Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews


















 





















































































































 

 

 


 


 


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Ezzulia interview
Lucy Hawking

Door Carien Touwen | Ezzulia.nl
 


30 november 2009 | Lucy Hawking schrijft samen met haar vader Stephen Hawking aan een trilogie voor de jeugd over het heelal. Onlangs verscheen het tweede deel in deze serie, De schat in het heelal, over het jongetje George dat de geheimen van het universum ontdekt dankzij de supercomputer Kosmos. Het eerste boek, De geheime sleutel naar het heelal, verscheen in 2008.

De boeken zijn geschikt voor kinderen vanaf 9 jaar, maar zijn ook voor volwassen lezers een aanrader. Naast de belevenissen van George staan er prachtig foto’s in en heel veel wetenswaardigheden over het heelal. Alles wordt op een eenvoudige manier verteld, waardoor deze boeken een geweldige bron zijn om meer te weten te komen over alles wat er buiten deze aarde is.

Op dit moment werken vader en dochter aan het derde deel. Lucy Hawking was eind september in Amsterdam en ik sprak toen met haar over deze prachtige boeken, het originele thema, haar bijzondere vader en haar relatie met hem.
 


"De kennis van mijn vader is nu toegankelijk voor iedereen"


Hoe zijn jullie op het idee gekomen om samen aan een jeugdserie te gaan schrijven met het universum als centrale thema?

Een van de redenen dat we hieraan begonnen zijn, is dat er eigenlijk geen boeken voor de jeugd zijn waarin de geheimen van het heelal in verhaalvorm verteld worden. Alles wat er op de markt is, geeft puur een beschrijving, maar geen beleving. De echte aanzet hiertoe begon op een verjaardagspartijtje van mijn zoontje, die nu bijna 12 is, waar mijn vader als een van de laatste gasten arriveerde. Het was alsof de goochelaar was aangekomen, alle kinderen groepeerden zich om hem heen, stelden hem vragen over het heelal zoals “Wat gebeurt er als ik in een zwart gat val?”

Zijn antwoorden waren zowel vermakelijk als begrijpelijk en werkelijk iedereen zat naar hem te luisteren. Vrij snel daarna heb ik voorgesteld dat hij voor mijn zoon en zijn vriendjes, zijn kennis op een verhalende manier zou gaan vertellen en dat ik het op zou schrijven. Al discussiŽrend besloten we samen een driedelige serie voor kinderen te gaan schrijven.
 

Hoe is het daadwerkelijke samen schrijven aan deze boeken in zijn werk gegaan?

We hebben heel veel samen gebrainstormd. Ik heb de verhaallijn over George bedacht, een jongetje dat naast de grootste wetenschapper ter wereld woont en zo kennis maakt met de geweldige computer Kosmos. Mijn vader bedacht vervolgens de wetenschappelijke onderwerpen die we in elk geval aan bod zouden laten komen. Ik ben begonnen met schrijven en hij redigeerde mijn werk dan weer. In dit tweede boek hebben we de hulp gehad van een heleboel andere wetenschappers die de stukken leverden die in het boekje zitten dat hoofdpersoon George krijgt en waar hij regelmatig in zit te lezen. Hiermee laten we zien dat wetenschap iets is wat je niet alleen doet; alleen met samenwerking komt de wetenschap verder. Veel kinderen denken dat wetenschappers eenzame mensen zijn met een rare hoed en een witte jas, die altijd alleen werken. Dat idee proberen we hiermee weg te nemen.

Het was best spannend om al die vooraanstaande wetenschappers te vragen of ze een stukje wilde bijdragen aan dit boek, zeker over onderwerpen als contact met buitenaardse wezens, maar ze reageerden allemaal enorm positief. Ze vonden het juist een enorme uitdaging om kinderen uit te leggen waar ze mee bezig zijn. Ze hadden dit ook zonder uitzondering allemaal nog nooit gedaan, wat maar weer aangeeft hoe weinig er speciaal voor kinderen te vinden is over dit soort onderwerpen.
 

Sommige onderwerpen in het boek waren behoorlijk moeilijk, zelfs voor volwassenen.

Dat klopt, maar deze boeken hebben een heel breed publiek. De ene lezer komt juist voor de kennis, zoekt die uitdaging, de andere lezer wil vooral vermaakt worden en hoeft niet van alles te leren. Dat kan ook, je kunt de hele verhaallijn zonder problemen lezen, je hebt die moeilijke kennis niet nodig om de verhaallijn te volgen en te begrijpen. De moeilijkere kennis is een extraatje voor de lezers die deze uitdaging zoeken.
 

Wat hoop je te bereiken met deze boeken bij kinderen?

Ten eerste dat ze zich enorm vermaken bij het lezen. En daarnaast dat de kinderen die hierdoor interesse krijgen in de wetenschap zich niet laten tegenhouden, dat ze zich niet laten intimideren door de wetenschap, maar zich hier in durven te verdiepen, op wat voor manier dan ook. Ze hoeven echt niet allemaal geleerde te willen worden, zoveel zijn er ten slotte niet nodig, maar als ze hier meer over willen weten, is dat al goed.

Mijn zoon is autistisch en loopt qua leesvaardigheid achter op zijn leeftijd. Ik weet ook niet of hij ooit in staat zal zijn het boek van mijn vader Een Korte Geschiedenis van de Tijd te lezen. Maar met deze boeken kan hij toch een heleboel te weten komen over het werk van zijn opa. De kennis van mijn vader is van iedereen en is hiermee nu dus ook toegankelijk voor iedereen.
 

Is het ook mogelijk om dit soort verhalen specifiek voor volwassenen te schrijven?

Dat is een heel interessante vraag, die mij nog nooit gesteld is. Ik denk dat je al snel in de science fiction hoek zit. Er lijkt een verschil te zijn tussen de manier waarop kinderen een fantasiewereld binnen stappen en de manier waarop volwassenen dat doen. Veel kinderliteratuur bevat een soort deur naar de andere wereld, denk aan de kast in de Narnia reeks van C.S. Lewis en aan Alice in Wonderland. Fantasy boeken gericht op volwassenen spelen zich vanaf het begin tot einde in die andere wereld, daarin wordt een hele nieuwe wereld gecreŽerd waarin geen poort naar onze wereld is. Ik kan ook niet echt iets bedenken wat op volwassenen gericht is, waar beide werelden in voorkomen. De televisieserie Doctor Who komt misschien wel in de buurt.
 

Hoe was het om op te groeien met een vader die zoveel bijzondere kennis heeft over zo’n fascinerend onderwerp als het heelal?

Als kind zagen we het niet echt als iets bijzonders, het was normaal voor ons. Er kwamen altijd mensen over de vloer van de universiteit in Cambridge, altijd werden er discussies gevoerd over dit soort onderwerpen. Ik was als kind vooral geÔnteresseerd in lezen en dansen, wist ook dat ik nooit een wetenschapper zou worden, de creatieve dingen interesseerden mij veel meer. Maar wat ik nu doe, kinderboeken schrijven met de kennis van mijn vader, dat is de perfecte combinatie. Het is echt een voorrecht om dit soort vragen aan mijn vader en al zijn collega’s te kunnen stellen. Ik kan ze gewoon vragen of het leven op Mars is ontstaan en krijg dan een correct en begrijpelijk antwoord.

 

Hoe is de relatie met je vader? Zie je hem als jouw voorbeeld?

Ja, ik zie hem zeker wel als mijn voorbeeld. Hij heeft ondanks zijn gezondheid zoveel bereikt. Door zijn invaliditeit, heeft hij veel moeite om te communiceren. Juist hierdoor heeft hij de gave om moeilijke dingen snel en duidelijk uit te leggen, zonder dat hij ze te gemakkelijk maakt voor de luisteraar. Ik bewonder hem daar echt voor. Hij is ook altijd aan het werk, hij is ooit ťťn keer op vakantie geweest en verveelde zich al na een paar dagen. Hij is inmiddels 67 en de universiteit wil dat hij met pensioen gaat, maar daar wil hij niets van weten. Zijn professorschap gaat binnenkort over in de titel Emeritus, maar ik denk niet dat hij daardoor minder gaat werken. Hij voelt zich ook nog helemaal niet oud. Vier jaar geleden werd hij uitgenodigd bij de koningin in Buckingham Palace voor een feest met als thema ‘Still serving at sixty’ , een feest voor mensen die net als de koningin, nog na hun zestigste aan het werk zijn voor het landsbelang. Hij was oprecht verbaasd dat hij daar een uitnodiging voor kreeg, hij had echt geen idee dat hij al over de zestig was.

De relatie met mijn vader is erg goed en ik zie hem heel vaak omdat we allebei in Cambridge wonen. Ik ga regelmatig naar hem toe om met hem te ontbijten, maar af en toe zijn de discussies wel wat zwaar op de vroege morgen. (lacht)
 

Jullie werken op dit moment aan het derde deel van deze trilogie over George. Wat gaan jullie daarna doen? Komt George nog terug?

Een trilogie is denk ik de juiste lengte, ik denk dat we daarmee bereikt hebben wat we wilden doen. Wat we daarna gaan doen weet ik echt nog niet, eerst dit laatste deel maar eens afschrijven.
 

Er worden twee zeer tegengestelde types weergegeven in de boeken door middel van de ouders van Annie en George. De wetenschapper en de natuurbeschermer. Welk type ben jij?

Ik denk dat mijn vader beeld heeft gestaan voor de wetenschapper en ik een beetje voor de natuurbeschermer. De idealen van de ouders lijken aan het begin van het eerste boek lijnrecht tegenover elkaar te staan, maar gaandeweg komen ze erachter dat ze hetzelfde nastreven, alleen op een andere manier. Ik denk dat je hierin goed kunt zien dat we de aarde beter gezamenlijk kunnen beschermen, dan dat iedereen dat vanuit zijn eigen gezichtspunt doet. Of je nu vanuit politiek, religieus, wetenschappelijk, milieubewust, industrieel of economisch oogpunt de aarde wil beschermen, dat maakt niet uit. We moeten samenwerken. En ja, dat is misschien heel erg idealistisch, maar dat is wel waar ik op hoop.

Er is ťťn feit dat absoluut vaststaat en dat is dat als je naar het universum kijkt, je moet realiseren dat de aarde absoluut perfect is voor ons. Het leven op aarde is ideaal voor de mens. We hebben de juiste zwaartekracht, de juiste atmosfeer, de goede temperatuur en vloeibaar water. Nergens anders in ons zonnestelsel zijn deze condities te vinden. De aarde is zo perfect, we zouden wat beter voor haar moeten zorgen. Want waar anders kunnen wij mensen wonen?

Mijn vader ziet het wel zitten om andere planeten te koloniseren, maar zelfs als dat in de toekomst mogelijk wordt, moet dat niet onderschat worden. Het zal altijd harder werken worden dan leven hier op aarde, omdat de leefcondities anders zijn.
 

Naast deze kinderboeken heb je ook twee romans geschreven. Schrijf je liever voor volwassenen of voor kinderen?

Ik heb lang gewerkt als freelance journalist en in die tijd heb ik inderdaad twee lichtkomische boeken geschreven voor volwassenen. Daarna ben ik begonnen aan deze serie over George.

Ik denk dat ik liever voor kinderen schrijf, ik vind dit echt geweldig om te doen. Het is leuk om over heel gecompliceerde dingen te praten op een simpele manier. De verwondering en de verbeelding die kinderen nog hebben, dat maakt het echt leuk. Daarnaast ben ik veel op tour voor deze boeken, ik houd lezingen op scholen over de hele wereld en dat is echt geweldig.
 

Is het heelal een onderwerp dat veel aan bod komt op Britse scholen?

Dat verschilt enorm, er zijn zoveel verschillende opleidingssystemen in Groot-BrittanniŽ, daar kan ik echt niet iets over zeggen. Wat wel zo is, is dat onze boeken een manier bieden aan leraren op scholen om dit onderwerp meer toegankelijk te maken. Zwaartekracht wordt bijvoorbeeld pas echt duidelijk als je je realiseert dat je op een andere planeet totaal niet vooruit zou komen omdat je nauwelijks een stap kunt verzetten.

Kinderen willen altijd dingen weten, zoals hoe het is als zij op een ster zouden lopen of als ze in een zwart gat zouden vallen. Ze relateren alles aan zichzelf en dat maakt het ook zo interessant. Zulke vragen stellen is juist goed, daar leren ze van.

Vertel eens wat meer over die lezingen, hoe gaat dat in zijn werk?

Ik ben echt al de hele wereld over geweest: Amerika, Nieuw Zeeland, Japan, AustraliŽ, ItaliŽ, Duitsland. Ik ga naar scholen, boekwinkels en musea en ik heb twee verschillende presentaties die ik houd over de concepten in de boeken; het zijn eigenlijk geÔllustreerde introducties tot de wetenschap. Het is echt een luchtige manier waarop ik de kinderen kennis laat maken met het universum en dat lesgeven bevalt me zo goed, dat ik denk dat als ik niet verder kan met schrijven, ik lerares zou willen worden. Wat dat betreft is dit allemaal ook echt een groot avontuur van mij, ik ben begonnen met schrijven en ben nu ook werkzaam als lerares, dat is fascinerend en geweldig. Je weet dus gewoon nooit wat tot wat kan leiden.
 

Dat klinkt alsof jullie totaal overdonderd zijn door dit succes…

We hebben zoveel meer met deze boeken gedaan dan we ooit verwacht hadden. We hadden geen idee dat ze zo’n verreikend effect zouden hebben. Het is echt leuk om te zien dat deze boeken ervoor zorgen dat kinderen hierover gaan praten en om te zien hoeveel interesse er is voor mijn vader en zijn werk. Hij kan zich ook niet door de straten van Cambridge bewegen zonder gevolgd te worden door groepen kinderen, hij is net de rattenvanger van Hamelen, ze willen hem volgen, met hem praten. We worden regelmatig door een groepje tieners naar huis gevolgd die dan dingen als ‘Stephen Hawking is een legende’ roepen.

Met deze boeken hebben we laten zien dat deze kennis niet alleen in de ivoren torens van de universiteiten thuishoort, maar dat deze voor iedereen is en dat iedereen deze dingen kan begrijpen. Mijn vader zegt ook altijd: “Deze kennis is niet exclusief voor wetenschappers, maar voor iedereen.”

En het is ook mooi dat we met deze boeken een medium bieden om te praten over de dingen die mijn vader onderzoekt. Ik zocht echt naar iets om mijn zoon uit te leggen wat zijn Opa doet en dat was verder nergens te vinden. Een van de dingen die we hier ook mee willen laten zien, is dat het internet niet alles biedt. De NASA heeft bijvoorbeeld een prachtige website voor de jeugd waarop ze dingen goed uitleggen. Maar daarnaast kun je ook over dit soort onderwerpen praten en discussiŽren. Dus niet alleen de harde feiten, maar ook vragen als wat betekent dit nu, wat leren we hiervan en hoe kunnen we nu verder? Dat is ook wat de essays van de verschillende wetenschappers in het boek bieden, antwoorden op vragen en niet alleen feiten.
 

Heb je zelf nog tijd om te lezen?

Er is zoveel wat ik nog wil lezen, ik lees ook echt heel veel, maar het is onmogelijk om alles te lezen wat er geschreven is. Aan de andere kant is de wetenschap dat er altijd boeken te lezen zullen zijn ook wel fijn. Mijn favoriete boek is Anna Karenina en als kind was ik gek op Lord of the Rings, daar deden we hele rollenspellen over. Ik hoop later, als ik met pensioen ben, het drieduizend pagina’s tellende werk van Marcel Proust nog eens te lezen: Op zoek naar de verloren tijd.

 


De schat in het heelal
Auteur: Lucy & Stephen Hawking
Oorspronkelijke titel: George's Cosmic Treasure Hunt
Uitgeverij Pimento
ISBN: 978 90 499 2363 1
Gebonden
Prijs: € 18,95
Verschenen: augustus 2009
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Annie verhuist met haar ouders naar Amerika. Daar doet haar vader Eric onderzoek naar leven op Mars. In de zomervakantie gaat George samen met zijn grootmoeder op bezoek bij Annie. Hij vindt het onderzoek van Eric reuzespannend. Een speciale robot, Homerus, wordt naar Mars gestuurd om informatie te verzamelen. Maar Homerus reageert anders dan verwacht. George en Annie gaan met Kosmos, de superintelligente computer van Eric, naar Mars. Daar aangekomen krijgen ze de ene vreemde boodschap na de andere. Eric begrijpt er niets van en reist met George en Annie mee. Uiteindelijk landen ze op de vierde planeet rond het sterrenstelsel 55 Cancri, waar ze dr. Kuiper ontmoeten. Volgens dr. Kuiper is er leven op deze planeet mogelijk. En als de aarde eraan gaat, krijgt hij de heerschappij over het menselijk ras?

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Lucy & Stephen Hawking.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven