Ezzulia Interview
Kate Brennan
Door Kim Moelands | Ezzulia.nl
19 april 2009 | Kate Brennan was altijd al terughoudend in de liefde, uit angst om afgewezen te worden. Dus als ze Paul ontmoet, een rijke, charismatische zakenman met veel vrije tijd, is ze aanvankelijk op haar hoede. Na verloop van tijd weet hij haar toch voor zich te winnen, en ze geeft zich steeds meer aan hem over. Maar dan ontdekt ze dat hij haar stelselmatig ontrouw is. Wat haar betreft is de relatie meteen voorbij, maar Paul laat zich niet zo makkelijk aan de kant zetten. Hij breekt in in haar huis, luistert haar telefoon af en duikt regelmatig plotseling op, op plaatsen waar hij niets te zoeken heeft. Hij heeft genoeg geld en connecties om haar voortdurend in de gaten te houden, en haar leven compleet te beheersen...
In
Mijn ex, mijn stalker laat
Kate Brennan (een pseudoniem) zien hoe een doodgewone vrouw ten prooi kan
vallen aan een angstaanjagende stalker. Namens Ezzulia sprak Kim Moelands met de
auteur van dit ware verhaal.
"Ik heb geen idee wat de toekomst voor mij in petto heeft"
Gedurende de periode die je beschrijft in je boek stond je helemaal alleen in je strijd tegen Paul. Mensen negeerden het feit dat je gestalkt werd, minimaliseerden het of dachten dat je het simpelweg verzon om aandacht te krijgen. Hoe voelde je je daarbij? Heeft het je geloof in de mensen in het algemeen aangetast?
Door deze ervaring ben ik
kieskeuriger geworden en kijk ik beter uit wie ik kan vertrouwen, maar ik ben er
best trots op dat ik op geen enkel moment mijn overtuiging verloor dat er overal
aardige, liefhebbende mensen rondlopen. Ik heb altijd geweten dat er
mensen zijn die je kan vertrouwen en anderen bij wie je dat beter niet doet. Vanaf het moment dat het
stalken begon kon ik rekenen op de onwrikbare steun van mijn moeder. Zij vormde
een stevige basis waar ik constant op kon terugvallen. Natuurlijk was het bijzonder
pijnlijk te moeten vaststellen dat een aantal van mijn vrienden en familieleden
er helemaal niet voor mij waren. Maar als ik eerlijk ben, ligt
het waarschijnlijk voor een deel aan mijn eigen houding. Ik had zelf tijd nodig
voor ik het gedrag van mijn ex als misdadig ging beschouwen. Daardoor gingen
anderen het gedrag van mijn ex ook minimaliseren. Toen ik er eindelijk aan toe
was voor mezelf en mijn omgeving toe te geven hoe erg het was, namen een aantal
vrienden me wel spontaan in bescherming.
Als je in je jeugd niet had kennisgemaakt met misbruik en alcohol en je referentiekader was anders geweest, zou je dan nog in Pauls val gelopen zijn of zou je direct doorhebben dat hij een zieke geest had? Oefent jouw jeugd nog steeds een grote invloed uit op de keuzes die je als volwassene maakt?
Als ik op een normale manier was
opgegroeid, zonder die te grote verdraagzaamheid tegenover misbruik en
verslavingen was ik zeker veel alerter geweest en had Pauls gedrag me van bij
het begin gestoord en angst aangejaagd. In mijn familie liggen
vriendschap en wreedheid vlak bij elkaar en zo werd ik een gemakkelijke prooi
voor een man als Paul.
Door mezelf te zien zoals ik ben en de verantwoordelijkheid op te nemen voor het
feit dat ik voor hem koos, leidde uiteindelijk tot een totale breuk met mijn
verleden. Ik ben ervan
overtuigd dat we ons leven lang voor een deel gedefinieerd blijven door onze
kindertijd, hoeveel therapieën we ook mogen volgen en hoe erg we ook naar onze
navel staren. Maar door het zoeken naar mezelf na de breuk met Paul kan ik
mensen en situaties beter inschatten. Met als resultaat dat ik nu betere keuzes
maak.
Kan je het nog opbrengen om met een man samen te zijn of ook maar een ernstige relatie te overwegen?
Dit is voor mij zowat het
moeilijkst om over te praten. Ik vermoed dat ik bang ben dat
mensen dit deel van mijn leven onbegrijpelijk zullen vinden. Er is een tijd
geweest dat ik elk mogelijk contact met mannen vermeed, omdat ik me bewust was
van het feit dat Paul iemand zou kunnen inhuren om met me aan te pappen. Ik vertrouwde mezelf bovendien
niet als het ging om dit soort keuzes. Daar bovenop bracht het stalken zoveel
stress met zich en kostte contact met andere mensen me zoveel energie, dat ik
het niet eerlijk vond om iemand in mijn leven te halen. Ik heb verschillende keren kans
gehad op een nieuwe relatie, maar ik voel me nog het best op mijn eentje. Er zal dus een heel speciaal
iemand voor de dag moeten komen om me uit mijn tent te lokken en me te overhalen
mijn leven met hem te delen.
Veel mensen zijn bang om gestalkt te worden. Was dat ook één van jouw grote angsten vóór het je ook daadwerkelijk overkwam?
Ik heb eigenlijk nooit erg veel
nagedacht over stalken voor ik er mee geconfronteerd werd. Ik was vooral bang in
een relatie te verzeilen waar ik mezelf niet meer in zou herkennen. Ik beschouwde een relatie als
een zaak van alles of niets: als je echt van iemand houdt, dan offer je jezelf
voor hem op. Maar
desondanks kon ik me niet voorstellen dat het allemaal éénrichtingverkeer kan
zijn. Dan is het geen liefde meer, maar martelaarschap. Ik had geen evenwichtig
beeld van hoe een relatie er hoort uit te zien. Ik denk dat ik nu wel zo’n idee
heb waar het om draait.
Voel je je slachtoffer of geef je de voorkeur aan een andere omschrijving van je situatie?
Ik heb mezelf nooit gezien als
een slachtoffer. Als ik dat zou doen zou ik me machteloos voelen en dat verdraag
ik niet. Toen ik eenmaal
inzag dat ik mezelf niet als een slachtoffer moest zien omdat ik slachtoffer
werd van iemands waanzin, begreep ik ook dat het slachtoffer van een misdaad
zich niet moet gaan gedragen als slachtoffer. Ik kan geen respect opbrengen
voor mensen die zich gedragen alsof ze geen enkele zelfstandige keuze meer
kunnen maken in hun leven.
Hoe ben je die hele bange periode doorgekomen zonder gek te worden? Hoe ga je met zo’n situatie om? Hoe slaag je erin overeind te blijven terwijl je de hele tijd alert moet zijn?
Als kind al slaagde ik er op één of andere manier in om mijn gevoelens, ongeacht hoe heftig ze waren, niet toe te staan me te verlammen van angst. Hoe ik het deed weet ik zelf niet, maar het was alleszins een goeie zaak. Ik houd mezelf meestal goed in de hand in crisissituaties. En als ik toch overspoeld word, komt mijn optimistische aard me te hulp. Ik houd mezelf voor dat ooit, op een of andere manier, de dingen ten goede zullen keren. Een grote hulp daarbij was de literatuur waarin ik me altijd kon terugtrekken om zo te ontsnappen aan de pijn in mijn leven. Terechtkomen in andere werelden geeft me de kans vanuit een ander perspectief naar het leven te kijken en dat inspireert me. Ik weet ook hoe herstellend rust kan werken en hoe belangrijk het is je te omringen met liefdevolle, wijze mensen. Al deze dingen samen hebben me recht gehouden, om nog niet te spreken over al de uren therapie die ik achter de rug heb. En al zou je me de enorme stress van dat stalken niet nageven, ik draag er wel degelijk de gevolgen van. Niet zozeer mentaal, maar fysiek ben ik voortdurend gespannen als een veer. Vooral fysiek is het zeer zwaar, omdat ik nooit eens helemaal kan ontspannen. Gelukkig heb ik intussen de deugden van massage en yoga ontdekt. Die helpen me met de fysieke ongemakken af te rekenen.
Wat heeft jou er toe bewogen dit boek te schrijven? Wat wil je ermee bereiken? Wou je de slachtoffers van stalking een stem en een gezicht geven?
Toen ik ten langen leste voor
mezelf en mijn onmiddellijke omgeving kon toegeven dat ik gestalkt werd, ben ik
gaan zoeken naar informatie over hoe ik ermee om kon gaan. Ik vond wat
wetenschappelijke artikels en case studies, maar nergens was een verslag uit de
eerste hand te vinden, het verhaal van iemand die het allemaal zelf had
meegemaakt. Het zou me erg veel steun gegeven hebben iets van een lotgenoot te
lezen. Zo is eigenlijk het idee ontstaan. Ik moet vaak denken aan een zin
uit een gedicht van Emily Dickinson: “Als ik één keer kan voorkomen dat een hart
breekt, heb ik niet voor niets geleefd”. Als ik met mijn boek een stem kan geven
aan iemand die in stilte lijdt onder de terreur van stalking, als het bij meer
mensen inzicht in dit soort misdaad kan opwekken, als het kan bijdragen tot meer
gerechtigheid voor de slachtoffers van stalking, dan zal ik de voldoening voelen
dat mijn boek en mijn leven ergens voor gediend hebben.
Je persoonlijke verhaal neerzetten was vast behoorlijk angstaanjagend. Maar werd het niet nog moeilijker om je hele privacy prijs te geven, terwijl die al heel de tijd door Paul belaagd werd?
Ik geef mezelf gemakkelijk bloot
tegenover een goede bekende, maar voor de buitenwereld zit er veel verboden
terrein bij. Toen ik eenmaal besloten had om het boek te schrijven, moest ik me
daar overheen zetten. Als
je iets wil schrijven over jezelf, moet je ook geen geheimen meer achterhouden.
Dan moet je heel open en eerlijk naar je lezers toe komen. Op sommige momenten
voel ik hoever ik de wereld heb laten binnenkijken in mijn gedachten en vraag ik
mezelf af waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben. Maar dan herinner ik me wat de
aanzet was voor het boek. Elke keer als iemand me bedankt voor die openheid,
moet ik weer denken aan de geleden pijn en is het het verlies aan privacy waard
geweest. Bovendien is het schrijfproces ook een vorm van bevrijding geweest. Om mezelf enig gevoel van
veiligheid te geven tegenover Paul, moest ik erg teruggetrokken leven en dat
ligt niet in mijn aard.
Er is een hemelsbreed verschil tussen privacy en een verborgen leven. Dat
laatste is heel tegennatuurlijk. Ook al publiceer ik het boek
onder een pseudoniem, het heeft me goed gedaan om op die manier uit mijn
schuilplaats te komen. Het geeft me een groot gevoel van bevrijding.
Denk je dat er ooit een eind komt aan Pauls obsessie voor jou? Is er een manier om hem te stoppen?
Ik denk niet dat ik enige hulp
van het gerecht moet verwachten. En ik kan me niet voorstellen
dat hij ooit uit zichzelf stopt met me lastig te vallen. Zoals ik het zie kan
hij het niet verkroppen dat ik zijn ware ik ontdekte en aan de openbaarheid
prijsgaf. Hij zal wel de
rest van zijn leven bezig blijven me te laten voelen dat hij me kan raken
wanneer hij er zin in heeft.
Maak je jezelf verwijten over het feit dat je ooit van Paul gehouden hebt?
Niet zo direct verwijten nee, ik
voel me eerder beschaamd omdat ik me door hem heb laten inpakken. Het heeft me
heel wat moeite gekost om mezelf te vergeven dat ik verliefd werd op zo’n
geschift persoon, die nooit in staat zal zijn tot oprechte liefde. Ik voel me
niet meteen trots op het feit dat hij me voor de gek kon houden en me kon binden
met zo’n pover excuus voor liefde. Ik neem mijn deel van de
verantwoordelijkheid voor die relatie op me. Maar het stalken is volledig
voor zijn rekening, daar heb ik niets mee te maken.
Durf je nog op je intuïtie te vertrouwen? Die liet jou duidelijk in de steek toen je een relatie begon met Paul.
Ik was altijd sterk intuïtief.
Wat veranderde is het
feit dat ik geleerd heb me meer door mijn instincten te laten leiden. Ik had
altijd al vrij accurate gevoelens over mensen, maar door mijn achtergrond had ik
verleerd me daar door te laten leiden. Er was me aangeleerd dat je iemand altijd
een nieuwe kans moet geven, ongeacht wat er gebeurd was. Je mag niemand
definitief opgeven. Ik bleef mezelf voorhouden: ”Als je een liefhebbend iemand
bent, dan kan je vergeven. Als je een liefhebbend iemand bent, dan kijk je
verder dan de pijn”. Al de emotionele en therapeutische gevechten die ik heb
moeten leveren –met mijn therapeut, met vrienden, alleen- hebben me moeten leren
deze stemmen het zwijgen op te leggen. Ik heb moeten leren dat misbruik niet kan
goedgepraat worden en nooit in de plaats van liefde kan komen.
Heb je schrik dat Paul je voor dit boek wil straffen? En zo ja, heb je ooit overwogen te stoppen met schrijven en wat deed je uiteindelijk besluiten om verder te doen?
Het zou me sterk verwonderen als
Paul me niet op een of andere manier dit boek betaald wil zetten. Ik heb de
voors en tegens afgewogen tijdens het schrijven en publiceren, maar ik heb geen
moment overwogen om er mee te stoppen. Ook al ben ik me ervan bewust
dat ik mezelf aan groter gevaar blootstel, en ook al ben ik me ervan bewust dat
ik mijn hele innerlijk blootgeef aan het publiek, ik heb mezelf steeds
voorgehouden: dit is wat ik doe. Ik ben schrijfster. Ik ben het
aan mezelf en anderen verplicht mijn verhaal te vertellen. Paul heeft me zolang beperkt in
mijn vrijheid en mijn leven zolang gecontroleerd door het stalken, dat ik voor
mezelf besloten heb dat hij niet de voldoening mag krijgen om me ook nog eens de
mond te snoeren. Alleen
als mensen als ik wegkruipen in een donker hoekje en zwijgen, krijgen Paul en
zijn soort helemaal voldoening. En nu het boek eenmaal gepubliceerd is, worden
de gevolgen voor Paul veel groter als hij me wat wil doen. Als er iets met mij
gebeurt is hij de enige verdachte, heeft een detective me gezegd.
Het heeft een hele tijd geduurd eer je voor jezelf toegaf dat je gestalkt werd. Had je het eerst niet in de gaten of stak je je hoofd in het zand om de werkelijkheid in onder ogen te moeten zien?
Het had niets te maken met mijn
hoofd in het zand steken (daar ben ik trouwens niet echt goed in). Toen Paul me
begon lastig te vallen was stalking nog niet zo’n bekend fenomeen. Eeuwenlang is
over dit gedrag gesproken in termen van obsessie, maar niemand zag het als
crimineel gedrag. De wetgeving hier rond is nog erg nieuw. Bovendien leek Pauls gedrag me
eerder beperkt en dacht ik dat het niet ingrijpend genoeg was om de politie in
actie te krijgen. Ik wist
dat hij gek was (of zich gek gedroeg) maar ik dacht dat niemand me kon helpen.
Bovendien heb ik nogal een onafhankelijk karakter en dacht ik dat ik mijn eigen
boontjes moest leren doppen. Op die manier heb ik heel lang gewacht om hulp te
zoeken.
Ergens in je boek beschrijf je dat de enige uitlaatklep voor je boosheid op Paul in je slaap lag. Is dat nog zo of heb je inmiddels andere manieren gevonden om je ergernis te luchten?
Ik ben blij dat je me die vraag
stelt. Je maakt me er op
attent dat ik geen enkele nare droom over Paul meer had sinds mijn boek in
Noord-Amerika uitkwam. In
de plaats hiervan besef ik hoe kwaad ik me kan maken als ik merk hoe ik me moet
beperken in mijn bewegingsvrijheid om hem te ontwijken. En ik vind het erg
natuurlijk en vanzelfsprekend om boos te zijn op een dergelijke persoon. Het gevoel duurt meestal niet
erg lang, net lang genoeg om mijn negatieve gevoelens te lozen en verder te gaan
met mijn leven.
Heb je manieren gevonden om aan de situatie te ontsnappen of is er geen ontkomen aan?
In het dagelijkse leven maak ik
me los van het probleem door een goed boek te lezen of piano te spelen (ook al
ben ik daar niet zo goed in). Een andere manier is reizen. Dan voel ik me pas
echt vrij. Ik plan mijn leven niet tot in de details. Ik hou ervan te beslissen
op het moment zelf. Als ik al niet weet wat ik voor de volgende dag van plan
ben, kan ik me niet voorstellen dat iemand anders het zou weten. Tenzij ik
continu gevolgd word. Dat was in het verleden soms zo, maar nu niet meer.
Hoe sta je nu tegenover Paul? Haat je hem, vind je hem bespottelijk?
Paul heeft nog steeds een grote invloed op mijn dagelijkse leven. Hij verplicht me om erg voorzichtig en oplettend te zijn. Dat kost me handenvol geld en heel veel energie. Er zijn momenten dat ik me daar ontzettend in kan opwinden. Maar haten doe ik hem niet meer. Ook dat vraagt erg veel inspanning en die gun ik hem niet. Ik heb hem verbannen uit mijn gevoelswereld en ik beschouw hem nu als een gifspuwer die te ver van me af staat om me nog kwaad te doen. En al heeft hij op een bepaalde manier dus nog wel invloed op mijn leven (en niet eens erg weinig), ik trek het me niet meer zo aan. Wat ik helemaal bespottelijk vind, is dat hij het zich kan permitteren iedereen in te schakelen die hij nodig heeft voor zijn duistere plannetjes.
Kan je –ondanks al het verschrikkelijke wat je hebt meegemaakt- ergens een positieve kant ontdekken aan het verleden? Heeft het je boven jezelf uit doen groeien of je kijk op het leven gewijzigd?
Ik ben ervan overtuigd dat we tijdens ons leven blootgesteld worden aan een aantal uitdagingen die ons moeten helpen groeien. Ik heb in het verleden gekozen voor een leven met Paul. Het stalken was daar een gevolg van. Ik heb daaruit geleerd dat hulp vragen nog niet betekent dat ik een zwak persoon ben en dat het volgen van mijn instincten m.b.t. mensen nog niet betekent dat ik bevooroordeeld ben. Toegeven dat ik in een relatie zat met een geschift iemand was erg relativerend. Ik ben er een beter persoon door geworden, voor mezelf en de anderen.
Iets wat niet veranderd is, is mijn positieve ingesteldheid. Ik ben zakelijk ingesteld, maar ik zal nooit –wat er ook gebeurt- de hoop opgeven dat de dingen ten goede kunnen keren, dat het minder beangstigend en pijnlijk kan worden. Ik haal daar mijn voordeel uit, nu nog meer dan vroeger. Ik ontken de terreur van stalking niet, maar ik laat mezelf niet toe pessimistisch te worden. Ik heb er meer zelfvertrouwen door gekregen.
Een van de fijnste gevolgen van
dit boek over stalking is, dat ik terug in contact kwam met één van mijn broers. Als kind waren we erg
close, maar we raakten elkaar kwijt. Nadat hij mijn boek gelezen had, liet hij
weten hoe erg hij het vond dat hij er niet was om me te steunen in die moeilijke
periode en hoe erg hij ernaar verlangde om weer deel uit te maken van mijn leven. Hij is zo’n lieve vriend
en broer voor me dat ik eeuwig dankbaar zal blijven voor deze nasleep van mijn
boek.
Als je denkt aan de toekomst, welke gevoelens komen er dan boven? Hoe zie je je verdere leven of bekijk je het dag per dag?
Ik heb er geen flauw idee van wat de toekomst in petto heeft voor mij. Ik leef bij de dag, maar probeer wel een aantal doelen en plannen waar te maken. Op het ogenblik ben ik een boek aan het schrijven, wat een perfect voorbeeld is van dag aan dag leven, met een toekomstig doel voor ogen. Ik zei het al: ik ben een hoopvolle persoon. Ik kan ook erg dankbaar zijn voor het goede in het leven. Ik word omringd door een handvol ontzettend lieve en zorgzame mensen. Of je nu alleen ben of in een groep vrienden, de kunst bestaat er in te genieten van het goede, zelfs als dat in een erg pijnlijke of angstige periode is. Samen met vrienden lachen, een vriendelijk woord van een wildvreemde, een mooi schilderij, een geslaagde dag achter de schrijftafel, een adembenemende zonsondergang, een heerlijk stuk chocola… Dit soort momenten zijn voor mij nog betekenisvoller geworden. Als je het leven op die manier beschouwt, ligt er altijd iets leuks in de toekomst.
Mijn ex, mijn stalker
Auteur: Kate Brennan
Oorspronkelijke titel: In his sights
Uitgever Arena
ISBN: 978 90 8990 005 0
Paperback
Prijs: 18,95
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over dit boek van Kate Brennan.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.