Verloren zoon is het vierde boek in de serie met inspecteur Paul Vegter. Ben je van je hoofdpersonage gaan houden?

Ik hou veel van Vegter, en ik zou best een avond met hem in de kroeg willen zitten. Of beter nog: in zijn woonkamer, als die eindelijk af is. Met een goed glas wijn bij de houtkachel, en met Bach op de achtergrond. Al ben ik bang dat ik voornamelijk het woord zou moeten voeren, want een prater is hij niet. Toch denk ik dat we een mooi gesprek zouden kunnen hebben over muziek en literatuur, en het leven in het algemeen. Maar eigenlijk praat ik al vier boeken lang met hem.

 

Wat vind je de leukste en minst leuke eigenschappen van Vegter?

Wat ik in hem waardeer is zijn gevoel voor rechtvaardigheid. Dat breekt hem op als hij een beslissing moet nemen die daar tegenin druist. Het gebeurt hem ook weer in Verloren zoon. Af en toe denkt hij dat hij het verkeerde beroep heeft gekozen. Het aardige is dat hij zich daarin vergist. Juist zijn kwetsbaarheid maakt hem tot een goed politieman.

Die eerlijkheid kan hij minder goed toepassen waar het zijn persoonlijk leven betreft. In zijn relatie met zijn dochter en Renée gaat hij ervan uit dat ze hem wel begrijpen zonder dat hij zich uitspreekt. Die gemakzuchtigheid bevalt me niet. Maar het begint nu tot hem door te dringen dat hij te egocentrisch bezig is.

 

Wanneer is het idee voor de Vegter-serie ontstaan en wat was de aanleiding?

Het was geen vooropgezet plan om een reeks te schrijven, maar toen ik eenmaal bezig was met het eerste boek, De stille zonde, ontstonden er als vanzelf lijnen die daarvoor ruimte boden. Vegter, Talsma en Renée kregen vorm, en een achtergrond die me nieuwsgierig maakte naar een vervolg.

 

Je boeken hebben geen zogenaamde vrouwenthrilleruitstraling, ze zijn een stuk ‘harder’. Bewuste keuze?

Of mijn boeken harder zijn weet ik niet. Wel zijn ze een stuk nuchterder. Alleen al daarom zijn het geen typische vrouwenthrillers, ook niet qua thematiek trouwens. En ja, dat is een bewuste keuze. Ik kan weinig met heldinnen die shoppen en piekerend voor hun klerenkast staan. Vandaar ook een mannelijke hoofdpersoon. Ik wilde graag een gemengd lezerspubliek, en inmiddels heb ik dat ook.

Wat ik beslist niet wilde, was boeken schrijven die onmiddellijk herkenbaar zouden zijn als geschreven door een vrouw. Ik droom weleens van een experiment met een lezer die niet weet door wie mijn boeken geschreven zijn. Het zou me genoegen doen als hij in verwarring zou raken omtrent het geslacht van de auteur.

 

Doe je veel research naar de technische details van het politieonderzoek (bijvoorbeeld het ontbreken van dauw op een stoffelijk overschot). Heb je een vast aanspreekpunt bij de politie waar je je vragen aan voorlegt?

Die dauw etc. is gewoon een kwestie van nadenken; wat ziet een politieman als hij naar een slachtoffer kijkt? Hij zal zich zo snel mogelijk een beeld willen vormen, en inzicht in een tijdpad is belangrijk.

Ik heb gesprekken gevoerd met rechercheurs, en voor Verloren zoon intensief e-mailcontact gehad met een inspecteur. Hem mag ik opnieuw lastigvallen als ik met vragen zit, heeft hij beloofd. Overigens gebruik ik maar een klein deel van alle informatie, want al te minutieuze beschrijvingen van onderzoek- en opsporingsmethoden wil ik vermijden. Het zou de balans verstoren.

Voor dit boek moest ik weten wat een schot hagel doet met het menselijk lichaam, en dan vanaf diverse afstanden. Dat heb ik met behulp van meloenen proefondervindelijk vastgesteld. Een meloen is een heel aardig substituut voor het menselijk hoofd, en het was verbijsterend te zien wat een hagelpatroon vanaf korte afstand aanricht. Daarnaast heb ik me verdiept in de verscheidenheid aan bajonetten, wat weer een wereld apart is.

Het uiteindelijke manuscript laat ik niet meer checken, want met de verkregen informatie spring ik zorgvuldig om.

 

Hoe moeilijk is het voor jou als vrouw om over een man te schrijven?

Ik observeer al zolang ik me kan herinneren, ik heb het bijna tot kunst verheven. Het is deel van mijn karakter, en een heel nuttige eigenschap voor een schrijver. Schrijvers zijn bijna per definitie buitenstaanders. Voor mij bestaat Vegter echt. Ik zie hem voor me, ik hoor zijn stem, ik weet hoe hij loopt en beweegt. Met zo’n duidelijk beeld is het inleven niet moeilijk meer. Dat hij een man is, maakt het voor mij als vrouw alleen maar boeiender.

Inspecteurs zijn meestal ongelukkige mannen die roken, drinken, een slecht huwelijk hebben en/of weduwnaar zijn. Vegter is daarop geen uitzondering. Waarom geen inspecteur die gezond leeft en gelukkig is in de liefde en met zijn leven?

Geluk is vreselijk saai, althans in een boek. Het maakt dat je stilstaat. In boeken moeten de personages groeien – een ontwikkeling doormaken – om ze interessant te houden. Vegter zou een gezapige huisvader zijn als ik hem een gelukkig leven had toebedeeld. Ik zou al snel genoeg van hem hebben, en de lezer waarschijnlijk ook.

 

In je thrillers spelen probleemjongeren met een schrijnende thuissituatie een rol. Spreekt dit onderwerp je erg aan? En hoe belangrijk is het voor je dat je boeken een realistische afspiegeling/weergave zijn van de maatschappij en de problemen die daarin spelen?

Ik heb in twee boeken een probleemjongere opgevoerd, of liever: een jongere met problemen. In die boeken vroeg het verhaal erom. Vergeet niet: elk boek begint met een schimmig idee. Naarmate dat idee groeit, dienen zich de personages aan. Maar als die jongeren dan noodzakelijk zijn, moeten ze wel duidelijk gestalte krijgen en goed in de thematiek worden ingebed.

Daaruit volgt als vanzelf een maatschappijbeeld dat door de lezer kennelijk als realistisch wordt ervaren. Ook in Verloren zoon zullen mensen zeker dingen herkennen, zoals de machteloosheid die je voelt als je tegen een muur van bureaucratie en onwil loopt. Ik wil geen boeken schrijven die je het idee geven dat je over de buurvrouw leest, maar een herkenbare samenleving is in een thriller, in elk geval voor mij, onontbeerlijk.

 

Vegter is een groot liefhebber van klassieke muziek, deel je die passie met hem?

Jazeker. Klassieke muziek is me met de paplepel ingegoten. Als kind van zes ging ik al mee naar concerten, niet omdat het moest, maar omdat ik het wilde. Mijn oudere broer werd violist, en je struikelde thuis over muziekbladen, vioolkist, standaard enzovoort. Ik prijs me gelukkig met die achtergrond, want ik ervaar het als rijkdom.

 

Vegter doet op een gegeven moment de uitspraak dat muziek directer is dan taal qua overbrengen van gevoelens, omdat muziek je direct in het hart raakt. Ben je dat met hem eens of heb jij meer met taal dan met muziek?

Taal is mijn muziek, compleet met ritme en klanksoorten. Al zou ik graag een goede slagwerker zijn geworden. Dat zat er niet in, want meer dan één dure muziekstudent in het gezin was onmogelijk. Overigens heb ik beslist geen spijt van mijn keuze, integendeel. Maar ik ben het met Vegter eens. Muziek kan me onmiddellijk tot tranen toe ontroeren. Muziek kent geen omwegen. Het beïnvloedt je stemming, en eigenlijk doet het er daarbij niet toe of je luistert naar een draaiorgel of naar een symfonie van Mozart.

 

Wanneer is voor jou het moment om een punt te zetten achter de Vegter-serie en hem met pensioen te sturen?

Daar heb ik geen idee van. Ik heb geen vast aantal boeken in mijn hoofd. Ik hoop dat ik tijdig zal aanvoelen wanneer Vegters houdbaarheidsdatum is verstreken. Of hij met pensioen gaat en/of gelukkig wordt? Ik zou het echt nog niet weten. Het hangt ook af van de inhoud en de sfeer van de komende boeken. Zijn belevenissen moeten daarin passen, ermee in evenwicht zijn.

 

Je schrijft ook kinderboeken. Zijn er veel verschillen in het schrijven van thrillers en kinderboeken?

Er zijn zeker verschillen, al kun je ook voor kinderen bijna elk onderwerp aansnijden. Alleen doe je dat op een andere manier. Kinderen zijn nog niet af, hun denkwijze is dus anders, daar moet je rekening mee houden. Behalve dat moet je het taalgebruik aanpassen; hun woordenschat is nog kleiner.

Een keuze tussen kinderboeken en thrillers zou ik niet graag maken. Kinderen zijn een geweldig publiek; zuiver en zonder verborgen agenda. Maar op dit moment voeren de thrillers de boventoon. Er is maar beperkt ruimte in het hoofd.

  

Foto: Tessa Posthuma de Boer | kijk hier
Met dank aan uitgeverij Anthos

Eindredactie: Gerd Boeren

---

Kijk hier voor de website van Lieneke Dijkzeul
     

  
Eerdere interviews op Ezzulia met Lieneke Dijkzeul:

December 2007 n.a.v. Koude Lente | kijk hier

Mei 2009 n.a.v. Gouden Strop nominatie | kijk hier

Kijk hier voor een column van Lieneke Dijkzeul voor Ezzulia

---

Verloren zoon
Auteur: Lieneke Dijkzeul
Uitgeverij Anthos
ISBN: 978 90 414 1764 0
Paperback
Prijs: € 19,95
Verschijnt: februari 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inspecteur Paul Vegter wordt geconfronteerd met twee raadselachtige, gewelddadige moorden. De wreedheid ervan schokt hem en vooral zijn jonge rechercheur Renée, die eerder slachtoffer was van een aanslag en sindsdien worstelt met haar angst voor geweld.

Is er een verband tussen de slachtoffers, of een verklaring voor de bizarre manier waarop zij zijn gedood? Vegters theorie dat dikwijls op verkeerde personen wraak wordt genomen, wordt aan het wankelen gebracht.

Intussen tracht een jonge man na een afschuwelijke verkrachting het criminele circuit waarin hij is beland, te ontvluchten. Maar niet voordat hij heeft rechtgezet wat hem is aangedaan.

 

---