Ezzulia
Interview
Leonie van Mierlo
Door Carien Touwen | Ezzulia.nl
15 december 2008 | Ruim een maand geleden verscheen het boek Uit verwachting van Leonie van Mierlo. Het verhaal gaat over de veertigjarige single Niki die onverwacht zwanger raakt. Niki komt voor de keuze te staan of ze het kind wil houden en moet daardoor de confrontatie aan met haar verwachtingen voor de toekomst. Niki besluit de baby te houden en past haar toekomstbeeld hier helemaal op aan. Haar leven staat opnieuw op zijn kop als ze een miskraam krijgt en moet omgaan met dit verlies.
Leonie van Mierlo schreef met Uit
verwachting een openhartige roman over de miskraam die ze zelf recent
meemaakte. Het boek laat vooral goed zien hoe moeilijk het is als verwachtingen
niet uitkomen en hoe je daar mee om kunt gaan. Tijd voor een goed gesprek met
Leonie van Mierlo, die met dit boek debuteerde.
"Dit boek is een beetje mijn kindje geworden"
Kun je jezelf even voorstellen aan de lezers van Ezzulia?
In ben geboren in Katwijk aan Zee. Ik heb na
mijn middelbare school een jaar in Parijs gewoond, daarna Economie gestudeerd en
HTC Confectie Mr. Koetsier gedaan. Ik ben vijftien jaar als manager communicatie
werkzaam geweest in het bedrijfsleven en voor een aantal goede doelen
organisaties (Stichting CliniClowns, Plan Nederland). Sinds twee jaar ben ik
zelfstandig marketing consultant en coach en begeleid ik mensen en organisaties
om hun dromen te benoemen en te verwezenlijken. Als hobby maak ik beelden uit
steen.
Waarom en wanneer ben je Uit Verwachting gaan schrijven?
Uit Verwachting is een deels autobiografische roman. Toen mijn zwangerschap in 2006 eindigde in een miskraam was ik daar richting mijn omgeving heel open over. Ik was veertig, single en had, misschien mede daarom, veel behoefte om er met mensen over te praten. Wat me enorm opviel, is dat zoveel vrouwen een miskraam meegemaakt hebben in hun leven, maar dat er een taboe op lijkt te rusten om er openlijk over te praten. Ik heb zelf gezocht naar een boek waar, in romanvorm, beschreven staat welk proces je doormaakt, als zoiets je overkomt. Er zijn wel zelfhulpboeken, maar dat was niet wat ik zocht. Dat was het moment dat ik besloten heb om mijn verhaal op te schrijven als roman. Ik wilde bijdragen om het taboe en het onbegrip rondom miskramen te doorbreken. Mensen zeggen zo gemakkelijk ‘ach, volgende keer beter’ of ‘probeer het gewoon nog een keer’. Maar waar ze aan voorbij gaan is dat elke zwangerschap reëel is, ook in de eerste twaalf weken. En hoe dat je hele leven op zijn kop zet. Ik heb nu zelf meegemaakt hoe zwanger je eigenlijk al bent in zo’n korte tijd. Met een miskraam verlies je niet alleen een vrucht, maar ook een verwachting en een toekomst. Dat verlies is gigantisch. Ik heb van zoveel vrouwen gehoord hoe moeilijk ze het gevonden hebben om dat toe te laten. ‘Het was toch nog niks,’ zei de omgeving. Nee, het was wel wat. Heel veel zelfs. Ook al krijgen vrouwen later nog wel kinderen, de uitrekendatum van dat ene kind dat nooit geboren werd, blijft ze vaak nog heel lang bij. Ik heb ervoor gekozen om dat verlies en verdriet in zijn volheid te laten zien in dit boek. Ook al zijn er misschien dingen in het leven die veel erger zijn dan een miskraam, ik wilde dat het er voor een keer helemaal mocht zijn.
Mijn verhaal is gedurende het schrijven veel breder geworden. Tijdens het schrijven kwam ik erachter dat de zwangerschap en de miskraam een heel ander thema raakten, namelijk verwachtingen. Ik heb altijd gedacht dat ik op deze leeftijd een liefdevolle relatie zou hebben, getrouwd zou zijn en moeder van een gezin. Dat is anders gelopen.
Ik wilde een verhaal schrijven over
verwachtingen, of dat nou een partner, een kind of iets anders is, en hoe je
ermee omgaat als het leven je iets anders brengt dan je ervan verwacht had. Voor
een deel kun je de gebeurtenissen in je leven namelijk niet beïnvloeden, maar
wel hoe je ermee om gaat. Daarbij wilde ik dat het een toegankelijk leesboek zou
worden, een verhaal dat je in een paar dagen uit kunt lezen, waar je minimaal
twee keer om hebt moeten glimlachen en een keer door ontroerd wordt. Het vleugje
humor en zelfspot hoort heel erg bij wie ik als mens ben.
Uit verwachting is je debuutroman. Was dit je eerste idee voor een boek of schrijf je al langer?
Ik ben gaan schrijven omdat ik het gevoel had
dat ik een verhaal had meegemaakt dat verteld wilde worden. Soms voelt het alsof
mijn handen op een hele positieve manier gebruikt zijn om dat verhaal te
vertellen. Voor mijn werk schrijf ik veel, ik beschrijf dan bijvoorbeeld het
‘verhaal’ van een organisatie, maar dat is toch anders. Alhoewel ik door deze
roman die gevoelscomponent ook in mijn werk sterker naar voren wil laten komen.
Je boek is grotendeels autobiografisch. Hoe voelt het dat zoveel mensen nu kunnen lezen wat jij persoonlijk hebt doorgemaakt? Is het moeilijk om hier zo open over te zijn?
Het prachtige van schrijven, en dan in het
bijzonder van een debuut, vind ik dat je totaal niet bezig bent met wat er
gebeurt als jouw verhaal straks in de wereld staat. Ik was onbevangen, wilde een
verhaal vertellen. Nu mijn boek een week in de winkel ligt en ik ondertussen op
televisie en radio ben geweest, voel ik pas de impact daarvan. Wat me het meeste
raakt, is de enorme hoeveelheid emails die ik van lezers ontvangen heb over wat
het boek met hen doet. Een vrouw schreef dat ze nu pas echt kan accepteren dat
ze, te midden van een leven waar alles anders loopt dan ze gehoopt had, ook met
al haar twijfels nog steeds een mooi mens is. Iemand anders schreef me dat het
lezen van mijn boek haar deed realiseren dat haar werk al haar aandacht opslokt,
waar ze absoluut niet happy mee is, en dat ze besloten heeft daar verandering in
te brengen. Het boek gaat over gebeurtenissen die een rol hebben gespeeld in
mijn leven, maar eigenlijk is het het verhaal van duizenden vrouwen die
verwachtingen hebben van het leven. En dat sterkt me enorm om dit wel gedaan te
hebben.
Vrijdag
7 november j.l. was de feestelijke presentatie. Hoe was deze avond?
De boeklancering was heel bijzonder. We
hadden voor elke gast een heliumballon met daaraan een pagina van het boek. Ik
heb iedereen gevraagd om bij het loslaten van de ballon een positieve intentie
voor het boek uit te spreken. Al die ballonnen met zoveel energie eromheen op
het Museumplein was heel indrukwekkend.
In het boek speelt het beeld ‘Verwachting’ een belangrijke rol. Je hebt dit beeld ooit echt zelf gemaakt. Heb jij het ook gemaakt als verwerking, zoals de hoofdpersoon in het boek?
Het beeld Verwachting heb ik in
werkelijkheid drie maanden na de miskraam gemaakt, ik ben zelf echter al acht
jaar bezig met beeldhouwen. Het gekke is, dat ik niet bewust een beeld ben gaan
maken om mijn verdriet te verwerken, zoals ik wel heel bewust een ritueel heb
verzonnen om afscheid te nemen van de zwangerschap. De steen waar ik het beeld
uit gemaakt heb, was er opeens, hij keek me aan, ik kon er niet omheen. ‘Het
beeld wilde gemaakt worden,’ zeggen beeldhouwers dan. Achteraf gezien was het
wel een hele mooie manier om mijn verdriet te verwerken. En ondanks het feit dat
ik het beeld soms nog wel eens mis, ben ik heel blij en overtuigd dat ik het
verkocht heb. Ik geloof namelijk dat het heel belangrijk is om ook afscheid van
verdriet te nemen zodat er een plek vrij komt voor nieuwe ervaringen.
Voorafgaand aan de verschijning van je boek, is er op de website vrouw.nl een feuilleton geweest waarin het boek al in stukken gepubliceerd werd. Waarom heb je hiervoor gekozen?
Ik wilde graag dat zoveel mogelijk lezers in
contact zouden komen met het verhaal en ik heb er altijd op vertrouwd dat
mensen, als ze delen online zouden lezen, het boek alsnog zouden willen kopen.
Het heeft gemaakt dat er de week voordat het boek uitkwam, al honderd exemplaren
bij Bol.com gereserveerd waren.
Op je website staat dat je er na je miskraam achter kwam dat er een taboe op dit onderwerp rust. En dat terwijl een op de vier vrouwen dit meemaakt. Wat is je boodschap voor vrouwen die dit hebben meegemaakt?
Mijn belangrijkste boodschap is om het
verdriet dat je voelt als zoiets je overkomt, toe te laten. Om jezelf de kans te
geven om verdrietig te zijn, om je misschien verloren te voelen en om dat
verdriet met anderen te delen en daarover te praten. Voor de miskraam hield ik
alles voor mijzelf, ik kon het allemaal wel alleen. Totdat ik mijn verdriet ging
delen en vrienden ook om steun vroeg. Dat heeft een enorme verdieping in mijn
vriendschappen opgeleverd en het heeft mij heel erg geholpen om verder te
kunnen.
De miskraam heeft gezorgd voor een grote ommekeer in hoe jij in je leven staat. Je ging nadenken over de verwachtingen die je had voor de toekomst. Heb je je verwachtingen hierdoor bijgesteld? Durf je nog wel dingen te verwachten?
Ik geloof nog steeds dat verwachtingen en
verlangens heel goed zijn. Vooral de verlangens die echt uit je ziel komen. Het
zet je aan tot handelen, om in contact te komen met wat echt belangrijk voor je
is. Wat mijn ervaring echter gemaakt heeft, is dat ik de uitkomst van mijn
handelen steeds meer los kan laten en er absoluut van overtuigd ben dat ik het
leven leid dat voor mij de bedoeling is. Ook al loopt het soms anders dan ik
gehoopt had. Ik had heel graag gewild dat mijn baby was blijven leven, maar wat
ik er nu voor terug gekregen heb, is prachtig. En daar kan ik heel erg dankbaar
voor zijn.
Je bent consultant, coach, beeldhouwster en schrijfster. Welke van deze dingen doe je het liefst en waarom?
Het liefst combineer ik het allemaal. Mijn
droom is nu om in een ritme te leven van anderhalf jaar werken als consultant en
coach, met minimaal vier uur beeldhouwen per week, om dan een half jaar een
sabbatical te kunnen nemen om te schrijven.
Hoe ziet jouw werkplek eruit?
Ik kan overal werken, als het maar stil is.
Ik ben heel gevoelig voor omgevingsgeluid.
Hoe
heb je dit boek geschreven en hoe lang heb je erover gedaan?
In eerste instantie deed ik het schrijven
naast mijn baan. Maar nadat ik het contract met de uitgever getekend had, heb ik
een sabbatical genomen om me fulltime op het schrijven te storten. In het begin
vond ik het heel erg moeilijk om een eigen ritme te bepalen en de discipline op
te brengen om ’s morgens vroeg op te staan en achter mijn laptop te gaan zitten.
Ik probeerde in de middag afspraken met vriendinnen te maken om op die manier
tijdsblokken te creëren, waarin ik gemotiveerd was om te werken. Uiteindelijk
ging het steeds meer vanzelf en zijn er hele dagen geweest die ik in pyjama heb
doorgebracht. Ik heb het boek in drie maanden geschreven. Wat me nog het meeste
is tegen gevallen, is de periode nadat de eerste versie van de tekst af is en je
opnieuw gaat lezen wat je eerder geschreven hebt. Er komt dan zoveel twijfel
boven. Is het wel goed genoeg, is het wel leuk genoeg? En dan komt de uitgever
nog met opmerkingen. Dat deel heeft net zoveel tijd gekost als het initieel op
papier zetten van het verhaal. De dag dat ik het manuscript definitief
inleverde, was ook de dag dat ik in een zwart gat viel. Het boek was ook mijn
maatje geworden, mijn gezelschap. Ik kijk nu al met weemoed terug naar die
periode, ik heb de rust en de focus die het met zich meebracht echt als
louterend ervaren. Laatst kwam ik erachter dat er tussen de dag dat ik begonnen
ben met schrijven en de dag dat het boek uitgekomen is, precies negen maanden
zit. Het boek is dus een beetje mijn kindje geworden.
Hoe heb je een uitgever gevonden en wanneer in het schrijfproces was dit?
Ik had een synopsis en dertig pagina’s tekst
toen ik voor het eerst een uitgever benaderde. Omdat ik als onervaren schrijver
onzeker was over de kwaliteit van mijn werk, hoopte ik op feedback en in het
beste geval op begeleiding, om de rest van het boek af te schrijven. Met wat ik
had, heb ik vier uitgevers benaderd. Drie maanden later lagen er vier
afwijzingen op de mat, zonder inhoudelijk commentaar, tips of aanwijzingen. ‘Wat
dacht ik ook wel,’ zei ik tegen mijzelf en heb het manuscript terug in de kast
gelegd. Een paar maanden later ben ik in gesprek gegaan met mijzelf, wat ik nou
verwachtte van het leven en wat mijn ware droom was. Toen kwam het schrijven en
publiceren zo sterk naar boven dat ik opnieuw vier uitgevers geselecteerd heb,
waar ik dezelfde synopsis en pagina’s naar toegestuurd heb. Ik heb van drie van
hen een contract aangeboden gekregen, iets wat voor een debutant redelijk uniek
schijnt te zijn in boekenland, en uiteindelijk voor Truth&Dare gekozen. Alsof
het zo heeft moeten zijn.
Kun je jouw schrijfstijl in één woord omschrijven?
Eerlijk.
Waar komt jouw inspiratie vandaan?
Uit het verhaal dat geschreven wil worden.
Lees je zelf veel?
Ik ben een typische vakantielezer en een boek
moet me in de eerste dertig pagina’s boeien. Mijn favoriete schrijver is
Paulo Coelho.
Ben je al bezig met een volgend boek?
Ik ben nu nog even bezig om te bekomen van de eerste reacties op Uit verwachting. Het boek ligt nog maar net in de winkel en er is nu al een herdruk gepland. Dat is geweldig! Er gaat zeker een tweede boek komen, ik weet nog niet wanneer en wat het onderwerp zal zijn, maar ik blijf zeker schrijven. Ik houd van mensen en verhalen, of het nou die van mijzelf zijn of van anderen. Daarnaast heb ik een oneindige fantasie en de capaciteit om me denkbeeldige situaties heel levendig voor te stellen.
Privé vervul ik ook graag de rol van
‘storyteller’. Met het nodige gevoel voor dramatiek vermaak ik mijn vrienden
regelmatig met smeuïge en gedetailleerde verhalen over mijn leven of met
verhalen die ik van anderen gehoord heb. Boeken zijn een nieuwe vorm daarin.
Alle
foto's zijn gemaakt door Paul de Graaf
Uit Verwachting
Auteur: Leonie van Mierlo
Uitgeverij Truth & Dare
ISBN 978 90
Paperback
Prijs: 17,95
Het leven lacht Niki toe; ze is een veertigjarige single, heeft een fijn
huis in Amsterdam, lieve ouders, voor elke stemming minstens één
vriendin, en een interessante baan in de marketing. Er ontbreekt nog
maar één ding: de gedroomde soulmate. Wanneer ze onverwacht zwanger
wordt, staat Niki voor de bijna onmogelijke beslissing om het kind wel
of niet te houden. De verwachtingen die Niki had van het leven, de
liefde en het moederschap moet ze drastisch bijstellen. En op het moment
dat Niki haar keuze heeft gemaakt, zet een ingrijpende gebeurtenis
opnieuw haar leven op zijn kop.
Wil je reageren op dit
interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over de boeken van Leonie van Mierlo.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.