Ezzulia Interview:
Kim Moelands
Door Eric Herni | Ezzulia.nl
7 oktober 2008 | Vrijdagavond 3 oktober waren een kleine honderd mensen getuige van de presentatie van Ademloos, het prachtige en zeer confronterende debuut van Kim Moelands. In dit boek beschrijft Kim haar leven met de slopende ziekte Cystic Fibrosis, in de volksmond beter bekend als taaislijmziekte. Kim vierde afgelopen vrijdag tevens haar 33-ste verjaardag. De gemiddelde levensverwachting van iemand met deze ziekte is 35 jaar. Kim verloor een aantal jaar geleden haar partner aan deze gruwelijke ziekte en weet dat ook zij jong zal sterven.
Op
het indrukwekkend
feestje kreeg zanger Martin Buitenhuis van de popgroep Van Dik Hout het
eerste exemplaar van Ademloos uitgereikt. In het bijzijn van haar
familie en vrienden maakte Moelands
op het podium een diepe buiging voor de mensen die haar al die jaren
zijn blijven steunen. Een prachtig en zeer emotioneel moment maar
tegelijkertijd de omgekeerde wereld. Het is
Ademloos
ligt inmiddels in alle boekwinkels en krijgt enorm veel media-aandacht.
Zeer terecht, aangezien het verhaal van
Kim op iedereen grote indruk
maakt. De komende weken maakt ze veelvuldig haar opwachting bij de
televisie, op de radio en in verschillende kranten en tijdschriften. Ook
voor Ezzulia nam ze – uiteraard! - de tijd om een aantal vragen over
haar boek te beantwoorden.
"Als je de dood in de ogen hebt gekeken, ga je het leven veel meer waarderen"
Om te beginnen: gefeliciteerd met het verschijnen van Ademloos. Hoe voelde het toen je het boek voor het eerst in je handen had?
Alsof ik moeder was geworden. Toen ik Ademloos
voor het eerst echt vasthield leek alle verdriet te vervagen en zag ik alleen
nog maar het eindresultaat. Ik was trots en had het gevoel dat ik de eindstreep
gehaald had na een slopende marathon die me vaak letterlijk de adem benam.
Wanneer ontstond het eerste idee om dit boek te gaan schrijven? Is het een monument voor Ron of een blijvende herinnering aan Kim Moelands?
Ik laat de lezer op een hele intieme manier meekijken naar de prachtige liefde die er was en is tussen mij en Ron, en naar hoe we ons samen op zijn dood voorbereidden. In die zin is het inderdaad een monument voor hem ja. Maar Ademloos is in eerste instantie een ode aan de liefde en aan het leven in de breedste zin van het woord. Het is een verhaal waarin hoop centraal staat. Na Rons dood vertel ik hoe ik in mijn eentje probeer de draad weer op te pakken. Met vallen en opstaan weet ik mezelf uiteindelijk weer op de been te krijgen. Door dat proces te beschrijven wil ik de lezers laten zien dat er altijd hoop is, ook als je heel diep wegzakt door ingrijpende gebeurtenissen in je leven. Mijn ziekte is als een rode draad door het boek heen geweven. Dat is een onderdeel van mij dat ik niet weg kan stoppen, maar het is absoluut niet de spil van het boek. Dat Ademloos een blijvende herinnering aan mijzelf is, realiseerde ik me pas veel later en was niet de reden dat ik het boek heb geschreven.
Al vrij snel na het overlijden van Ron kwamen
er verzoekjes uit mijn naaste omgeving of ik niet eens een boek zou schrijven
over alles wat er was gebeurd. Op dat moment was daar geen ruimte voor. Ik was
kapot en leeg van verdriet. Daarbij dacht ik: Tegenwoordig schrijft iedereen een
boek, dus why bother? Waarom zouden mensen mijn verhaal willen lezen? Ik was er
ook van overtuigd dat ik weinig interessants te melden had en ging er vanuit dat
mijn verhaal in tien A4tjes wel verteld was. Op een goede dag liep ik mijn hond
Balou uit te laten. Het had net geregend en het rook heel lekker buiten. Toen
schoten er ineens wat zinnen door mijn hoofd en toen ik thuis kwam heb ik mijn
eerste stukje geschreven. Gewoon voor mezelf en helemaal niet met de intentie om
er iets mee te doen. Ik ben toen nog twee keer achter de computer gekropen. Een
van die keren schreef ik het stuk dat nu de proloog is van Ademloos. Toen
mijn goede vriend Sander Verheijen een keer kwam eten liet ik hem die stukjes
lezen en dat was het begin van het einde, haha.
Hoe zwaar was het hele schrijfproces?
Het schrijven van Ademloos was
heel zwaar voor me omdat ik weer door alle emoties heen moest. Het voelde als
een bevalling. Ik schrijf vanuit mijn gevoel en kan dat alleen maar doen door
situaties te herbeleven. Er zijn heel wat traantjes gevloeid en ik heb mezelf
twee keer het ziekenhuis ingeschreven. Het hele schrijfproces had namelijk ook
nogal zijn weerslag op mijn fysieke gesteldheid. Op doorzettingsvermogen heb ik
het toch afgemaakt en daar ben ik nu heel blij om. Ik vond het vooral moeilijk
om weer terug te duiken in die donkere zwarte put waar ik in real life met veel
pijn en moeite eindelijk na drie jaar uit was geklommen. Ik vond het pijnlijk om
te zien wat een zielig hoopje mens ik was na het overlijden van Ron. De
verleiding om het bijltje erbij neer te gooien was regelmatig heel groot. Mijn
beste vriendin, medium Yvonne Belle, heeft me met een emotionele therapie (EZI)
elke keer weer op de rails weten te krijgen en daardoor heb ik Ademloos
uiteindelijk toch af kunnen schrijven. Zonder haar hulp was het boek er niet
geweest. Mijn ouders hebben ook een grote rol gespeeld. Zij waren mijn eerste
kritische lezers en hebben regelmatig hun zolderkamertje ter beschikking
gesteld. Bij hen kon ik me helemaal afzonderen en had ik de rust om te
schrijven. Schrijver Simon de Waal heeft me tijdens het schrijfproces
gecoacht. Hij kwam met briljante tips en verzon ook de titel voor mijn boek. Als
ik in een schrijfdip zat, wist hij me altijd weer op te peppen. Ik heb veel aan
hem gehad en heb hem de eretitel ‘godfather’ gegeven. Last but not least is mijn
uitgeefster Heleen Buth heel belangrijk geweest. Zij wist het beste in me naar
boven te halen. De gesprekken met haar waren heel verhelderend en lieten bij mij
keer op keer een kwartje vallen. Door haar vond ik mijn ‘schrijfstem’, werd ik
scherper en creatiever. Haar geloof in mij heeft me veel steun gegeven.
Was het moeilijk om een uitgever te vinden?
Ik zat in een luxepositie. Voordat ik goed en
wel besloten had of ik überhaupt een boek wilde schrijven, had ik al een
uitgever. Op basis van mijn eerste krabbels adviseerde Sander Verheijen, die
werkt als marketingmanager bij FMB uitgevers, me om eens te gaan praten met
Heleen Buth. Zij was bezig met het oprichten van een nieuwe imprint bij FMB
uitgevers. Ik had in het verleden al vaker zeer prettig met haar samengewerkt.
Het was voor mij gelijk duidelijk dat ik het schrijven van mijn boek, als ik het
zou doorzetten, met haar en Sander wilde doen. Ik heb Heleen leren kennen als
een zeer kundige vakvrouw en respecteer haar enorm. Ze is net als Sander heel
integer en dat was voor mij een voorwaarde om mijn verhaal op ‘straat’ te
gooien. Ik heb me in Ademloos heel open en kwetsbaar opgesteld en
dat kon ik alleen maar doen in een veilige omgeving. Die vond ik bij Mistral. Na
het eerste vrijblijvende gesprek met Heleen besloot ik om het maar eens te
proberen. Haar vertrouwen in mij trok me over de streep. Bovendien vond ik het
geweldig om weer met Sander samen te kunnen werken.
Je hebt geweldige quotes gekregen voor Ademloos. Simone van der Vlugt, Esther Verhoef, Simon de Waal, Daphne Bunskoek, Paul Goeken, Jan Terlouw e.v.a. Besef je hoe bijzonder dat is voor een relatief onbekende auteur?
Ja, ik besef maar al te goed hoe bijzonder
dat is en ben er nog steeds van aan het bijkomen… Ik had dit totaal niet
verwacht. De reacties zijn te mooi om waar te zijn en ik blijf me maar verbazen
over het feit dat de mensen die Ademloos hebben gelezen er zo door
geraakt zijn. Dan zie ik mezelf weer zitten met een kopje koffie, laptopje op
schoot en maar typen… En dat dat uiteindelijk tot dit gekkenhuis heeft geleid,
is voor mij nog steeds moeilijk te plaatsen. Mensen vertellen me dat ze zich
herkennen in mijn verhaal en anders naar hun eigen leven en de liefde zijn gaan
kijken. Dat ze na het lezen van mijn boek beter kunnen relativeren en dingen
meer zijn gaan waarderen. Laatst vertelde iemand me dat ze tijdens het lezen van
Ademloos haar vriend opbelde om hem te zeggen hoeveel ze van hem hield en
hoe belangrijk hij voor haar was. Dat ze dat door mijn boek nog meer was gaan
beseffen. Daar krijg ik kippenvel en tranen in mijn ogen van. Dan denk ik: Wow,
is dat écht door mijn boek gekomen?
CF voor Dummies: wat ís CF precies?
Kort door de bocht: CF is een ernstige
chronische ziekte waarbij taai slijm in het hele lichaam voor problemen zorgt.
De voornaamste problemen doen zich voor in de longen. Daar woedt een chronische
infectie die steeds meer schade aanricht en de longen uiteindelijk stukmaakt.
Zonder longen kun je niet leven. De gemiddelde leeftijd van mensen met CF ligt
nu rond de 35 jaar. Met heel veel medicijnen wordt geprobeerd de achteruitgang
van de longen zo langzaam mogelijk te laten verlopen. In het eindstadium van de
ziekte kan een longtransplantatie redding bieden. Op dit moment is dat een zo
goed als een kansloze missie en sterven veel jonge mensen onnodig op de
wachtlijst voor een donororgaan omdat de wet op de orgaandonatie niet goed
functioneert. Het is om het even of mensen donor willen zijn of niet, maar maak
in ieder geval die keus en stuur je registratieformulier in. Nu gaan veel
organen onnodig verloren omdat mensen niet hebben aangegeven of ze hun organen
willen afstaan mochten ze komen te overlijden.
In je boek beschrijf je tientallen bezoeken aan het ziekenhuis. Wat heb je met het ziekenhuis in Den Haag? En vooral: met dokter Hugo?
Ik heb vooral wat met dokter Hugo. Ik zou hem
blind volgen als hij in een ander ziekenhuis zou gaan werken. In mijn ogen is
hij de beste CF-arts van Nederland. Ik voel me veilig bij hem en durf mijn leven
in zijn handen te leggen. Het overlijden van Ron heeft hij fantastisch begeleid.
Ik weet dat ik niet onnodig zal lijden zolang hij mijn arts is. Op uitzichtloze
momenten weet hij meestal wel weer een nieuwe truc te verzinnen en dat geeft me
hoop. Verder kan ik enorm met hem lachen, ook niet onbelangrijk als je
levenslang een ‘relatie’ met iemand hebt. Hij kent mij goed, hij kent mijn
geschiedenis en samen zijn we er tot nu toe altijd uitgekomen. Ik hoop trouwens
dat hij dit niet leest, anders gaat hij maar naast zijn schoenen lopen…
Je hebt een
groot aantal geweldige doktoren en verplegers gehad, maar ook de mindere kanten
van ons zorgsysteem meegemaakt. Maakt dat je boos?
Op de momenten dat er niet voldoende aandacht
voor Ron was, werd ik natuurlijk boos. Ik snapte wel dat hij niet de enige
patiënt was die aandacht nodig had, maar de manier waarop soms met bepaalde
zaken en met hem om werd gegaan, had ik graag anders gezien. Ik denk dat
ziekenhuispersoneel niet altijd beseft hoe kwetsbaar, bang en afhankelijk de
mensen waar ze voor zorgen zijn. Patiënten zijn geen machines maar levende
wezens met gevoel, een verleden en hun eigen referentiekader. Wat meer aandacht
voor het individu en zorg die daarop is afgestemd zou geen overbodige luxe zijn.
Maar ik snap ook dat dat extra tijd en geld kost. Twee ingrediënten waar altijd
te weinig van is. Dat levert een continu spanningsveld op waarin geven en nemen
centraal staat. In het algemeen kun je stellen dat in de ziekenzorg net als in
andere sectoren mensen werken. En mensen maken wel eens fouten. Sommige mensen
vind je aardig, anderen wat minder of zelfs helemaal niet. Als patiënt heb je
weinig te kiezen qua mensen die langs je bed voorbij komen, onderzoeken bij je
doen en beslissingen nemen ‘voor je eigen bestwil’ die de ene keer heel goed
uitpakken en de andere keer wat minder. Dat is soms best zwaar. Een flexibel
karakter en humor maakt het patiënt-zijn een stuk makkelijker. In ieder geval
voor mij.
Wanneer werd het jouw ouders duidelijk dat jij deze ziekte had? En wat is het verschil met jou en met kinderen die nu met CF worden geboren?
Mijn ouders hadden al snel na mijn geboorte
door dat er iets ‘mis’ was met me. Zoiets voel je als ouder. Maar wat dat ‘iets’
was, werd pas duidelijk toen ik drie jaar oud was. Na eindeloze onderzoeken in
het ziekenhuis is mijn moeder, die verpleegster was, zelf maar eens de boeken
ingedoken. Ze heeft toen gericht laten uitzoeken of ik CF had en dat bleek zo te
zijn. Toen de ziekte bij mij ontdekt werd lag de gemiddelde leeftijd bij
overlijden nog rond de 18 jaar. Inmiddels is dat door verbeterde medicijnen
opgeschroefd naar rond de 35 jaar. Voor baby’s die nu geboren worden met de
ziekte ligt die leeftijd weer hoger omdat die gelijk met de nieuwste middelen
behandeld kunnen worden. Dat scheelt echt levensjaren. CF blijft een hele
ingewikkelde, grillige ziekte waar nog geen genezing voor is. Er wordt volop
wetenschappelijk onderzoek naar gedaan en dat is ook het belangrijkste wat er
gedaan kan worden voor dit moment. Onderzoek kost echter veel tijd en veel geld.
Mochten ze iets vinden om de ziekte te genezen dan komt dat voor mij
waarschijnlijk te laat. Daarbij is de schade die de ziekte in mijn lichaam heeft
aangericht niet meer terug te draaien. Het enige dat mij op termijn kan redden
zijn donorlongen. Maar dan kom ik weer terug op het enorme tekort aan
donororganen…
Je hebt in je leven niet alleen Ron verloren. Ook veel andere vrienden van jou zijn aan deze ziekte overleden. Hoe kan een mens omgaan met zóveel verdriet en toch zo positief, vrolijk en meelevend blijven als Kim Moelands nog dagelijks is?
Als je de dood in de ogen hebt gekeken, ga je
het leven zo veel meer waarderen en kun je het veel dieper beleven. Leven met de
dood maakt emoties, het gevoel voor de mensen om je heen, intenser en laat de
mooie dingen nog meer stralen. De momenten dat er geen verdriet is, is er dus
dubbel zo veel ruimte voor positivisme en vrolijkheid. Daarbij kan een mens
onmogelijk altijd verdrietig zijn. Ik ben een mens van pieken en dalen, het is
alles of niets. ALLES betekent het leven met open armen omhelzen en je laten
overweldigen door alle mooie dingen. Mooie momenten winnen het voor mij nog
steeds, en zelfs meer dan ooit, van de moeilijke momenten. Dat neemt niet weg
dat ik af en toe niet even in het NIETS wegzak. Dat hou ik alleen nooit zo lang
vol. Na een dag spreek ik mezelf even streng toe en dan zet ik mijn schouders er
weer onder. Je kunt overal vanuit verschillende gezichtspunten naar kijken. Het
is aan jou om te kiezen. Om maar eens een cliché te noemen, een glas is halfvol
of halfleeg. Dat van mij is altijd halfvol omdat ik er voor kies om dingen
vanuit een positieve hoek te benaderen. Ik kies er voor om gelukkig te zijn. Ik
heb geleerd in de moeilijke tijd na Rons dood dat geluk écht een keuze is!
Hoe angstig is het om te weten hoe je eigen sterven straks zal gaan?
Mijn eigen sterven staat enerzijds heel dichtbij me, maar anderzijds ook heel ver van me af. Dichtbij in de zin dat ik weet dat ik niet oud zal worden en bijvoorbeeld mijn crematie ook al heb geregeld. Het zit altijd wel ergens in mijn achterhoofd. Maar ik geniet zo van het leven en je kunt niet volop van het leven genieten als je steeds met de dood bezig bent. Je eigen sterfelijkheid blijft sowieso een gek idee. Als ik in de spiegel kijk, dan zie ik een jonge vrouw die nog heel veel tijd op de aardbol wil doorbrengen. Een vrouw die er springlevend en gezond uitziet. Zelfs voor mij is het lastig om in dat spiegelbeeld ruimte te maken voor de dood. Gaat dat echt over mij?
Ik zie wel erg op tegen de fysieke aftakeling
die me nog te wachten staat. Ik ben een vrij vogeltje dat haar gang moet kunnen
gaan. Nu lukt dat nog met wat creativiteit en aanpassingen. Maar ik vrees de dag
dat mijn lichaam de controle overneemt en ik nee moet zeggen tegen dingen omdat
het niet meer gaat. Ik ben bang voor de benauwdheid, de pijn. Ik heb teveel
gezien van de lijdensweg die CF is en dat is niet handig als je die weg zelf ook
af moet leggen.
Hoe belangrijk zijn je ouders en je zusje voor jou? En hoeveel steun krijg je van je hond Balou?
Mijn ouders en zusje zijn heel erg belangrijk
voor me. Ze staan altijd voor me klaar. Mijn zus heeft zelfs haar baan opgezegd
en zorgt voor me. Zonder haar hulp kan ik niet zelfstandig wonen. Echt geweldig!
Mijn ouders zijn echt de grootste schatten van de wereld. Ze houden
onvoorwaardelijk van me, zijn er altijd als ik ze nodig heb en respecteren mijn
keuzes. Betere ouders had ik me niet kunnen wensen. En dan Baloutje. Zij heeft
van mijn lege huis weer een thuis gemaakt. Zij kwam op een cruciaal moment in
mijn leven en gaf me weer iets om voor te zorgen. Balou is een reden om thuis te
komen, maar ook om mijn huis uit te komen en wat aan broodnodige beweging te
doen om mijn longen in conditie te houden. Vroeger liep ik buiten hard met Ron
en nu trippelt Balou naast me.
Wat heb je met Van Dik Hout?
Muziek is heel belangrijk voor mij. Eigenlijk de combinatie van muziek en songtekst. Ik kan met muziek janken, lachen, mijmeren en het brengt me rust. Muziek raakt me en heeft een grote rol gespeeld tijdens de verwerking van mijn verdriet. Vooral de teksten van Van Dik Hout bespelen mijn gevoelige snaar. Daar zitten echt prachtige poëtische zinnen tussen. Mijn lijflied is het nummer ‘Geen stap terug’ dat op hun laatste cd staat.
Boven elk hoofdstukje in mijn boek staat een stukje songtekst dat slaat op de inhoud van het hoofdstuk en het gevoel dat ik erbij heb.
Of muziek belangrijker is dan lezen? Over het
algemeen niet. Ik ben een enorme leesfreak namelijk. Maar op momenten dat ik
heel erg ziek ben of in een onrustige periode zit verkies ik de muziek boven het
lezen. Het maakt me rustig en kost minder energie.
Je bent een
paar jaar geleden gestopt als hoofdredacteur van Crimezone en inmiddels weer
zeer actief voor Ezzulia. Is dat je liefde voor boeken of meer je drang om
jezelf te bewijzen?
Absoluut mijn liefde voor boeken. Op het
moment dat ik stopte met Crimezone was ik heel erg ziek en dacht ik niet dat het
me nog zou lukken om weer recensies te gaan schrijven en interviews te gaan
doen. Toen het onverwachts toch weer wat beter ging begon het heel erg te
kriebelen… Ik ben verslaafd aan boeken en er is niets leuker dan van je hobby je
werk maken. Plezier in de dingen die ik doe staat bij mij voorop. Ik vind het
heel mooi om iets te schrijven over boeken die me raken en ben heel erg
geïnteresseerd in de mensen die ze schrijven. Om de tafel met een auteur wiens
boek je geweldig vindt is een belevenis waar ik nooit genoeg van zal krijgen.
Je leest heel erg veel. Wie zijn je favoriete auteurs en je meest geliefde boeken?
Poeh, lastige vraag… Er zijn zoveel auteurs
die ik te gek vind en nog meer boeken die ik prachtig vind. Twee boeken die mij
erg geraakt hebben zijn Omhelsd door angst van Marina Nemat en
Witte Oleander van Janet Fitch. Bezeten van mij van Nicci
French vind ik ook nog steeds een topper. Lee Child behoort ook tot
een van mijn favorieten. Ik ben gek op Jeffery Deaver, Dan Brown,
Chelsea Cain, Joseph Finder, Karin Slaughter, Mo Hayder,
Elena Forbes, etc. etc. Te veel om op te noemen dus…
De promotie van Ademloos is nu ook losgebarsten. Hoe zwaar is dat voor jou?
Om eerlijk te zijn: behoorlijk zwaar. Mijn
gezondheid is instabiel en ik heb weinig energie. Ik leef op het moment volledig
op adrenaline en het gevaar daarvan is dat je over je grenzen gaat zonder dat je
het merkt. Het is dus wachten op de volgende ziekenhuisopname haha! Ik heb met
mijn arts afgesproken dat hij me de komende maand in ieder geval overeind houdt
met wat lapmiddeltjes en daarna zien we wel weer verder. Ik heb inmiddels
interviews gehad met Libelle, AD, Santé, KRO Magazine
en er staan nog wat dingen op de rol. Verder ben ik drie dagen gevolgd door
‘Netwerk’ en zitten er nog wat meer tv- en ook radiodingetjes in de koker. Over
belangstelling absoluut niet te klagen.
Komt er na Ademloos ook nog een tweede boek?
Ik denk wel dat er een tweede boek komt ja.
Nog geen idee waarover. Kan alles zijn, fictie, non-fictie, roman of iets
spannends. Er komt hopelijk op een goede dag vanzelf weer een idee en dan ga ik
weer aan de slag. De wens en het voornemen zijn er in ieder geval.
Hoe gaat het vandaag de dag met Kim Moelands, 33 jaar, auteur?
Ik heb op dit moment weinig tijd om na te
denken over hoe het met me gaat… Maar als ik er nu ter plekke over nadenk, dan
gaat het fysiek matig met me en mentaal heel goed. Die diepe put waar ik inviel
na de dood van Ron ga ik nooit meer in. Ik geniet van elke seconde, hou van de
mensen om me heen en lach zoveel mogelijk. Het leven is een feestje en dat vier
ik elke dag tot het ophoudt. Sinds kort is er ook weer een nieuwe man in mijn
leven. Ik ben er nu ook echt klaar voor en geniet met volle teugen. Hij is
geweldig en maakt het me heel makkelijk om van hem te houden. Hij is net zo’n
levensgenieter als ik, we hebben dezelfde humor en hij is een sterke
persoonlijkheid die goed met mijn karakter en mijn ziekte kan omgaan. Dat ik een
nieuwe liefde heb doet niets af aan hoeveel ik van Ron hou. Ron hoort bij mij en
daar is alle ruimte voor in mijn nieuwe relatie.
Welke boodschap wil jij uitschreeuwen naar de wereld?
Leef! Geniet! Hou van de mensen om je heen! Liefde is het mooiste wat er is dus gooi je hart open. Denk niet groot maar klein. Heb oog voor dat bloemetje in de berm, koester je vrienden en probeer zoveel mogelijk te lachen. Lachen is écht gezond en maakt het leven zoveel makkelijker.
Oh ja, en vergeet niet je donorregistratieformulier in te vullen en
terug te sturen.
Ben je getroffen door het verhaal van Kim Moelands? Besef je het belang van donorregistratie maar heb je nog geen tijd gehad om uit te zoeken hoe dat allemaal werkt en wat je er allemaal voor moet invullen?
Regel hier je donorregistratie !
Iedereen die twaalf jaar of ouder is en in Nederland woont, kan zijn of haar keuze over orgaan- en weefseldonatie in het Donorregister laten vastleggen. Registratie geeft duidelijkheid en zekerheid aan iedereen. Het registreren van de keuze kan met het donorformulier. Er zijn vier keuzemogelijkheden:
1. Ja, ik geef toestemming
2. Nee, ik geef geen toestemming
3. Mijn nabestaanden beslissen
4. Een specifieke persoon beslist
Meer info over donorregistratie? | kijk hier
Download hier het donorregistratieformulier
Bezoek ook de website van het
Donorregister
Ademloos
Auteur: Kim Moelands
Uitgeverij Mistral
ISBN 978 90 499 5094 1
Paperback
Prijs 17,95
Taaislijmziekte is een rotziekte die je letterlijk de adem beneemt, die je dagelijkse leven overheerst en waar je niet oud mee wordt. Kim moet toezien hoe haar levensmaatje, Ron, na een lange lijdensweg veel te vroeg sterft. En ook Kim zelf leeft met deze ziekte.
In Ademloos vertelt Kim hoe ze vecht, tegen onbegrip en onvermogen, en tegen het onvermijdelijke verlies van haar geliefde. Tijd om te rouwen wordt haar nauwelijks gegund. Haar eigen conditie is wankel en ze ontkomt niet aan ziekenhuisopname, zuurstofslang en rolstoel, niet aan de angst en niet aan de leegte.
Ademloos is het verhaal van een grote liefde, van menselijke moed, doorzettingsvermogen en veel verdriet. Maar ook van levenslust en humor, twee 'wapens' waarmee Kim het leven weer te lijf gaat. Gelukkig is er Balou, een malle hond uit Bosnië, die haar onvoorwaardelijke liefde schenkt. Ook als tegenslagen het leven blijven kleuren, hebben ze oog voor dat kleine bloemetje, de vriendelijke postbode, die sexy buurman.
En samen gaan ze ervoor...
Kijk voor meer over Kim Moelands op
de Boekenplank
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt voor de discussie over de boeken van Kim Moelands.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Bezoek ook de website van Kim
Moelands | klik hier
Dit interview ook plaatsen op jouw website?
De tekst van dit interview met Kim Moelands is door Ezzulia beschikbaar gesteld als Public Domain. Het mag en kan daardoor vrij geplaatst worden op publieke (gratis toegankelijke) websites van derden. Er mogen alleen geen wijzigingen in aangebracht worden en tevens is bronvermelding verplicht.
Voor het plaatsen van de foto's
is toestemming nodig van de desbetreffende fotograaf.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.