje haar hart toen ze door de
Balkan reed. Sindsdien is hij haar trouwste reisgenoot. “Ik heb als een meisje
dat hondje opgepakt. Ik probeerde er als een nuchtere boer naar te kijken, maar
ik wist dat ik verkocht zou zijn zodra ik hem in mijn armen sloot. Hij was nog
een baby en ik was gewoon moeder geworden. Ik moest er elke nacht uit, omdat hij
in zijn mand plaste. In het begin was hij heel opstandig. Het leek wel of hij
zei: ‘Ok, jij bent de moeder, dus naar jou luister ik niet’. Maar dan wel om het
minste of geringste een keel opzetten en achter mijn rokken schuilen. Dat is
veranderd vanaf het moment dat ik besloot om zonder volgwagen verder te gaan en
alleen te reizen samen met hem. Hij is nu heel beschermend naar mij toe. Alsof
hij beseft dat hij nu ‘de enige man’ aan boord is.” Kosovo is alles voor Manon.
“Zonder hem zou ik het niet volhouden. Als ik ’s ochtends mijn dag niet heb en
stijf ben van de reis, dan kijk ik naar Kos. Hij is altijd blij en kijkt elke
dag weer fris de wereld in alsof hij zeggen wil: ‘Oh, er is elke dag weer iets
nieuws te beleven!’ Die hond heeft altijd die open en onbevangen blik en daar
haal ik veel steun uit. Door Kos voel ik me niet alleen. Hij is echt opgegroeid
op die trekker en zit hobbelend en stuiterend naast me. We zijn samen op
avontuur. Kos is een maatje voor het leven en ik hoop dat hij heel oud wordt.”
What a wonderful world!
De belangrijkste levensles die Manon tot nu toe tijdens haar reis heeft
geleerd, is dat ze moet genieten en bij zichzelf moet blijven. “Als je dat leert
en kunt, dan ga je uiteindelijk vanzelf kiezen voor de dingen die mooi zijn. Dat
blijkt toch vaak de makkelijkste weg te zijn, omdat je dan niet tegen je natuur
ingaat.”
Ook kwam Manon er achter dat de wereld zoveel mooier is dan ze dacht. “Er zijn zoveel dingen die op hun eigen manier indrukwekkend zijn. De geweldige mensen die ik onderweg tegenkwam bijvoorbeeld. Ze lieten me slapen in hun huizen, gaven me te eten alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Mensen zijn zo gastvrij, de wereld is veel minder doortrapt en kwaadaardig dan ik had gedacht.” Volgens Manon spelen de media een doorslaggevende rol bij de vorming van het wereldbeeld dat wij hebben. “De kranten staan vol met slecht nieuws en daardoor denken we allemaal dat het veel heftiger is dan het in werkelijkheid is. Neem nou Soedan, het nieuws dat je daarover leest gaat alleen maar over de problemen in het zuiden (en Darfur). Maar de lokale mensen leven al zo lang in die situatie, dat ze er bijna een beetje lacherig van worden. Ze smeekten me: ‘Vertel alsjeblieft aan de wereld dat we goede mensen zijn en dat we dit gedoe niet willen. We zijn geen terroristen, onze religie komt uit ons hart, wij willen die oorlog niet!’ Het maakt niet uit welke religie mensen hebben. Mensen die geloven, hebben ook moraal. Geloof gaat ook over hoop hebben in het goede. Iets goeds doen voor je medemens. In Nederland heb je dat veel minder omdat we individualistischer zijn geworden.”
Nederland = thuis
Manon denkt nog anderhalf jaar nodig te hebben voordat de sneeuwpop op de
Zuidpool daadwerkelijk staat. Daarna komt ze weer ‘gewoon’ terug naar Nederland.
“Want in Nederland liggen toch echt mijn roots. Ik zal wel de ruimte om me heen
missen, dat zal wel even omschakelen zijn. Ik sluit ook niet uit dat ik in een
gat val. In het gastenboek op mijn website stond een berichtje van een vrouw die
minstens tien jaar ouder was dan ik. Zij had ook een Zuidpool expeditie gedaan
en zei dat er niets meer is wat dat kan overtreffen. Ze vroeg zich af of ik
mezelf dat wel aan wilde doen op deze jonge leeftijd. Ik ben zelf eigenlijk wel
heel nieuwsgierig wat er daarna komt. Daarnaast heb ik tijdens mijn reis ook
geleerd dat het aller waardevolste in het leven toch je dierbaren zijn, je
familie en naaste vrienden. En dat is ook weer heel klein. Soms moet je het ver
zoeken om dicht bij huis te komen.” En de tractor? “Die moet mee terug! Hoe stom
het ook klinkt, maar al tijdens de proefrit naar Parijs ben ik van de tractor
gaan houden. Toen ze me een nieuwe tractor wilden aanbieden voor mijn grote reis
had ik alleen maar een knoop in mijn maag. Ik wilde mijn eigen oude trekker mee,
want die is zo lief en heeft van die onschuldige oogjes. Het is heel raar, maar
we hebben zoveel samen meegemaakt. Hij heeft voor mij echt karakter gekregen. Ik
kan aan zijn geluid horen of hij zijn dag heeft of niet. De trekker moet mee
terug naar Nederland en ik wil hem voor de deur parkeren of midden in mijn
woonkamer zetten!
Als je geïnteresseerd bent in de avonturen die Manon tot nu toe beleefde tijdens haar tocht, kom je in haar boek Op de tractor naar de Zuidpool goed aan je trekken. Het is een inspirerend en openhartig reisverslag over een moedige vrouw die de confrontatie met zichzelf en de wereld niet uit de weg gaat. Het is een boek over hoop, blijdschap, inspiratie en moed dat de wereld in een ander perspectief zet. Neem ook eens een kijkje op haar website www.tractortractor.org waar ze onder andere een dagboek bijhoudt over haar belevenissen.
Op de tractor naar de Zuidpool
Auteur: Manon Ossevoort
Uitgeverij De Geus
ISBN: 978 90 445 0859 8
Prijs: € 19,90
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over Op de tractor naar de Zuidpool van Manon
Ossevoort.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.