Skip to: site menu | section menu | main content

 

Currently viewing: www.ezzulia.nl » Grote Interviews


Nieuwe recensies op de Ezzulia website:

J.J. Voskuil:
De buurman




De buurman is een heerlijk boek


Charles den Tex:
De vriend




Deze vooralsnog standalone thriller zit goed in elkaar


Simone van der Vlugt:
Rode sneeuw in december




Naar mijn mening is Rode sneeuw in december het beste boek dat Simone van der Vlugt ooit heeft geschreven


Tom Rob Smith:
Agent 6




Met deze trilogie leverde Smith een huzarenstuk af


Lotte & Søren Hammer:
Misbruik




Een veelbelovend debuut, met toch een paar beginnersfoutjes


Kristina Ohlsson:
Verzwegen




Rondom het thema mensensmokkel bouwt ze een slim plot waarbij na jaren de tijd voor vergelding is aangebroken


Arne Dahl:
Requiem




Wederom een zeer geslaagde thriller van Arne Dahl die na elf boeken klaar is met het a-team 


Tom Egeland:
Het evangelie van Lucifer




Na het lezen van de laatste pagina stort je op aarde neer gelijk de gevallen engel Lucifer. Knap gedaan.



































































 




















































 

 

 


 

Ezzulia interview
Kim Noble

Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
(Twitter: @Tasz)
 


13 juni 2012 |  Te leven met jezelf kan al lastig zijn, maar te leven met meerdere persoonlijkheden kan tot problematische, lachwekkende, vervelende en zeker ook moeilijke situaties leiden. Kim Noble leeft met meer dan twintig persoonlijkheden en als ze op haar vijfendertigste eindelijk de diagnose dissociatieve persoonlijkheidsstoornis (DIS) krijgt, wordt er opeens een heleboel duidelijk. Haar persoonlijkheden zijn enorm divers, van strenggelovige vrouw, tot een extravagante gay en zelfs een tweejarig meisje. Maar haar sterkste persoonlijkheid is op dit moment Patricia. En het is dan ook Patricia met wie ik het interview hou. 

 


"Ik weet dat de anderen bestaan, maar we kunnen niet met elkaar communiceren"


Patricia, jij bent op dit moment de sterkste persoonlijkheid en op dit moment degene die dit interview geeft. Hoe is het om de sterkste persoonlijkheid te zijn?

Het is niet altijd gemakkelijk om de sterkste persoonlijkheid te zijn. Vaak draag ik een grote verantwoordelijkheid, ook omdat ik een van de weinige persoonlijkheden ben die weet wat er echt aan de hand is. De meeste persoonlijkheden zijn zich hier niet van bewust en leven vaak in onzekerheid of zijn blijven steken in een bepaalde levensfase.

 

Zou je hiervan een voorbeeld kunnen geven?

Jazeker. Judy is hiervan een goed voorbeeld. Zij is als het ware bevroren in de tijd. Het vreemde is dat ze wel weet dat de tijd verstrijkt, maar zelf blijft ze stil staan. Ze weet bijvoorbeeld ook niet dat onze moeder is overleden. Zij was niet de persoonlijkheid die daarbij aanwezig was, dus voor haar leeft ze nog steeds. Elke keer als Judy naar onze moeder vraagt, wordt haar verteld dat ze even weg is of op vakantie.

 

Wat is er met Kim gebeurd?

Volgens de medici en het medische rapport heeft Kim zich uiteindelijk helemaal geïsoleerd en wil ze zichzelf niet meer laten zien. Dit is vijfendertig jaar geleden gebeurd. Het trauma is gewoon te groot en de verschillende persoonlijkheden hebben het overgenomen. Kim zelf zoekt helemaal geen contact meer met de buitenwereld.

 

Hoe ging dit dan in zijn werk?

Door misbruik heeft Kim als klein meisje geprobeerd te ontsnappen in haar hoofd. Dissociatie. Een logische stap. Wat moet je als klein kind anders? Het was gewoon te moeilijk en pijnlijk voor haar om het misbruik onder ogen te zien. Waarschijnlijk waren er eerst maar drie persoonlijkheden, die elk hun eigen leven gingen leiden. Uiteindelijk werden dat er veel meer.

 

Hoe gaat jouw omgeving hier mee om?

Dat is heel wisselend. Heel veel mensen vinden het maar gek, of geloven het niet. Anderen denken weer dat het om een gespleten persoonlijkheid gaat, maar dat is het ook niet. Dit is iets heel anders. Wij hebben ieder een volwaardige persoonlijkheid en we zijn ons ook niet bewust van de ander. Ik weet dat de anderen bestaan omdat het mij is verteld en omdat dit aannemelijk is en heel veel verklaart, maar we kunnen niet met elkaar communiceren. Buitenstaanders die ons leren kennen gaan een relatie aan met die persoonlijkheid die ze de eerste keer ontmoeten. Dat is ook logisch. Maar het blijft natuurlijk lastig en vreemd. Dat begrijp ik best. Het kostte mij (Patricia) ook negen jaar om de diagnose te accepteren.

 

En je ouders?

Mijn moeder is helaas overleden voor de diagnose kon worden vastgesteld. Mijn vader weet het inmiddels wel en daardoor werd een hoop duidelijk. In onze kindertijd en puberteit gebeurden er natuurlijk regelmatig rare dingen. Ik was niet op de plek waar ik moest zijn, ik had dingen gedaan waar ik me helemaal niets meer van kon herinneren. Mensen vonden me onbetrouwbaar en wispelturig. Zelf begreep ik er helemaal niets van. Ik was me immers van geen kwaad bewust. Voor mij was de wanorde normaal, pas later begreep ik de lege plekken. Momenten in tijd die waren verdwenen. Op die momenten had een andere persoonlijkheid het overgenomen en die handelde. Dingen waar ik me dan niets meer van kon herinneren. Voor mijn ouders was dit verwarrend, voor hen was ik een ongehoorzaam kind. Wispelturig.

 

Heb je momenteel een relatie?

Nee, dat is echt te lastig. Het is erg moeilijk om met iemand zoals wij samen te wonen. Dat is helaas zo en zullen we moeten accepteren.

Toch heb je een prachtige dochter. Was het moeilijk om haar op te voeden?

Ja, dat was zeker niet makkelijk. Niet zozeer door onze dochter, maar omdat de omgeving er niet op vertrouwde dat ik haar kon opvoeden. Op het moment dat Aimee werd geboren wilden ze haar voor adoptie opgeven. Haley, toen een van de sterkste persoonlijkheden, is toen een rechtszaak aangegaan. Dit heeft emotioneel zoveel van haar gekost dat Bonnie, een van de andere sterke persoonlijkheden, de opvoeding daarna overnam. Ik (Patricia) heb de opvoeding van Aimee overgenomen toen ze weer wat ouder was.

 

Is dat niet heel moeilijk geweest voor Aimee?

Het afscheid nemen van persoonlijkheden omdat deze zich terugtrekken of situaties niet langer aankunnen, is zeker moeilijk voor haar geweest. Ze houdt van deze persoonlijkheden, ze hebben voor haar gezorgd. Aan de andere kant heeft ze veel lol gehad tijdens het spelen met bijvoorbeeld Judy. Dat doet ze af en toe nog steeds, omdat Judy maar niet kan accepteren dat Aimee inmiddels te groot is om verstoppertje te spelen. (lacht)

 

Je bent bij Oprah geweest. Hoe was dat?

Ja, ik ben inderdaad bij Oprah geweest. Dat was op zich wel heel leuk, hoewel ik kon merken dat ze het heel vreemd vond. Ze kon er niet zo goed hoogte van krijgen. Maar het was zeker een hele bijzondere ervaring. Ook voor haar.

 

Hoe was het om jezelf op televisie terug te zien?

Ik heb mezelf wel vaker op beeld terug gezien en ik blijf het altijd een beetje beschamend vinden om mezelf terug te zien op televisie. Het is vreemd om jezelf te zien veranderen in een klein kind.

 

 

Foto: Gebruikt met toestemming
Met dank aan: Uitgeverij Mistral

Eindredactie: Gerd Boeren

        

 


Over Natasza Tardio:
Natasza Tardio heeft een enorme drive voor schrijven, literatuur en journalistiek. Als freelance journalist, tekstschrijver, schrijfcoach en literair agent heeft ze ervaring in alle aspecten van het schrijversvak.

Naast het zelf schrijven van boeken, begeleidt ze schrijvers bij het schrijven van hun roman. Ook werkt ze als journalist, doet aan manuscript beoordeling en heeft al een aantal jaren ervaring met het redigeren van romans, korte verhalen, zakelijke teksten en (commerciële) artikelen. Ook maakt ze deel uit van de hoofdredactie van de boekensite Ezzulia.

Voor meer informatie: www.nataszatardio.nl

 


Wij allemaal
Auteur: Kim Noble
Oorspronkelijke titel: All of Me
Uitgeverij Mistral
Vertaling: Mariette van Gelder
ISBN: 978 90 499 5268 6
Paperback
Prijs: € 16,95
Verschenen: februari 2012

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog voor haar vijfde levensjaar versplinterde Kim Nobles geest, als een glas dat stukvalt op een harde vloer. Scherven, splinters, fragmenten, sommige klein, andere groter. Geen twee stukjes hetzelfde, als unieke sneeuwvlokken. Tien, twintig, honderd, tweehonderd stukken, waar er eerst maar één was. En al die stukjes kregen een nieuw bewustzijn, een nieuw leven om Kims plaats in de wereld in te nemen. Om haar te beschermen.

Wanneer Kim Noble op haar 35ste de diagnose dissociatieve persoonlijkheidsstoornis (dis) krijgt, vallen een hoop puzzelstukjes op zijn plaats. Naast Kim blijkt haar geest uit meer dan twintig verschillende persoonlijkheden te bestaan, van een strenggelovige vrouw, tot een extravagante gay en zelfs een tweejarig meisje. Ze brengen haar in problemen waar ze totaal geen weet van heeft. Zoals Kim zelf zegt: 'Als het niet zo tragisch was, had ik erom kunnen lachen.'

 


Wil je reageren op dit interview?

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van - of dit interview met - Kim Noble.

Kijk hiervoor op ons boekenforum.

 


Interviews

Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.

 


 

 

Terug naar boven