Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews






































 

 

 


 


 


 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Ezzulia Interview
Leonie van Mierlo

Door Carien Touwen | Ezzulia.nl


15 december 2008 | Ruim een maand geleden verscheen het boek Uit verwachting van Leonie van Mierlo. Het verhaal gaat over de veertigjarige single Niki die onverwacht zwanger raakt. Niki komt voor de keuze te staan of ze het kind wil houden en moet daardoor de confrontatie aan met haar verwachtingen voor de toekomst. Niki besluit de baby te houden en past haar toekomstbeeld hier helemaal op aan. Haar leven staat opnieuw op zijn kop als ze een miskraam krijgt en moet omgaan met dit verlies.

Leonie van Mierlo schreef met Uit verwachting een openhartige roman over de miskraam die ze zelf recent meemaakte. Het boek laat vooral goed zien hoe moeilijk het is als verwachtingen niet uitkomen en hoe je daar mee om kunt gaan. Tijd voor een goed gesprek met Leonie van Mierlo, die met dit boek debuteerde.
 


"Dit boek is een beetje mijn kindje geworden"


Kun je jezelf even voorstellen aan de lezers van Ezzulia?

In ben geboren in Katwijk aan Zee. Ik heb na mijn middelbare school een jaar in Parijs gewoond, daarna Economie gestudeerd en HTC Confectie Mr. Koetsier gedaan. Ik ben vijftien jaar als manager communicatie werkzaam geweest in het bedrijfsleven en voor een aantal goede doelen organisaties (Stichting CliniClowns, Plan Nederland). Sinds twee jaar ben ik zelfstandig marketing consultant en coach en begeleid ik mensen en organisaties om hun dromen te benoemen en te verwezenlijken. Als hobby maak ik beelden uit steen.
 

Waarom en wanneer ben je Uit Verwachting gaan schrijven?

Uit Verwachting is een deels autobiografische roman. Toen mijn zwangerschap in 2006 eindigde in een miskraam was ik daar richting mijn omgeving heel open over. Ik was veertig, single en had, misschien mede daarom, veel behoefte om er met mensen over te praten. Wat me enorm opviel, is dat zoveel vrouwen een miskraam meegemaakt hebben in hun leven, maar dat er een taboe op lijkt te rusten om er openlijk over te praten. Ik heb zelf gezocht naar een boek waar, in romanvorm, beschreven staat welk proces je doormaakt, als zoiets je overkomt. Er zijn wel zelfhulpboeken, maar dat was niet wat ik zocht. Dat was het moment dat ik besloten heb om mijn verhaal op te schrijven als roman. Ik wilde bijdragen om het taboe en het onbegrip rondom miskramen te doorbreken. Mensen zeggen zo gemakkelijk ‘ach, volgende keer beter’ of ‘probeer het gewoon nog een keer’. Maar waar ze aan voorbij gaan is dat elke zwangerschap reëel is, ook in de eerste twaalf weken. En hoe dat je hele leven op zijn kop zet. Ik heb nu zelf meegemaakt hoe zwanger je eigenlijk al bent in zo’n korte tijd. Met een miskraam verlies je niet alleen een vrucht, maar ook een verwachting en een toekomst. Dat verlies is gigantisch. Ik heb van zoveel vrouwen gehoord hoe moeilijk ze het gevonden hebben om dat toe te laten. ‘Het was toch nog niks,’ zei de omgeving. Nee, het was wel wat. Heel veel zelfs. Ook al krijgen vrouwen later nog wel kinderen, de uitrekendatum van dat ene kind dat nooit geboren werd, blijft ze vaak nog heel lang bij. Ik heb ervoor gekozen om dat verlies en verdriet in zijn volheid te laten zien in dit boek. Ook al zijn er misschien dingen in het leven die veel erger zijn dan een miskraam, ik wilde dat het er voor een keer helemaal mocht zijn.

Mijn verhaal is gedurende het schrijven veel breder geworden. Tijdens het schrijven kwam ik erachter dat de zwangerschap en de miskraam een heel ander thema raakten, namelijk verwachtingen. Ik heb altijd gedacht dat ik op deze leeftijd een liefdevolle relatie zou hebben, getrouwd zou zijn en moeder van een gezin. Dat is anders gelopen.

Ik wilde een verhaal schrijven over verwachtingen, of dat nou een partner, een kind of iets anders is, en hoe je ermee omgaat als het leven je iets anders brengt dan je ervan verwacht had. Voor een deel kun je de gebeurtenissen in je leven namelijk niet beïnvloeden, maar wel hoe je ermee om gaat. Daarbij wilde ik dat het een toegankelijk leesboek zou worden, een verhaal dat je in een paar dagen uit kunt lezen, waar je minimaal twee keer om hebt moeten glimlachen en een keer door ontroerd wordt. Het vleugje humor en zelfspot hoort heel erg bij wie ik als mens ben.
 

Uit verwachting is je debuutroman. Was dit je eerste idee voor een boek of schrijf je al langer?

Ik ben gaan schrijven omdat ik het gevoel had dat ik een verhaal had meegemaakt dat verteld wilde worden. Soms voelt het alsof mijn handen op een hele positieve manier gebruikt zijn om dat verhaal te vertellen. Voor mijn werk schrijf ik veel, ik beschrijf dan bijvoorbeeld het ‘verhaal’ van een organisatie, maar dat is toch anders. Alhoewel ik door deze roman die gevoelscomponent ook in mijn werk sterker naar voren wil laten komen.
 

Je boek is grotendeels autobiografisch. Hoe voelt het dat zoveel mensen nu kunnen lezen wat jij persoonlijk hebt doorgemaakt? Is het moeilijk om hier zo open over te zijn?

Het prachtige van schrijven, en dan in het bijzonder van een debuut, vind ik dat je totaal niet bezig bent met wat er gebeurt als jouw verhaal straks in de wereld staat. Ik was onbevangen, wilde een verhaal vertellen. Nu mijn boek een week in de winkel ligt en ik ondertussen op televisie en radio ben geweest, voel ik pas de impact daarvan. Wat me het meeste raakt, is de enorme hoeveelheid emails die ik van lezers ontvangen heb over wat het boek met hen doet. Een vrouw schreef dat ze nu pas echt kan accepteren dat ze, te midden van een leven waar alles anders loopt dan ze gehoopt had, ook met al haar twijfels nog steeds een mooi mens is. Iemand anders schreef me dat het lezen van mijn boek haar deed realiseren dat haar werk al haar aandacht opslokt, waar ze absoluut niet happy mee is, en dat ze besloten heeft daar verandering in te brengen. Het boek gaat over gebeurtenissen die een rol hebben gespeeld in mijn leven, maar eigenlijk is het het verhaal van duizenden vrouwen die verwachtingen hebben van het leven. En dat sterkt me enorm om dit wel gedaan te hebben.
Vrijdag 7 november j.l. was de feestelijke presentatie. Hoe was deze avond?

De boeklancering was heel bijzonder. We hadden voor elke gast een heliumballon met daaraan een pagina van het boek. Ik heb iedereen gevraagd om bij het loslaten van de ballon een positieve intentie voor het boek uit te spreken. Al die ballonnen met zoveel energie eromheen op het Museumplein was heel indrukwekkend.
 

In het boek speelt het beeld ‘Verwachting’ een belangrijke rol. Je hebt dit beeld ooit echt zelf gemaakt. Heb jij het ook gemaakt als verwerking, zoals de hoofdpersoon in het boek?

Het beeld Verwachting heb ik in werkelijkheid drie maanden na de miskraam gemaakt, ik ben zelf echter al acht jaar bezig met beeldhouwen. Het gekke is, dat ik niet bewust een beeld ben gaan maken om mijn verdriet te verwerken, zoals ik wel heel bewust een ritueel heb verzonnen om afscheid te nemen van de zwangerschap. De steen waar ik het beeld uit gemaakt heb, was er opeens, hij keek me aan, ik kon er niet omheen. ‘Het beeld wilde gemaakt worden,’ zeggen beeldhouwers dan. Achteraf gezien was het wel een hele mooie manier om mijn verdriet te verwerken. En ondanks het feit dat ik het beeld soms nog wel eens mis, ben ik heel blij en overtuigd dat ik het verkocht heb. Ik geloof namelijk dat het heel belangrijk is om ook afscheid van verdriet te nemen zodat er een plek vrij komt voor nieuwe ervaringen.
 

Voorafgaand aan de verschijning van je boek, is er op de website vrouw.nl een feuilleton geweest waarin het boek al in stukken gepubliceerd werd. Waarom heb je hiervoor gekozen?

Ik wilde graag dat zoveel mogelijk lezers in contact zouden komen met het verhaal en ik heb er altijd op vertrouwd dat mensen, als ze delen online zouden lezen, het boek alsnog zouden willen kopen. Het heeft gemaakt dat er de week voordat het boek uitkwam, al honderd exemplaren bij Bol.com gereserveerd waren.
 

Op je website staat dat je er na je miskraam achter kwam dat er een taboe op dit onderwerp rust. En dat terwijl een op de vier vrouwen dit meemaakt. Wat is je boodschap voor vrouwen die dit hebben meegemaakt?

Mijn belangrijkste boodschap is om het verdriet dat je voelt als zoiets je overkomt, toe te laten. Om jezelf de kans te geven om verdrietig te zijn, om je misschien verloren te voelen en om dat verdriet met anderen te delen en daarover te praten. Voor de miskraam hield ik alles voor mijzelf, ik kon het allemaal wel alleen. Totdat ik mijn verdriet ging delen en vrienden ook om steun vroeg. Dat heeft een enorme verdieping in mijn vriendschappen opgeleverd en het heeft mij heel erg geholpen om verder te kunnen.
 

De miskraam heeft gezorgd voor een grote ommekeer in hoe jij in je leven staat. Je ging nadenken over de verwachtingen die je had voor de toekomst. Heb je je verwachtingen hierdoor bijgesteld? Durf je nog wel dingen te verwachten?

Ik geloof nog steeds dat verwachtingen en verlangens heel goed zijn. Vooral de verlangens die echt uit je ziel komen. Het zet je aan tot handelen, om in contact te komen met wat echt belangrijk voor je is. Wat mijn ervaring echter gemaakt heeft, is dat ik de uitkomst van mijn handelen steeds meer los kan laten en er absoluut van overtuigd ben dat ik het leven leid dat voor mij de bedoeling is. Ook al loopt het soms anders dan ik gehoopt had. Ik had heel graag gewild dat mijn baby was blijven leven, maar wat ik er nu voor terug gekregen heb, is prachtig. En daar kan ik heel erg dankbaar voor zijn.
 

Je bent consultant, coach, beeldhouwster en schrijfster. Welke van deze dingen doe je het liefst en waarom?

Het liefst combineer ik het allemaal. Mijn droom is nu om in een ritme te leven van anderhalf jaar werken als consultant en coach, met minimaal vier uur beeldhouwen per week, om dan een half jaar een sabbatical te kunnen nemen om te schrijven.
 

Hoe ziet jouw werkplek eruit?

Ik kan overal werken, als het maar stil is. Ik ben heel gevoelig voor omgevingsgeluid.
Hoe heb je dit boek geschreven en hoe lang heb je erover gedaan?

In eerste instantie deed ik het schrijven naast mijn baan. Maar nadat ik het contract met de uitgever getekend had, heb ik een sabbatical genomen om me fulltime op het schrijven te storten. In het begin vond ik het heel erg moeilijk om een eigen ritme te bepalen en de discipline op te brengen om ’s morgens vroeg op te staan en achter mijn laptop te gaan zitten. Ik probeerde in de middag afspraken met vriendinnen te maken om op die manier tijdsblokken te creëren, waarin ik gemotiveerd was om te werken. Uiteindelijk ging het steeds meer vanzelf en zijn er hele dagen geweest die ik in pyjama heb doorgebracht. Ik heb het boek in drie maanden geschreven. Wat me nog het meeste is tegen gevallen, is de periode nadat de eerste versie van de tekst af is en je opnieuw gaat lezen wat je eerder geschreven hebt. Er komt dan zoveel twijfel boven. Is het wel goed genoeg, is het wel leuk genoeg? En dan komt de uitgever nog met opmerkingen. Dat deel heeft net zoveel tijd gekost als het initieel op papier zetten van het verhaal. De dag dat ik het manuscript definitief inleverde, was ook de dag dat ik in een zwart gat viel. Het boek was ook mijn maatje geworden, mijn gezelschap. Ik kijk nu al met weemoed terug naar die periode, ik heb de rust en de focus die het met zich meebracht echt als louterend ervaren. Laatst kwam ik erachter dat er tussen de dag dat ik begonnen ben met schrijven en de dag dat het boek uitgekomen is, precies negen maanden zit. Het boek is dus een beetje mijn kindje geworden.
 

Hoe heb je een uitgever gevonden en wanneer in het schrijfproces was dit?

Ik had een synopsis en dertig pagina’s tekst toen ik voor het eerst een uitgever benaderde. Omdat ik als onervaren schrijver onzeker was over de kwaliteit van mijn werk, hoopte ik op feedback en in het beste geval op begeleiding, om de rest van het boek af te schrijven. Met wat ik had, heb ik vier uitgevers benaderd. Drie maanden later lagen er vier afwijzingen op de mat, zonder inhoudelijk commentaar, tips of aanwijzingen. ‘Wat dacht ik ook wel,’ zei ik tegen mijzelf en heb het manuscript terug in de kast gelegd. Een paar maanden later ben ik in gesprek gegaan met mijzelf, wat ik nou verwachtte van het leven en wat mijn ware droom was. Toen kwam het schrijven en publiceren zo sterk naar boven dat ik opnieuw vier uitgevers geselecteerd heb, waar ik dezelfde synopsis en pagina’s naar toegestuurd heb. Ik heb van drie van hen een contract aangeboden gekregen, iets wat voor een debutant redelijk uniek schijnt te zijn in boekenland, en uiteindelijk voor Truth&Dare gekozen. Alsof het zo heeft moeten zijn.
 

Kun je jouw schrijfstijl in één woord omschrijven?

Eerlijk.
 

Waar komt jouw inspiratie vandaan?

Uit het verhaal dat geschreven wil worden.
 

Lees je zelf veel?

Ik ben een typische vakantielezer en een boek moet me in de eerste dertig pagina’s boeien. Mijn favoriete schrijver is Paulo Coelho.
 

Ben je al bezig met een volgend boek?

Ik ben nu nog even bezig om te bekomen van de eerste reacties op Uit verwachting. Het boek ligt nog maar net in de winkel en er is nu al een herdruk gepland. Dat is geweldig! Er gaat zeker een tweede boek komen, ik weet nog niet wanneer en wat het onderwerp zal zijn, maar ik blijf zeker schrijven. Ik houd van mensen en verhalen, of het nou die van mijzelf zijn of van anderen. Daarnaast heb ik een oneindige fantasie en de capaciteit om me denkbeeldige situaties heel levendig voor te stellen.

Privé vervul ik ook graag de rol van ‘storyteller’. Met het nodige gevoel voor dramatiek vermaak ik mijn vrienden regelmatig met smeuïge en gedetailleerde verhalen over mijn leven of met verhalen die ik van anderen gehoord heb. Boeken zijn een nieuwe vorm daarin.  


Alle foto's zijn gemaakt door Paul de Graaf



Uit Verwachting

Auteur: Leonie van Mierlo
Uitgeverij Truth & Dare
ISBN 978 90
Paperback
Prijs: 17,95

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Het leven lacht Niki toe; ze is een veertigjarige single, heeft een fijn huis in Amsterdam, lieve ouders, voor elke stemming minstens één vriendin, en een interessante baan in de marketing. Er ontbreekt nog maar één ding: de gedroomde soulmate. Wanneer ze onverwacht zwanger wordt, staat Niki voor de bijna onmogelijke beslissing om het kind wel of niet te houden. De verwachtingen die Niki had van het leven, de liefde en het moederschap moet ze drastisch bijstellen. En op het moment dat Niki haar keuze heeft gemaakt, zet een ingrijpende gebeurtenis opnieuw haar leven op zijn kop. 
 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van Leonie van Mierlo.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.
 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven