Op je website valt te lezen dat je de inspiratie voor Voor jou wil ik sterven in Praag kreeg. Hoe gebeurde dat precies?

Het was een bijzondere ervaring, omdat ik nooit eerder meegemaakt heb dat een plaats me inspireerde voor een boek. Normaal gesproken gebeurt dat meer ‘van binnen’. Meestal hoor ik een stem in mijn hoofd… of een zin uit een gedicht of een nieuwsbericht. Zelfs een liedje kan zorgen voor inspiratie. In dit geval was ik in Praag, deed ik pogingen toerist te zijn om bij te komen van het schrijven van mijn laatste boek. Maar ik was zo onder de indruk van de architecturale schoonheid van Praag, de geschiedenis en de energie die me vanuit de kasseien in de straten leken te bespringen, dat ik de stroom van woorden in mijn hoofd niet kon stoppen.
 

Hoe kreeg je het idee voor de verhaallijn in Voor jou wil ik sterven? Hoe verzin je een verhaal waarin een vrouw al jaren getrouwd is en er dan achter komt dat haar man over alles gelogen heeft, haar zelfs zijn echte naam nooit heeft gegeven?

Dit was wederom de stad. Praag kwam op mij over als een stad vol geheimen die zich openbaarden in de vorm van donkere steegjes en verborgen pleintjes. De stad leek echt een geheim hart te hebben en opeens realiseerde ik me dat iedereen dat kon hebben.

Ik zie mezelf als iemand die erg opmerkzaam is, iemand die veel details waarneemt en mensen goed kan lezen; net als Isabel, het karakter uit dit boek en mijn eerste hoofdpersoon die schrijver van beroep is. Maar ik me altijd afgevraagd of dat geloof ook tegen je kan werken, dat je als schrijver denkt dat je iemand ziet zoals hij is, maar dat je eigenlijk gewoon een karakter aan het creëren bent. Ik ontmoette Isabel dus echt voor het eerst in Praag en vanuit haar karakter ontstond de rest van het verhaal.
 

Op je website staat ook de beklemmende vraag: Hoe goed kennen we de mensen waar we van houden nou echt? Is dit iets wat je ’s nachts wakker houdt?

Wat me ’s nachts wakker houdt en wat me aan het schrijven houdt, is een gevaarlijke nieuwsgierigheid naar de menselijke natuur. Ik ben geïntrigeerd, gemystificeerd en gefascineerd door mensen… waarom zeggen ze één ding en bedoelen ze meestal iets anders, waarom worden sommige mensen gedreven tot gewelddadigheid en misdaad, en anderen helemaal niet. Mensen zijn, en de wereld is, onmogelijk gecompliceerd. En, als schrijver, heb ik een enorme drive om de ‘waarom’ vraag te beantwoorden en de redenen hiervoor te ontdekken en te begrijpen. Ik lijk wat dat betreft heel veel op Isabel. Ik wil antwoorden op die ‘waarom’ vraag, en moet op zijn minst op ontdekkingstocht zijn geweest om die antwoorden te vinden, om tevreden te zijn.
 

Heb je alle plaatsen waar je over schrijft in je boeken ook bezocht? Is het belangrijk voor jou om locaties met eigen ogen te zien voor je erover schrijft?

Bij mij is het meestal zo dat plaatsen mij uitkiezen. Ik heb dertien jaar in New York City gewoond voordat ik naar Florida verhuisde. Pas enkele jaren nadat ik vertrokken was, werd ik opnieuw verliefd op de stad. Toen ik Mooie Leugens begon te schrijven, werd Manhattan automatisch de juiste thuisbasis voor Ridley. En dat boek veranderde al schrijvende in een soort liefdesbrief over mijn tijd daar, aan alle plaatsen die ik goed kende, aan al mijn herinneringen -zowel goede als slechte- aan het leven daar.

Toen ik Black-out schreef, had Florida me volledig verleid. Na jaren van ontdekkingstochten door de staat – van stappen in Miami tot kajakken in de mangroves, van duiken bij de Keys tot door de Everglades trekken - merkte ik het donkere en wilde hart op, dat mensen slechts bij uitzondering noemen als ze schrijven over Florida. Veel mensen lijken deze staat geestig te vinden; de misdaad die hier plaatsvindt wordt in de meeste romans erg lichtvoetig behandeld. Mensen zien Florida als een luchtige vakantieplek en natuurlijk is dat het ook wel op sommige manieren. Maar het heeft ook een ongetemd centrum, een donker onderbuikgevoel wat mij echt fascineert en inspireert. Hier kun je misschien een thema in zien!

Ik denk wel dat ergens geweest zijn, aanvoelen hoe een plek is, belangrijk is. Ik ben op de meeste plaatsen waarover ik schrijf, geweest. De enige uitzondering is Albanië. Ik heb hierover geschreven in een van mijn eerdere boeken, toen ik nog schreef onder mijn meisjesnaam Lisa Miscione. Op dat moment had ik niet de middelen om daarheen af te reizen, ook al speelt een significant deel van de plot zich daar af. Ik heb toen enorm veel gelezen, documentaires gekeken en interviews afgenomen tot ik het gevoel had dat ik daar zelf geweest was. En samen met het inlevings- en het voorstellingsvermogen dat ik als schrijver heb, heb ik het voor elkaar gekregen. En ik denk dat ik het goed heb gedaan.

Tegenwoordig schrijf ik vooral over plaatsen die ik goed ken, plaatsen waar ik een persoonlijke relatie mee heb.
 

Wanneer ben je begonnen met schrijven? Wist je vroeger al dat je schrijver wilde worden?

Ik ben altijd schrijver geweest. Ik kan me niet herinneren dat er een tijd is geweest waarin ik mezelf niet op die manier omschreef. Het is een droom die uitgekomen is om een werkende, gepubliceerde auteur te zijn. Meer details over mijn reis van aspirant schrijver tot gepubliceerd auteur kunnen hier gevonden worden: http://blog.lisaunger.com/getting-published/.
 

Je hebt je baan ooit opgezegd om schrijver te worden. Hoe is dat verlopen?

Toen ik mijn baan opzegde, heb ik ook mijn appartement in New York verkocht. Ik had toen al een eerste manuscript voor een roman af, waarvoor ik een agent ben gaan zoeken. En ik heb toen ook tegen mezelf gezegd dat ik een jaar had om een nieuw boek te schrijven. En dat heb ik gedaan. In de tussentijd schreef ik PR teksten als freelancer. Ik had het geluk dat een bekend literair agentschap me al snel wilde vertegenwoordigen en behoorlijk vlug daarna regelden ze een deal voor twee boeken voor me.

Wordt het schrijven gemakkelijker nu je meerdere boeken geschreven hebt?

Ik werk op dit moment aan mijn tiende boek. Ik denk niet dat ik kan zeggen dat het proces van het schrijven van een boek gemakkelijker wordt. Maar ik worstel ook niet met schrijven op een manier waarop enkele auteurs die ik ken, dat doen.

Naast mijn gezin, is schrijven mijn grootste passie in het leven. Ik voel me echt gezegend dat ik iets waarvan ik echt houd, mag doen als werk. En mijn doel is nu nog steeds hetzelfde als toen ik net begon; ik wil vandaag een betere schrijver zijn dan ik gisteren was. En ik weet niet zeker of iets wat de moeite waard is om te doen, ooit gemakkelijk is.
 

Hoe schrijf je een boek? Werk je van te voren de verhaallijn uit of begin je gewoon met schrijven?

Als ik aan een nieuw boek begin, begin ik altijd met een persoon, een karakter. Ik hoor iemand zijn stem. Ik heb dan nog geen enkel idee waar het boek over gaat, hoe het zal aflopen, wie er elke dag nog meer in het verhaal verschijnen en wat ze dan zullen doen. Ik schrijf om dezelfde reden dat ik lees: ik wil weten wat er gaat gebeuren.
 

Hoe ziet jouw werkweek eruit?

Mijn gouden uurtjes zijn van vijf tot twaalf uur ‘s ochtends tot en dat is wanneer ik het leeuwendeel van mijn werk doe. Ik heb een dochtertje en zij is altijd mijn eerste prioriteit. Ze heeft zeker de potentie om ook schrijver te worden, omdat zij ook graag opstaat om 5 uur ’s ochtends!

Omdat ik zoveel jaren fulltime gewerkt heb terwijl ik daarnaast ook schreef, heb ik de vaardigheid om overal te schrijven en onder elke omstandigheid. Dat heeft zeker geholpen in het vinden van de balans tussen schrijver en moeder zijn.
 

Wat lees je zelf? Heb je favoriete auteurs?

De meeste schrijvers zijn eerst lezers. Ik heb een lange liefdesrelatie met boeken en ik ben altijd een literair omnivoor geweest. Ik lees constant… non-fictie voor research, boeken die me opgestuurd worden voor goedkeuring, klassiekers, eigentijds en vrijwel alle genres. Een aantal van mijn favoriete auteurs zijn: Dennis Lehane, Kate Atkinson, Laura Lippman, Alafair Burke, Tess Gerritsen, Lisa Gardner, Harlan Coben, Greg Hurwitz, Andrew Pyper, Megan Abbott en ik kan blijven doorgaan.
 

Ben je al begonnen met een volgend boek? Kun je al wat meer vertellen over het boek dat in september in Nederland verschijnt?

Ik werk op dit moment aan een boek dat in 2011 zal verschijnen. Dit najaar verschijnt in Nederland mijn meest recente boek Breekbaar (Fragile). Ik heb mijn gedachten over dit boek nog niet helemaal geformuleerd en weet nog niet precies wat ik hierover wil zeggen. Wat ik wel kan zeggen is dat ik dit boek op de een of andere manier al twintig jaar heb geprobeerd te schrijven. Ik zal hier de komende maanden over bloggen op mijn website. Dus blijf me volgen op www.lisaunger.com.

Foto's: Jeff Unger
 

---

Voor jou wil ik sterven
Auteur: Lisa Unger
Oorspronkelijke titel: Die for you
Uitgeverij Sirene
ISBN: 978 90 583 1499 4
Paperback
Prijs: € 18,95
Verschenen: september 2009

 

 

 

 

 

 

 

 

Isabel en Marcus Raine zijn het volmaakte stel: zij is een bekende romanschrijfster, hij een briljante game-ontwerper. Hun huwelijk is nog even romantisch als toen ze vijf jaar geleden trouwden en het geluk lijkt op hun hand. Tot op een ochtend als alle andere Marcus zijn tas pakt, Isabel gedag kust en van de aardbodem verdwijnt.

Hoe vaak Isabel hem die dag ook belt, ze krijgt alleen zijn voicemail. En als ze dan eindelijk vanaf zijn gsm wordt gebeld, hoort ze het geschreeuw van een man in doodsangst. In paniek belt Isabel de politie, die lauw reageert: volwassen mannen verdwijnen niet zomaar. Ze haast zich naar zijn kantoor, maar raakt daar betrokken bij een inval van de FBI. Uren later komt ze bij in een ziekenhuis, waar de politie haar ondervraagt over Marcus Raine. De echte Marcus Raine.

Nu is de jacht geopend, want Isabel zal niet rusten voordat ze de waarheid heeft achterhaald over de man van wie ze dacht te houden, ook al moet ze daarvoor alles op het spel zetten, zelfs haar eigen leven.

 

---