Je schrijft onder een pseudoniem. Wat is hiervoor de reden?

Klopt, eigenlijk heet ik Martijn Adelmund. Ik heb lang nagedacht of ik wel of niet een pseudoniem moest gaan gebruiken. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een pseudoniem, omdat ik ook als ghostwriter werk, maar dan weer in hele andere genres. Ik wilde dit graag gescheiden houden en een pseudoniem is hiervoor prima geschikt. Voor mij is dit boek heel bijzonder. Het is het eerste dat helemaal van mezelf is en ik voelde me dan ook zeer kwetsbaar. Gelukkig waren de reacties erg positief.
 

De doelgroep van Spokenjagers, De Toverlantaarn is 10+. Heb je hier tijdens het schrijven rekening mee gehouden?

In het begin heb ik hier tijdens het schrijven zeker rekening mee gehouden, maar dit begon ik al snel te vergeten. Zodra je in het verhaal zit hou je je niet meer bezig met dit soort zaken en gaat het min of meer vanzelf.
 

Spokenjagers is een verhaal dat gaat over het paranormale en natuurlijk spoken, maar het gaat ook heel erg over de dood. Waarom heb je erover gekozen om dit ‘taboe’ zo expliciet te gebruiken?

Veel boeken voor kinderen gaan over spoken, maar vermijden de dood, terwijl dit nu juist een thema is waar veel kinderen mee bezig zijn. Kinderseries op televisie – zoals Adriaan, van de KRO – doen dit echter wel en het gaat hier over dezelfde leeftijdsgroep. Voor De Toverlantaarn wilde ik dit onderwerp ook gebruiken en… de hoofdpersoon in De Toverlantaarn te laten omgaan met de dood van zijn tweelingbroer. Rouwen zelf is niet fijn en het vertrekpunt voor Bas is dan ook negatief, maar in de loop van het verhaal verkrijgt hij door alle gebeurtenissen toch langzaam een richting. Het maakt het verhaal intenser en realistischer, maar uiteindelijk gaat het vooral om de vraag: ‘Wat als spoken bestaan?’
 

Maar vond je het niet moeilijk om te schrijven over de dood van een kind?

Ik heb zelf twee dochters en natuurlijk is de gedachte om een van je kinderen te verliezen bijna gekmakend. Gelukkig heb ik dit zelf nooit meegemaakt en ik kan dan ook niet spreken uit eigen ervaring. Wel heb ik ooit een miskraam meegemaakt, maar eigenlijk is het een thema dat compleet nieuw voor mij is. In dat opzicht was het dus zeker niet iets wat vanzelf ging, maar uiteindelijk kon ik me gelukkig goed genoeg inleven.
 

In jouw verhaal wissel je regelmatig van perspectief. We zien meerdere kanten van het verhaal en je neemt ons mee naar verschillende tijden.

Klopt. Ik hou van perspectiefwisseling, het geeft verdieping aan het verhaal. De gebeurtenissen worden driedimensionaal en de lezer wordt echt meegetrokken door wat er op papier staat. Het gaat leven. Daarbij zijn sommige dingen ook alleen maar goed te begrijpen wanneer je het vanuit verschillende gezichtspunten bekijkt en dat heb ik door het wisselen van perspectief proberen te bereiken.
 

Hoe zou je De Toverlantaarn zelf kwalificeren?

Ik zocht naar iets wat meer spice had dan griezelboeken zoals die van Paul van Loon. Het moest een verhaal worden dat realistischer was en dat is het mijn inziens ook geworden. Ik wilde het verhaal op een Carry Slee manier beginnen en vervolgens op een Paul van Loon manier eindigen (lacht).
 

De Toverlantaarn lijkt me een fantastisch boek om te verfilmen. Staat hier nog iets te gebeuren?

Het verhaal is destijds naar een filmproducent gegaan en die zag er wel iets in voor televisie. Een van de voorwaarden was dat er een meisje in het verhaal moest komen en dus ben ik gaan herschrijven en heb ik het verhaal uitgebouwd. Het idee was om de serie een ‘Huis van Anubis’ opvolger te laten worden, maar helaas werd door de crisis het filmbudget opgeschroefd en is het uiteindelijk niet doorgegaan. Of dit in de toekomst nog wel gaat gebeuren is natuurlijk afwachten. We zullen zien.
 

Wat voor inspiratie heb je gebruikt voor jouw boek?

Eerder heb ik de serie Mysteries in Nederland geschreven. Dit was natuurlijk een grote bron van inspiratie. Ook speelt de plek waar ik woon heel erg tot de verbeelding. Aan de rand van de Veluwe in een oude viswinkel in de Veerstraat, het is een oud monumentaal pand met een rijke geschiedenis. Verder wonen we vlakbij een kerkhof en de uiterwaarden. Gebrek aan inspiratie heb ik dus zeker niet (lacht).
 

Wat vind je het leukste aan schrijven?

Waar ik erg van geniet zijn de momenten dat het vanzelf gaat. Niet nadenken, maar gewoon schrijven. Dat geeft een ontzettend goed gevoel. Wat ik zelf wel heel fijn vind is dat ik voor twee doelgroepen schrijf, volwassenen en jeugd. Het zijn twee verschillende disciplines die allebei bepaalde karakteristieken hebben en dus ook verschillende uitdagingen.
 

En het lastigste?

Soms ben je zo enthousiast tijdens het schrijven, dat je wel eens te snel wilt gaan, zoals een lezer die de beschrijvingen overslaat om maar snel door te kunnen lezen. Het is dan de kunst om juist te vertragen. Schrijvers vergeten wel eens dat de lezer niet weet wat er in het hoofd van de schrijver gebeurt. Hier moet je altijd rekening mee houden en ja, dat is wel eens lastig. Toch moet je ook gaten laten vallen, zodat de lezers ruimte heeft tot invullen. Het blijft een dunne scheidingslijn, wanneer wel en wanneer niet.
 

Is het lastiger om voor kinderen te schrijven dan voor volwassenen?

Nee, het is juist heel erg leuk. Vaak denk ik aan mijn eigen jeugd. Bas, mijn hoofdpersoon, ligt ook heel dicht bij mezelf. Het mooie van kind zijn is dat je soms dingen doet die terugkijkend levensgevaarlijk zijn. Maar het hoort bij het volwassen worden en ik ben dan ook blij dat ik ze heb gedaan. De emoties die ik toen ervoer, stop ik nu in mijn verhalen.

Toch is er een groot verschil met hoe kinderen vroeger werden benaderd en hoe ze nu worden benaderd. Het lijkt wel of de jeugd nu veel strenger wordt aangepakt.

Ik denk dat je daarin wel gelijk hebt. Er lijkt een taboe te zijn op ‘kleine jongens’ kattenkwaad. Het doet me een beetje denken aan de Victoriaanse tijd, toen speelde dat ook, naast het taboe op seksualiteit. Zelf zou dit wat mij betreft wel iets minder mogen. Kinderen blijven kinderen en soms overzien ze gewoon de gevolgen niet van hun eigen acties. Dat hoort nu eenmaal bij het kind-zijn.
 

Er gebeuren af en toe best lugubere dingen in het verhaal. Zoals bijvoorbeeld het drinken van boorwater, een antisepticum. Waarom heb je hiervoor gekozen?

Het boorwater in mijn boek is geen antisepticum, maar de vloeistof waarin een ‘boreling’ bewaard wordt, een ongeboren foetus. Het is een oplossing van alcohol en de sappen uit het vlees, voornamelijk water. Ik vergelijk het met tequila, met een héle grote worm. Het is in principe drinkbaar, hoewel ik je dat ten strengste zou afraden. Gezond is het natuurlijk niet. In mijn boek wordt boorwater gedronken om daarna contact te krijgen met gene zijde. Waarom? Het is eigenlijk heel simpel. Spokenjagers maken in verhalen altijd gebruik van gadgets en ik vond het belangrijk dat ik ‘mijn’ spokenjagers ook wat hulpmiddelen gaf. Er zijn twee soorten water: wijwater en boorwater, beiden in een apart flesje. Het past in het verhaal, maar vooral bij het soort verhaal.
 

In het boek kwamen wat vrijmetselaarselementen voor, zoals de zwart-wit geblokte tegelvloer. Is dit bewust gedaan?

Grappig dat je dit is opgevallen. Dit is zeker niet bewust gedaan, ik heb thuis ook een zwart-witte vloer, maar de vrijmetselarij heeft wel mijn interesse. Als kind heb ik zelfs een weekend meegemaakt voor kinderen van vrijmetselaars. Dat was ontzettend leuk. Het gebruik van zwart-wit in De Toverlantaarn heb ik meer gebruikt als een overkoepelend thema, net als yin-yang. Het is zeker niet moraliserend bedoeld.
 

En de filosofisch aspecten?

Filosofie en spiritualiteit hebben altijd een zekere rol in mijn leven gespeeld. Ik doe zelf aan vechtsport en ik verdiep me ook in de filosofie achter de vechtsport. Natuurlijk komen dit soort dingen terug in mijn schrijven, het maakt onderdeel uit van wie ik ben. In De Toverlantaarn maak ik ook gebruik van de acht elementen. Vier stoffelijke en vier niet stoffelijke elementen. De ziel is nodig om alles te bundelen.
 

Hoe lang heb je uiteindelijk gedaan over het schrijven van De Toverlantaarn?

Alles bij elkaar ongeveer anderhalf jaar. Ik heb het verhaal uiteindelijk twee keer herschreven.
 

De illustraties zijn gemaakt door Iris Compiet en werkelijk schitterend. Hoe zijn jullie met elkaar in contact gekomen?

Iris heeft net als ik gewerkt voor Elf Fantasy Magazine en is zeer getalenteerd. Ze heeft me ooit een brief gezonden met haar tekeningen en toen ik een illustrator zocht dacht ik meteen aan haar. Toen we elkaar ontmoetten was er meteen een klik en de samenwerking is uitstekend verlopen. Het zijn inderdaad hele mooie tekeningen geworden, die het verhaal optimaal complimenteren. De lezers vinden ze erg mooi en ik ben er dan ook heel blij en tevreden mee.
 

Op 24 en 25 april vindt in Kasteel de Haar in Haarzuilens de Elf Fantasy Fair plaats. Een prachtig evenement. Kunnen we je daar ook zien?

Absoluut. Ik zal rondleidingen geven in Kasteel de Haar, waarbij ik alles zal vertellen over de spookverschijningen die daar zijn en worden gezien. Ook heb ik daar op zaterdag 24 april en op zondag 25 april in de Lecture Hall een tweezijdig interview met Paul Evanby.
 

Kunnen we nog meer spookverhalen verwachten?

Absoluut. Mijn plan is om een serie te maken onder de algemene noemer: Spokenjagers. Op dit moment ben ik dan ook bezig met een vervolg op De Toverlantaarn. Het zal deel twee van de serie worden en dit keer zal het verhaal beginnen wanneer Bas, als nieuweling, op de middelbare school, begint. Hij is een stukje volwassener geworden en ontmoet leeftijdsgenoten, waaronder een meisje dat net als hij een bijzondere relatie heeft met het geestenrijk. Verder ben ik nog volop bezig het verhaal vorm te geven, dus jullie zullen nog een jaartje geduld moeten hebben.

Foto's: Ron Bokje

Website De Spokenjagers | kijk hier

 

---

Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als literair agent, journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciële) artikelen.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 

---

De toverlantaarn
Auteur: Maarten Kroon
Serie: De Spokenjagers
Eerste deel
Uitgeverij De Boekerij
ISBN: 978 90 225 5348 0
Paperback
Prijs: € 16,95
Verschenen: maart 2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit sfeervolle, prachtig geïllustreerde werk leest als een trein. Vol geheimen, raadsels en illusies: een echte leessensatie voor jong en oud. Na een tragisch sterfgeval verlaat het gezin van Bas en Lucy de hoofdstad om op een afgelegen veerhuis in de uiterwaarden te gaan wonen. Maar de rust die ze daar hoopten te vinden wordt verstoord als Bas in een verborgen open haard het notitieboek vindt van zijn overgrootvader, Albert Hansson. Bas ontdekt dat de man bekendstond als de illusionist Mephistoles en dat de spokenshow waar hij zijn roem aan dankte niet zomaar uit trucs bestond... 

 

---

Auteurs van De Boekerij op Elf Fantasy Fair:
 

Zaterdag 24 april

Lecture Hall
Maarten Kroon en Paul Evanby interviewen elkaar
11.00-11.15

Lecture Hall
Tais Teng en W.J. Maryson interviewen elkaar
12.30-12.45

Meet Inn
Roly Show
13.30-15.15

Meet Inn
Presentatie Millennium verhalenbundel
16.00-16.15

Meet Inn
Q&A Michael Peinkofer
16.15-16.45


Zondag 25 april

Lecture Hall
Maarten Kroon en Paul Evanby interviewen elkaar
10.30-10.45

Lecture Hall
Tais Teng en W.J. Maryson interviewen elkaar
13.00-13.15

Meet Inn
Roly Show
13.30-15.15

Meet Inn
Q&A Michael Peinkofer
12.30-13.00

 

Meer over de Elf Fantasy Fair 2010 | kijk hier

 

---